Sorrowful Mystery Novels & Stories

Ramdam na ramdam ko doon 'yung galit at problema niya but I don't fucking care! "You'll regret this, Patrick. Swear to God. You'll regret all of this! Pagsisisihan mong ipinagpalit mo ako sa kanya." "Mas pagsisisihan ko pa kung ikaw ang makakasama ko, Sheena. I love Sunshine very much at hindi mo kami mapaghihiwalay. Only death can separate us. At pwede ba, 'wag mo ngang idamay ang Panginoon. Masunog ka pa sa impyerno sa pinagsasasabi mo."

The sudden flood of tears was a mixture of sorrow, nostalgia, and a mysterious connection to a past she couldn't quite grasp. With a deep sigh, Heather wiped away her tears, pinulot na rin niya ang invitation card, and held it close to her chest. The invitation now carried a weight of mystery and intrigue, sparking a journey to unravel the blurred and unknown past that seemed to intertwine her life with Anthony Montenegro's in ways she never imagined.

Parang pinapalo ng baseball bat ang buong katawan ko sa sakit. "Let my soul be with you," I whispered on the particles of wind. I felt hopeless in my estate. Wala ng pag-asa. Hindi na ako makaka-ahon dito. Imposibleng may mkahanap pa sa akin sa ganitong pagkakataon. Nasa dulo kami ng hardin ni lola. May batis ito at munting talon na nagpapa-ingay sa paligid. I slowly closed my eyes, strating to embrace my faith. Nanghihina na rin kasi ako dahil sa dami ng dugong tumakas sa katawan ko. Nakakapagtaka nga lang at hindi pa ako natuluyan kahit paano.

Kaya pala tahimik itong nakaupo at hindi man lang nito napansin ang pagdating niya dahil abala ito sa kakatitig sa picture ni Rhodly ng mga sandaling ýon. Sa muling pagkakataon ay nawasak ang kanyang puso. Oo, kailangan siya ng kaibigan pero hindi naman siya ang mahal. Sobrang sakit para sa kanya ang lahat pero anong magagawa niya? Pangalan ni Daphne ang hinahanap ng kanyang puso’t-isipan at kahit na anong gawin niya ay hindi pa rin talaga niya kayang suwayin ang kanyang sarili. Hindi pa rin talaga niya maiwasang patuloy na hangaan ng palihim ang kaibigan kahit na alam niyang hindi na pwede.

Ikinuyom niya ang kamao at marahas na sinuntok ang hood ng sasakyan niyang kanyang tinutungtungan. Hindi niya inaasahan noon na makakaramdam siya ng ganoong sakit kung sakali mang pumanaw ang taong nagsilang sa kanya sa mundo. He shouldn't have felt that way because her mother sold him for money. But he can't stop himself from grieving, knowing that she died. Kaninang umaga nang mabasa niya sa pahayagan ang pagkakasagasa sa isang babae at walang nagki-claim na pamilya sa bangkay.

Hindi para mahalin siya, kundi para malaman ko ang katotohanan sa likod ng pagkamatay ng aking ama sa kamay nila. "Bakit nila pinatahimik ang ama ko?" namuong tanong sa isip ko. Ang pamilyang Cericos ang pumatay, at isa sa paghihigantihan ko ay ang anak nila. "Sa kanila lang naman nagtrabaho ang Daddy ko," isip ko pa. Maaga nila akong naulila sa ama, na hanggang ngayon ay wala paring hustisya ang pagkamatay niya. Ang paraan na 'to ang magiging daan. Kung kaya 'y pumayag ako sa kahilingan ni Ethan Blackwood, na makasal kaming dalawa. Kahit labag sa loob ko.

Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon. Huminga siya nang malalim at pilit na winawaksi sa isipan ang miserableng memorya sa lugar na iyon. Matagal din niya iyong binaon sa limot dahil nawalan na s’ya ng pag-asa na makamtan ang hustisya, ngunit sa pagbabalik sa lugar na iyon hindi niya inaasahan na naroon pa din ang sakit at hindi siya nilulubayan.

Bilang sa daliri ang masasayang araw sa buhay ko at nangingibabaw ang lungkot. True happiness comes from within but for me...it comes from ignorance. Iyan ang paniniwala ko dahil nagiging masaya lang ako sa mga bagay na nagiging tanga ako. Does loving someone who doesn't care about your feelings is bliss or ignorance? Maybe you will judge me if I will say it's bliss. Well, loving him makes me happy. My phone rang the reason for breaking my reverie. I immediately get it from my bag. Daddy calling...

Sobra yata akong napagod at umiikot na ang paningin ko. Ikinondisyon ko muna ang sarili. Napahawak ako sa gilid ng lamesa. Mas lalong sumasama ang pakiramdam ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. I never experience this mix feelings before.

“Hind ko rin alam, pero sana ay tatagan niya ang kanyang loob.” *** Tahimik na naglalakad si Sereia sa ilalim ng mga punongkahoy. Sa ilalim kasi niyon ay may pathway. Sa gilid naman niyon ay may nakahilerang mga bulaklak. Pakiramdam niya ay nasa ibang bansa siya. Nakapresko kasi ang atake ng pathway na ito. Bihira na lang siya makakakita ng mga pathway na nakalilim sa nakahilerang mga punongkahoy. Paano, inubos at ginawang kalsada. Kaya hindi niya maiwasang mamangha habang tinatahak ang daan.