Sorrowful Mystery นิยาย & เรื่องราว

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Tinuro ni Heather ang polong suot. “Kapag nagkita nalang tayo ulit,” sagot niya. “How will I know if I’m gonna see you again?” Nagpamulsa siya. “That’s the thing.” Misteryoso ito ngumiti. “You’ll never know.” Kinindatan niya si Heather bago tumalikod at naglakad papalayo. She was left standing there, dumbfounded.

Halos singkit na lang ang nabubuksan nito dahil sa dugo at pamamaga, ngunit sapat pa rin iyon upang makita niya si Avery. At sa sandaling iyon, para siyang bumalik sa alaala ng panaginip na matagal nang bumabagabag sa kanya. Parehong-pareho ang tingin ni Avery noon at ngayon, malamig, tahimik, at walang emosyon. “Ako…” hirap niyang sambit. “Mali ako… kayong dalawa ni Avery… hindi ko dapat kayo sinaktan…”

“Are you okay, Miss?” Dala ng pinaghalo-halong emosyon--- labis na pag-aalala para kay Dominic, takot at kaba dahil sa nasaksihang pamamaril sa kanyang kasintahan, pangamba dahil sa kaisipang baka nagbunga ang isang gabing iyon kasama ang isang estranhero--- tuluyan nang bumigay ang katawan ni Catalina. Hindi na niya napigilan pa nang bumigat ang mga talukap ng kanyang mga mata. The last thing she knew, she succumbed to unconsciousness.

Blade between my fingertips, wrist bleeding, and life slowly fading away. Sometimes, in order to be free, you have to accept death. Because that’s where true freedom lies. I smiled bitterly at my realization. How long will the world continue to offer the choice of death and suffering for those of us in need of light and happiness? Before I could finally drift into complete oblivion, a terrifying scream broke inside my room. And everything went black.

Umiling ako kaya naman tiningnan niya ako. "Bakit?" muli siyang nagsalita. Ngumuso ako dahil naalala ko ang wakas ng kwentong yan. "Masyadong malungkot ang wakas," mahinang sagot ko. "Dahil namatay sila parehas?" tanong ni Lyra at tumango ako. Nakita ko ang pagsara niya ng libro at tumingin sa malayo. "Mas masakit siguro kapag 'yung isa lang ang namatay tapos may maiiwan. Lalo pa kung 'yung taong mabubuhay ang pinaka-nagmahal," bulong niya.

Ang tindig niya, ang pakiramdam na binibigay niya sa akin—it never changed, and I’m afraid it never will. Sa gitna ng nagkukumpulang mga tao at sunod-sunod na ilaw, he was all that I could see. In the centre of this disarray place, my eyes were locked in him. His eyes, hazel pools that once drew me into the bright side of life. "How can this be..." A tear fell from my eye, a silent witness to my disbelief. Kahit pagkatapos ng ilang taon, ikaw pa rin.

Mabigat ang naging pagbuga ko ng hangin sa hindi ko malamang dahilan. “Akala ko nga rin ayos kami,” wala sa sarili kong sabi. I kept looking at the ground. Right now, I feel so empty but Iʼm full of sadness. I never thought that this once upon a time with Mireille suddenly turns into a nightmare.

Naputol ang pag-iisip niya nang biglang magsalita ulit si Tere. “Pero nakakakilabot talaga sa tuwing iniisip ko mga nangyari sa’yo. Hindi pa rin ako makapaniwala na magagawa ni Kuya na kahit isa na lang siyang espiritu, ikaw pa rin ang iniisip niya. Mahal na mahal ka talaga ni Kuya.” Huminga ng malalim si Luisa. “It’s amazing how love can cross boundaries, even death itself.”

Hindi maipaliwanag na nararamdaman ang bumalot sa puso ko. “A-Ate, sorry…” hagulhol ni Diana. Bitterness slowly filled my whole sense as I tried to sink the truth. Parang mawawalan ako ng lakas at napaupo na lang sa sahig. I brushed my hair aggressively and twirled my tongue. Para ako’ng binuhusan ng malamig na tubig. Ang kapatid kong inaasahang makakasama sa pag ahon sa hirap kay Mama…buntis?