Slight Physical Injuries Novels & Stories

Binanggit ng mga ito ang tungkol sa kanyang paa at lumapit pa nga ang ilan para tingnan iyon—pero walang bahid ng malisya o pang-aasar, na parang ang injury niya ay isang simpleng lagnat o sipon lang na lilipas din. Nagustuhan niya ang ganoong atmospera. Mas mainam iyon kaysa sa pilit na pag-iingat sa kanyang marupok na pride; tinatrato siya ng mga ito bilang isang normal na tao na may sugat lang sa binti. Naging napakasaya ng gabi na iyon.

"She have several injuries, but her head is not damaged. No signs of hemorrhage or internal bleeding, so there's a lesser possibility of acquiring amnesia. Though her mental state could also be a factor, but that depends on the patient's psychological health. As of now, she's safe and her body will recover within a few weeks." Rinig ko ang mga yapak palayo ngunit hindi ko parin magawang kumilos. Masyadong masakit ang lahat ng parte ng katawan ko na para bang binali lahat ng aking buto. It was like I was beaten so bad and hard. But I still tried to open my eyes. Unti-unti, iminulat ko ang mga mata. My eyesight was blurry at first. Ngunit kalauna'y naging klaro rin ang paningin.

Agad na sambit ni Rachel na sinubukan pa sanang bumangon pero biglang kumirot ang ulo nito kaya napabalik na lamang siya sa pagkakahiga. “The good news is, all the injuries you acquired during the accident are minor injuries. Maaari na po kayong madischarge kaagad kapag naprocess na po ang inyong mga papeles. Kung may mga nararamdaman man po kayo ngayon, they’re most likely because your bruises are still fresh. But they are nothing serious. You’ll be better in no time.” Napatingin ang ina ni Rachel sa kaniya sabay ngiti. Hinaplos pa nito ang mga buhok ni Rachel at hinimas himas ang kaniyang balikat.

Pinapasok ko siya saka muling nilock yung pinto. "Okay ka lang ba? Wala bang masakit sayo?" Sabi naman niya sakin habang sinisipat sipat ako. Hinawakan niya ko sa muka saka tinitigan sa mata. "Jada, sigurado ka bang okay ka lang? Wala bang naalog sayo? O baka naman mejo nadamage yang utak mo? Ano?" Pabirong tanong nito. " Napaka OA naman madam. Muka bang may damage ako? Emotional damage baka meron pa, pero physical wala." Sagot ko saka humiga sa sofa.

Hindi naman matitiis ni Lexi ang gwapong nakaroba ng puti na sa bawat ngiti ay talagang literal na nakakaakit. "...so you are saying that he panicked ng makita ang pamamaga nitong kamay mo. Yes, he should be. Base sa result na nakikita ko dito sa monitor. Nagkaroon ka nga ng mild injury. Pagbabawalan muna kitang gumalaw-galaw lalo na sa mabibigat. Reresatahan kita ng maaari mong bilhin sa pharmacy ng sa ganoon ay hindi iyan lalala."

Bumangon ang doktor at lumapit sa akin, at hindi ko kayang itago ang kaba ko. "Mr. Gomez, may ilang minor injuries lang, at wala naman siyang malubhang pinsala sa katawan. Ang mga kalmot at galos ay mabilis gagaling. Ang pinakaproblema lang po namin ay ang emotional trauma na dulot ng nangyari. Kailangan natin mag-ingat na hindi siya ma-stress at magpatuloy sa pag-recover."

Mukhang hindi maayos naisagawa ang safety measures, dahilan para mayroong mahulog mula sa upper floor. Walang pag-aalinlangan siyang sumugod sa pinangyarihan ng aksidente. Mabuti na lang ay hindi malala ang injuries at stabilized na ang kondisyon ng pasyente. Importanteng magpahinga ang injured at alagaan nang mabuti ang katawan para gumaling nang tuluyan.

“Dinala siya rito kaninang umaga. Hindi ko alam ang buong detalye, pero ayon sa report, may minor injury siya.” Isang malamig na pakiramdam ang gumapang sa kanyang dibdib. Hindi siya sigurado kung ano ang dapat niyang maramdaman—pag-aalala ba dahil sa posibleng seryosong kalagayan nito, o pagkainis sa ideyang muli silang magtatagpo.

Mas lumala pa yata ang pasa—parang kumalat na itim na tinta sa balat ko. Nagsuot siya ng white gloves. “Could you please straighten your leg?” Maingat niyang ininspeksyon, dahan-dahang hinawakan ang injured area habang pinagmamasdan ang reaksyon ko. Sa huli, sinabi niyang soft tissue contusion lang ito, walang bone damage, at binigyan lang ako ng spray. Wala pang oral meds. “Spray this on, and the pain should ease in a day or two.”

"Huwag kang gumalaw, hayaan mo akong balutin ito para sa iyo. Mayroon kang ilang mga lacerations; mag-ingat na hindi ito mahawaan." ‘Kung ikukumpara sa injury sa kamay ni Mark, ang sa akin ay hindi naman ganoon kalubha. Hindi na kailangang balutin ito.’ Sa isiping iyon, pilit niyang sinubukang bumangon. “No need for that, minor flesh wound lang ‘yan. Maliligo ako ngayon. Magiging maayos ako pagkatapos lagyan ng plaster ito mamaya…” Bago pa man niya matapos ang sasabihin ay biglang napabuntong-hininga si Mark. “Huwag kang gumalaw!”