Sorrowful Mystery Novels & Stories

Blade between my fingertips, wrist bleeding, and life slowly fading away. Sometimes, in order to be free, you have to accept death. Because that’s where true freedom lies. I smiled bitterly at my realization. How long will the world continue to offer the choice of death and suffering for those of us in need of light and happiness? Before I could finally drift into complete oblivion, a terrifying scream broke inside my room. And everything went black.

Umiling ako kaya naman tiningnan niya ako. "Bakit?" muli siyang nagsalita. Ngumuso ako dahil naalala ko ang wakas ng kwentong yan. "Masyadong malungkot ang wakas," mahinang sagot ko. "Dahil namatay sila parehas?" tanong ni Lyra at tumango ako. Nakita ko ang pagsara niya ng libro at tumingin sa malayo. "Mas masakit siguro kapag 'yung isa lang ang namatay tapos may maiiwan. Lalo pa kung 'yung taong mabubuhay ang pinaka-nagmahal," bulong niya.

Mabigat ang naging pagbuga ko ng hangin sa hindi ko malamang dahilan. “Akala ko nga rin ayos kami,” wala sa sarili kong sabi. I kept looking at the ground. Right now, I feel so empty but Iʼm full of sadness. I never thought that this once upon a time with Mireille suddenly turns into a nightmare.

Naputol ang pag-iisip niya nang biglang magsalita ulit si Tere. “Pero nakakakilabot talaga sa tuwing iniisip ko mga nangyari sa’yo. Hindi pa rin ako makapaniwala na magagawa ni Kuya na kahit isa na lang siyang espiritu, ikaw pa rin ang iniisip niya. Mahal na mahal ka talaga ni Kuya.” Huminga ng malalim si Luisa. “It’s amazing how love can cross boundaries, even death itself.”

Hindi maipaliwanag na nararamdaman ang bumalot sa puso ko. “A-Ate, sorry…” hagulhol ni Diana. Bitterness slowly filled my whole sense as I tried to sink the truth. Parang mawawalan ako ng lakas at napaupo na lang sa sahig. I brushed my hair aggressively and twirled my tongue. Para ako’ng binuhusan ng malamig na tubig. Ang kapatid kong inaasahang makakasama sa pag ahon sa hirap kay Mama…buntis?

anang kaniyang ama na punong-puno ng paghanga ang kislap ng mga mata. "Wala pong anuman, itay. Nagpapasalamat din po ako dahil kayo ang aking ama, kayong dalawa ni Honey ang dahilan kung bakit di ako sumusuko sa hamon ng buhay. Kayo ang nagsilbing lakas ko." ani Cryzel at sinulyapan ang kapatid na may malamlam na titig at matamis na ngiti. Niyakap siya ni Honey. "Maraming salamat, ate." ani Honey.

The moment I stepped into the hall, the scent hit me first. Sampaguita. White Roses. A hint of something foreign and expensive. It was beautiful. It was suffocating. And somehow, it felt like a warning. The guests were already gathered, their voices blending into a polite hum of expectations. Laughter echoed—but it didn't feel real. Nothing about tonight did. Then the room shifted. Not loudly Not dramatically. But enough for me to notice. “They're here.” I didn't need to ask who. The Del Rosario’s didn't just arrive.

“Are you okay, Miss?” Dala ng pinaghalo-halong emosyon--- labis na pag-aalala para kay Dominic, takot at kaba dahil sa nasaksihang pamamaril sa kanyang kasintahan, pangamba dahil sa kaisipang baka nagbunga ang isang gabing iyon kasama ang isang estranhero--- tuluyan nang bumigay ang katawan ni Catalina. Hindi na niya napigilan pa nang bumigat ang mga talukap ng kanyang mga mata. The last thing she knew, she succumbed to unconsciousness.

Humagulgol siya na tila nangongonsensya. Yumukod ako at pinantakip sa mukha ang libro. Mahilig yata 'to sa kdrama. Alam ang kwento sa Goblin eh. Tsaka may selective memory sya 'di ba? Useless 'yung pinapainom ng grim reaper sa kanya, haler. May biglang kumalabit sa akin. Pag angat ko ng ulo, 'yung babae na natamaan ng note pad. Binalik niya sa'kin ang lumipad kong pad. Ngumiti ako sa kanya.

Gusto niyang makita kung sino ang mga ito, but their purple cloaks stop her from seeing them. Alam niyang dapat na siyang sumugod, but she's just there, standing, feet glued on the branch of the tress. Something's stopping her-the feeling of longing and familiarity. Her heart starts beating fast as she started to recognize the mana she's sensing. Her lips trembles as the surge of longing hit her system. "No, no, no," she mumbles as she stops her tears from falling. She's shattering into pieces. "T-This can't be."