Sorrowful Mystery Novelas e Histórias

kalmado at puno ng awtoridad na ani Laz, kaya naman kahit nagpupuyos pa ng galit si Reina ay nanahimik na ito at naupo. "Nasan na nga ulit ako?" tanong ni Leo. "Ahh iyon sa aksidente! Matagal ng gustong pag-aralan ni Professor Alejandro ang bangkay na iyon na halos isang daang taon ng nakatago sa museum. At noong nakaraang buwan sana ang chance namin na mag perform ng experiment, kaso nga ay nawala naman ang subject namin. Ayon kay Professor Alejandro maaring hindi talaga patay ang bangkay na iyon at natutulog lamang."

sagot niya na sinenyas pa si Krypt na nasa gilid niya. Nilingon ko ito at lihim na umismid nang makitang wala man lang pinagbago sa ekspresyon niya. Umiinom siya ng kape at diretso lang ang tingin sa harap. I’m not sure if he already realize or if he remembers what happen four years ago. His expression s seems normal. Baka nakalimutan na niya. I would be happy if he did. Kinagat ko ang ibabang labi ko nang makaramdam ng kirot sa dibdib ko. I think, I need to drink water. Coffee was just making me more nervous.

The sudden flood of tears was a mixture of sorrow, nostalgia, and a mysterious connection to a past she couldn't quite grasp. With a deep sigh, Heather wiped away her tears, pinulot na rin niya ang invitation card, and held it close to her chest. The invitation now carried a weight of mystery and intrigue, sparking a journey to unravel the blurred and unknown past that seemed to intertwine her life with Anthony Montenegro's in ways she never imagined.

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

Kaya pala tahimik itong nakaupo at hindi man lang nito napansin ang pagdating niya dahil abala ito sa kakatitig sa picture ni Rhodly ng mga sandaling ýon. Sa muling pagkakataon ay nawasak ang kanyang puso. Oo, kailangan siya ng kaibigan pero hindi naman siya ang mahal. Sobrang sakit para sa kanya ang lahat pero anong magagawa niya? Pangalan ni Daphne ang hinahanap ng kanyang puso’t-isipan at kahit na anong gawin niya ay hindi pa rin talaga niya kayang suwayin ang kanyang sarili. Hindi pa rin talaga niya maiwasang patuloy na hangaan ng palihim ang kaibigan kahit na alam niyang hindi na pwede.

Ikinuyom niya ang kamao at marahas na sinuntok ang hood ng sasakyan niyang kanyang tinutungtungan. Hindi niya inaasahan noon na makakaramdam siya ng ganoong sakit kung sakali mang pumanaw ang taong nagsilang sa kanya sa mundo. He shouldn't have felt that way because her mother sold him for money. But he can't stop himself from grieving, knowing that she died. Kaninang umaga nang mabasa niya sa pahayagan ang pagkakasagasa sa isang babae at walang nagki-claim na pamilya sa bangkay.

Dahan-dahan akong pumikit dahil sa pagod na nararamdaman ko. I did not know that crying can drain me. GABRIEL POINT OF VIEW Fvck this idiot! Hindi ko naiwasan ang mapamura habang pinapanood ko si Rozelle na payapang natutulog habang nakasalampak sa sahig.

Ava Morales Pumasok ako ng maaga kahit ang sama ng pakiramdam ko talaga. Sa tingin ko ay nang maabutan ako nito ng ulan kahapon. Wala kasi akong dala-dalang payong dahil sa nakalimutan ko 'yun sa bahay. Hindi ko alam na nagiging masama ang panahon. Umuulan kahit may sikat ng araw.

Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon. Huminga siya nang malalim at pilit na winawaksi sa isipan ang miserableng memorya sa lugar na iyon. Matagal din niya iyong binaon sa limot dahil nawalan na s’ya ng pag-asa na makamtan ang hustisya, ngunit sa pagbabalik sa lugar na iyon hindi niya inaasahan na naroon pa din ang sakit at hindi siya nilulubayan.

Bilang sa daliri ang masasayang araw sa buhay ko at nangingibabaw ang lungkot. True happiness comes from within but for me...it comes from ignorance. Iyan ang paniniwala ko dahil nagiging masaya lang ako sa mga bagay na nagiging tanga ako. Does loving someone who doesn't care about your feelings is bliss or ignorance? Maybe you will judge me if I will say it's bliss. Well, loving him makes me happy. My phone rang the reason for breaking my reverie. I immediately get it from my bag. Daddy calling...