Speak In Korean Novels & Stories

tila tanong ng mga mata niya. “Isang expression lang ‘yan,” sagot ni Zedhryx nang seryoso. “Walang espesyal na ibig sabihin.” “Pfft, Oppa!” biglang sabat ng isang masiglang boses. Dumating si Zane, halos tumatalon sa tuwa. “Huwag mong turuan si Zex kung hindi ka updated sa pop culture! ‘Saranghaeyo’ means ‘I love you’ in Korean, okay?” sabay hugis-puso ng mga daliri.

"Will?" "Will– basta he will make galit to us if you will not go away." "Pinahirapan mo pa ang sarili mo, sana tinagalog mo na lang." Gulat siyang napatingin sa akin. "Marunong po kayo magtagalog, Ma'am?" "Ay hindi, hindi ako marunong magtagalog. Korean talaga ang sinasalita ko ngayon. Malamang, Kuya! Narinig mo pa lang ako 'di ba?" sarkastiko kong sabi.

Ako? Ngumiti ako agad, reflex na yata. “Sure,” sagot ko. Nagtilian sila, mahina pero hindi maitago ang tuwa. Lumapit sila, nag-ayos ng pwesto, at inilapit ang camera. Hindi ko man kabisado ang Korean, naiintindihan ko ang ilang salita—beautiful, really, wow—paulit-ulit nilang sinasabi habang kinukunan kami ng selfie.

Tanging ingay mula sa mga kutsura at kubyertos lang ang maririnig mo. “Hindi ba at ang sabi mo ay isang linggo lang kayo sa South Korea pero late ka na umuwi kahapon. Where have you been? Inutusan ko si Marcus na puntahan ka sa condo mo dahil baka mas pinili mong dun magpahinga pero wala ka dun.” Seryosong wika ng kaniyang ama. Nananatiling nasa pagkain ang paningin nito.

To: +01****** Okay it translate ko para sayo...may pasok nga Ako ngayon...Correct ko lang iyong salitang ako...Sakn if sa unahan, din Ang Ako is sa hulian siya ... Like...Ako ay kakain (Sakn na Khan)…Kakain Ako (Khan Ako)...

Na-text niya ang lalakeng imi-meet ko pero hindi ako. Isa pa lang Korean ang client. "I'm sorry kung biglaan at dito pa sa lugar na ito. I need to check the premises bago ako umalis kinabukasan. I don't have time kaya dito ko na lang din pinupunta si Miss Timogan..."

Ngunit nginitian siya ng matandang Koreano. “We’ll be glad if you could join us,” sabi ni Mr. Chu. “Lily, Sir! I am Lily.” “Join us, Lily. We are happy that you are able to talk in four different languages. Mr. Yu must have been very proud of you.” “Very proud, Sir.” Parang naisahan siya ng Koreanong ito ah. Magaling namang mag-Ingles pero dahan-dahan nga lang. Nagmakaawa si Sir ngunit mas natunaw ang pride niya ng makiusap ni Mr. Chu. Naalala kasi niya ang kanyang papa.

11AM na rito kahit apat na oras lang ang byahe dahil mas advance sila ng isang oras. "Wow!" paulit-ulit na bulalas ko habang inililibot ang paningin sa Incheon Airport. Sobrang laki at moderno ng Building! Naririnig ko rin ang pamilyar na lengwaheng umaalingawngaw bilang announcement. Matapos makuha ang mga gamit at makapagpapalit ng Korean Won na currency rito ay kinuhanan ko pa iyon ng litrato para may maipo-post ako mamaya.

Pero nang makaharap na niya ang mga tao sa likod ng party na iyon ay hindi na niya napigilan ang ekspresyon. "Gocha-eun ssi, jeoneun dangsin-ui yeollyeolhan paen-ibnida. dangsin-i chul-yeonhasin modeun deulamaleul da bwass-eoyo. Ileohge manna boebge doeeo jeongmal gippeubnida. Neomuna haeng-un-ilago saeng-gaghaeyo." (Miss Cha Eun Koh, I am a big fan of yours. I watched every drama you make. It is my pleasure to meet you here. I am so blessed ) "A, gamsahabnida. Jeodo mannaseo bangabseubnida, agassi? (Oh, thank you. It is nice to meet you also, Miss?")

“annyeong, olaenman-igun-yo. nae saeng-gag-en dangsin-i yeogiseo jeulgeoun sigan-eul bonaego issneun geos gat-ayo.” (“Hello, it’s been a while. I think you’re having a good time here.)