Sombrero In Bisaya Novels & Stories

Hindi siya makapaniwalang sinadya pa talaga siya ng dalawa rito sa Cebu para samahan siyang uminom. "Hindi ka magte-text at mag aaya ng inom ng walang dahilan, Morris. Spíll it !" Morales grinned mischievously to him. Binato niya ito ng table napkin. "Tama. Parehas kaming nasa Manila, Morris. Wala kami sa Davao, this should be worth to come," nakakalokong ngumisi rin si Sarmiento. Hindi niya alam paano uumpisahan. Bumuntong hininga siya.

Napasulyap siya sa labas ng bintana ng marinig niya ang tinig ni Jaimee. Dali-dali siyang tumayo at napadungaw mula roon. Agad inilipad ang mahaba niyang buhok ng pang-umagang hangin. Ibang-iba talaga sa pakiramdam ang klima sa Bohol. Napaka-presko. "Mare! Baba ka na rito!"Pang-aagaw pa ng pansin ng best friend niya. Kumaway naman siya at napatango. Sa pagkatitig niya rito ay alam na niyang wala na ang naging tampo nito sa kanya ng huling magkita sila ng binyag ng kambal.

((( ZHIA POV’s ))) Kasama ko si kuya Joshua ng umuwi kami sa probinsya, syempre kasama din ang super kulit kong pamangkin. Sabi ni Sir Hiro, sila na daw bahala sa OJT ko, basta manahimik daw muna ako sa probinsya. Sa isang iglap nasa probinsya na kami ng Albay. Ahahaha, ang sarap ng probinsyang hangin. Anong flavor? Masarap. May aangal!

"Masarap magluto si inay, tikman mo ito." "Huh?" Bahagya pa siyang nagulat. Ini-angat niya ang mukha at nakita si Samuel na iniaabot sa kanya ang sisidlan ng alimango na niluto yata sa gata. "Curacha ang tawag namin sa alimangong ito. Isa ang pagkaing ito sa dinadayo ng mga turista dito sa Zamboanga. Tikman mo, at masarap 'to."

Sa ibabaw ng mesa, mayroon nang apat na mangkok ng sopas ng damong-dagat kasama ang mga pananghalian. "Paano mo nalaman na ang damong-dagat ay isang dapat na menu sa pagdiriwang?" "Sinabi sa akin noon ng isa sa mga bisita sa Supai, noong nagdiriwang siya ng kaarawan ng kanyang kasintahan. Nagkataon na siya ay nagmula sa Asya, sinabi niya na sa kanyang bansa ay tradisyon na kung may nagdiriwang ng kaarawan ay bibigyan ng sopas ng damong-dagat, bilang simbolo ng mahabang buhay. Simula noon, kapag kaarawan ni tatay ay ginagawa ko siyang damong-dagat na sinasadya kong ipa-order kung may isa sa mga tauhan ng barangay na pumupunta sa bayan para mamili." Mahabang paliwanag ni Ruby.

ELENA POV Maingay ang kalsada ng Basco. Malayo sa katahimikan ng Itbayat, dito ay amoy usok ng mga tricycle, amoy pritong isda mula sa mga karenderya, at puno ng boses ng mga taong nagmamadali. Nakasuot ako ng maluwag na duster at kupasing sumbrero, habang si Dante ay naka-maong at t-shirt na may mantsa ng grasa.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

At may malaking sombrero na nakapatong sa kaniyang ulo. The dress and that hat were familiar! Ganoon din ang suot ko nang araw na iyon. At iyong sombrero, binili ko iyon sa isa sa mga tindahan nang maglibot ako sa buong resort. Nakatayo siya sa dalampasigan at ang gandang pagmasdan ng kaniyang maalon at mahabang buhok na sumasayaw din sa ugoy ng hangin. Nakayapak lamang siya habang tinatanaw sa harap niya ang kalawakan ng asul na karagatan ng La Isla Aguirre Resort.

Baka sabihin nito na usyusera siya. “Nasa probinsya na po si Ate Glo.” “Alam mo ba kung saang probinsya?” “Sa Ilocos. Nakalimutan ko ang eksaktong lugar.” “Salamat sa impormasyon, Miss Sabian.” Tumango siya. Saka niya pa lamang naalala ang tamang pagtanggap sa bisita. “G-Gusto niyo po ba ng maiinom?” “Do you have beer in can?”

Sigurado akong nasa Visayas o Mindanao na bahagi ang Boho dahil sigurado akong Hindi aabot ng tatlong oras ang byahe namin patungo rito. "Visayas, bambina. We're in Visayas." Nanlaki ang matang tumingin ako sa paligid. Visayas? Ibig Sabihin... "Bisaya?" gulat kong sabi. "Yes, why? Any problem with their language?" Natatawang turan nya sa 'kin at hinawakan ang kamay ko.