Novel & Cerita Sombrero In Bisaya

Luminga siya dito at nakita ang text message mula sa unknown number. Unknown number ang nakalagay pero alam na alam niya kung sino ito. Hindi niya binuksan ang mensahe. Sa halip, tinitigan niya ang profile picture ng sender. Ang profile picture ay ang larawan ng dalawang taong nakasuot ng traditional chinese wedding attire—sina Orlinda at Angelo. Suot ni Orlinda ang isang Qun Kwa na masaya at nakangiti habang si Angelo naman ay nakasuot ng Changshan na walang kaekspre-ekspresyon ang mukha.

Sandali akong tiningnan ni Kuya sa salamin bago sumagot. "Sa isa pong resort sa Hermosa Bataan." Nakaramdam ako ng excitement! Omg! Hermosa daw! It means sa District namin. Pero saan naman kayang resort? Malapit lang kaya saamin? Madadanan ba yung lugar namin? Makakauwi kaya ako sa bahay kahit saglit lang kung makakasalisi man ako kay Boss? "Totoo ba yan? Nako, excited na akong umuwi. Saang resort ba yan? Didi's? Funtabelle? Balon? Sa Sunshore—"

"Heading today?" tanong ng isa. "Siargao," Alas replied. Ngumiwi ako. Hindi ko alam kung babati ba ako sa kanila o hindi. Kaya't nang mapatingin sila sa aking pwesto ay ngumiti na lang ako. "Your flavor of the month?" tanong ng isa habang humihithit ng sigarilyo. Ano raw? Flavor of the month? Mukha ba akong seasoning?

Iiyak kaya siya, magugulat , o matutuwa? "Come on, let's eat first. May dinaang fish sauce si Simone mula sa Pangasinan, maaga daw siyang inutusan ng asawa niya kanina." "Fish sauce, Roe?" bigla akong naglaway dahil na-Iimagine ko ang tortang talong na sinasawsaw sa fish sauce. "Wow! Thank you, baby. Pakisabi kay Simone mamon na bati na kami." Natatawa itong umalalay sa akin pababa ng kama. "Dahan-dahan lang, Baby. Walang aagaw sa fish sauce mo."

I gently said while tucking her hair behind her ear, but the wind blows, kaya inulit kong gawin iyon. "Grabe maglihi si Cali. Sushi mula sa japan mismo! At noong nasa Miami kami, gusto ng strawberries na nabibili sa Baguio! At noong nasa London kami naghahanap ng sinigang na bangus tuwing madaling araw!" Zen shouted, her frustrations evident. "Aw, sana nandoon ako ng mga panahong iyon." Mapait kong sabi.

"Did you just say a carabao would have slapped her?" Napangiwi ako. "Uh, hindi. Expression lang ‘yon." "Well, your expression makes absolutely no sense." "Aba, Attorney, ikaw kaya ang subukang insultuhin nang ganu’n, baka masapak mo rin!" "That is assault, Miss Santos. And that's exactly what she's suing you for!" "Pshh, ambot nimo. Drama niya lang ‘yon!" "Ambot... what?" Napatawa ako. "Ambot nimo! It means... ahh... 'Ewan ko sa’yo!'"

“Hmmm . . .Sabagay, tama ka naman.” Umusog si Pam sa bandang headboard ng kanyang kama. “So ano na nga ang nangyari? Business conference iyon dinaluhan mo, ‘di ba? Pa’no nila nalaman na isa kang Pinoy? Nagdala ka ba ng Philippine flag sa venue? Nagbaon ka ba ng adobo sa meeting? O pumuslit ka ng ulam at isinilid mo sa plastic mula ro’n?”

Sumunod siya rito. "Nasaan tayo?" tanong niya. "Sa Baguio, Benguet. Baguio is the flower capital of the Philippines and known for their Panagbenga Festival," paliwanag nito. Tumango siya. Hindi na bago sa kaalaman niya ang tungkol doon pero nakakamangha pa rin na makita niya ang Baguio ng personal.

“Aling Mona. Ipapaalam ko po ang lahat sa loob.” Pagpasok nila ay sinalubong sila ng amoy ng lutong probinsya. Tinola, inihaw, sinaing na tulingan, at ang pinakamasarap na mangga na tanging Zambales lang ang may ganong tamis. Ang mga kasambahay ay abalang nagluluto, nag-aayos, at tila excited sa presensya ng binata.

La Trinidad, Benguet, Taong 2020 Ang tribo Gumak ay isang maliit na pamayanan sa isang bayan sa Benguet. Namumuhay ang mga tao sa pamayanan sa pamamagitan ng pagtatanim ng gulay. Karamihan sa mga babae roon ay kung hindi manananim ng repolyo ay manananim ng broccoli o curly flowers, mga gulay na mamahalin na inangkat mula sa La Trinidad, Benguet at binibili ng mga dealer na ibinabyahe naman sa Maynila.