Smile Short Quotes Novels & Stories

“I was being polite.” “Don’t.” Napatigil siya. “Don’t what? ‘Wag maging polite?” “Smile,” sabi niya, mas mahina na ngayon. “Don't smile like that. Just don’t.”

"Maybe... because you don't look at me the way everyone else does." Habang nagmamaneho siya, hindi na ganoon ka-cold ang aura niya. Tumingin siya saglit sa akin at napansin kong medyo namumula ang pisngi ko. "You should smile more," bigla niyang sabi. "Hindi bagay sa'yo ang mukhang pagod palagi." "Wow, compliment ba 'yon? Or just another way of saying mukha akong zombie?" biro ko, pero may halong hiya.

Kaya napansin ko na naman ang asul niyang mga mata. "One... Two... Three... Smile!" Agad akong napangiti nang sinabi niya yung smile. Habang sinasabi niya kase 'yon ay nakangiti siya kaya napangiti na din ako. Sinauli na niya sakin ang phone ko. Tila namilog ang mga mata ko nang makita ko ang itsura ko. Gosh! "Ang ganda ko dito!" Tili ko. Tinignan ko siya. "Thank you!"

Napaka-fulfilling lang talaga niyang gawin, nakaka-excite. "Ano kaya kayo, little Olivias or little terrors? 'Wag kayong gagaya sa daddy ninyo na palaging galit sa mundo, ha? Dapat palaging mag-smile kahit maraming problema! Kasi ang simpleng pagngiti ay palatandaan na kaya natin ang problema, malalagpasan din. Smile is a symbol of hope, may peanuts..." Kung may makakakita lang sa akin ngayon ay talagang pagkakamalan akong baliw na nagsasalita habang haplos ang sariling tiyan. "Pupunuin ko kayo ng pagmamahal, mga anak ko... Kapit lang kayo Kay Momma, ha?" Naantala ang pag-e-emote ko nang may tumawag sa akin, nandito ako sa may garden, nagpapahangin.

At isa pa, sinundan ng isang emoji na halatang pilit pinipigilan ang tawa: And don’t scare your new coworkers. Napatawa ako, kahit mag-isa lang. Nag-reply ako, mabilis at maiksi. No promises. Sapat na ‘yon. Hindi kailangan ng mahahabang mensahe para maalala kong solid pa rin kami, kahit magkaibang mundo kami ngayon.

“Ang sabi sa internet ang smiling emoji ay death smile.” Nanigas si Evan. “Nababagabag pa din ba siya dahil sa pagyakap ko?” Naging malamig si Evan at nagtext. Evan: [Anong problema?] Inassume ni Caroline na maganda ang mood niya dahil sumagot siya. Kaya dumiretso siya sa punto. Caroline: [Gusto ko iwan mo sa akin si Axel bukas at sa makalawa. Gusto ko siya isama para magsaya.]

At dahil mukhang totoo ang bawat salita. "I don't think you realize it." Mahina nitong dagdag. "But when you're smiling..." Nakatitig lamang ito sa kaniya nang diretso at walang pag-aalinlangan. "...you make everything around you look brighter." Tuluyan nang nag-init ang buong mukha niya na umabot hanggang tainga, hanggang leeg, at parang hanggang kaluluwa pa yata.

He caught himself staring at her sweet smile. She always smile, minsan iniisip niyang she is looks stupid doing that. Ngayon lang niya naisip na ang mga ngiting iyon it was like the sun’s rays. They're bright and warm. Pinagagaan nang dalaga ang loob niya just by smiling at him. Was her smile really this sweet from the start? Or was he just too occupied to appreciate it?

To spend this with each other side. "Your smiling, and I would want to saw you like that for the whole day. Mas lalo kang gumaganda kapag ngumingiti ka and your smile are making my day complete and worth it. Wala na akong pakialam kung matambakan ako ng trabaho as long as your at my side" hindi ko maiwasang iiwas ang tingin ko dahil sa sinabi nito. Manhid na lang talaga ang hindi kikiligin! "Are you in?"

“You know you never need to smile in front of me I will understand if you just cannot smile like you used to before.” Maka hulugang sabi nito, agad namang napalitang ng pag haba ng nguso ang pilit niyang ngiti. “I said don’t smile if you can’t, hindi ko naman sinabing sumimangot ka.” Natatawa nang sabi nito na sinagot niya naman ng isang matalim na pag irap. “Ano ngang ginagawa mo dito? Over time ka rin?”