Sorrowful Mystery Novels & Stories

"Uy, Sha. Mukhang nakahanap ka kaagad ng inspirasyon ah?" pabirong turan ni Hendrix kay Sasha na may kasamang pagsiko sa braso niya. Napalingon tuloy ang dalaga sa kaniya na may matalim na titig sa mata at nakataas ang isang kilay niya, habang abala naman ito sa paghihiwa ng mga sibuyas.

Allysa Chloe Hernandez Mabilis na lumipas ang mga araw at dumating na ang lunes- ang araw na aking pinakahihintay. Dahil bukod sa makukuha ko na ang book kay Kent Liam ay makikita ko pa siya.

Nakangisi siya sakin. "Si Niel, matalino, gwapo masayahin, malambing at mapagmahal na tao. Pero napaka misteryoso niyang bata at marami siyang lihim na kahit kaibigan niya ay walang nakakaalam. Mawawala na lang bigla at hindi na babalik kahit kailanman." Sabi niya sakin at tuluyan nang umalis. Napa upo ako sa sofa. Nakaramdam ako ng takot sa katawan pero kaya ko to. Hindi ako iiwan ng bakulaw ko.

Anong alaalang kaya kong isuko? For a moment, his face flashed in my mind—his laughter, the warmth of his touch, the way his eyes softened when he looked at me. No. Not him. Not us. I took a deep breath and made my decision. “Then take what you must,” I whispered. The shadow lunged, and the world around me shattered into nothingness. “On the night thou dared the midnight’s wane, Its silver glow ne’er seen again. What once was thine is now undone,

Pinunasan ko ang kamay bago ko winaksi ang brasong nakapulupot sa akin. I heard him cursed before he decided to let me go. Humarap ako sa kaniya at nakita ko kung gaano siya kawasak. Ang pula ng kaniyang ilong habang umiiyak. His eyes were consumed with so much sadness and desperation. Bagsak na bagsak ang kaniyang balikat habang nagmamakaawang nakatingin sa akin.

Sina Father Alvaro at Father Mark! Napahawak siya sa sariling dibdib dahil tila sasabog iyon sa sobrang paninikip. Napaupo siya sa damuhan, the memory keeps coming back in her mind, the faces of people she used to know. Pero bakit ganoon? Bakit wala ang alaala niya tungkol kay Damian? Naguguluhan siyang tumingala at pilit pinakalma ang sarili. “Hija are you alright? Why are you crying?” niyakap siya agad nito at itinayo habang marahang hinaplos ang kanyang likod.

"Sinusumpa ko kayo ni Hope! Hinding-hindi kayo magiging masaya. Hindi ako papayag! You will never know true happiness. Your love will be plagued by sorrow, by doubt, by unending torment. I will haunt you, forever. Hindi ko kayo titigilan. Hindi ko kayo patatahimikin!" Her words hung in the air, a chilling prophecy that sent a shiver down my spine. The ground beneath my feet trembled, the air crackled with an unseen energy. Her spectral form began to dissolve, fading into the night, leaving behind only the lingering chill of her curse and the crushing weight of her despair.

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Tinuro ni Heather ang polong suot. “Kapag nagkita nalang tayo ulit,” sagot niya. “How will I know if I’m gonna see you again?” Nagpamulsa siya. “That’s the thing.” Misteryoso ito ngumiti. “You’ll never know.” Kinindatan niya si Heather bago tumalikod at naglakad papalayo. She was left standing there, dumbfounded.

Halos singkit na lang ang nabubuksan nito dahil sa dugo at pamamaga, ngunit sapat pa rin iyon upang makita niya si Avery. At sa sandaling iyon, para siyang bumalik sa alaala ng panaginip na matagal nang bumabagabag sa kanya. Parehong-pareho ang tingin ni Avery noon at ngayon, malamig, tahimik, at walang emosyon. “Ako…” hirap niyang sambit. “Mali ako… kayong dalawa ni Avery… hindi ko dapat kayo sinaktan…”