Speak In Korean Novels & Stories

tila tanong ng mga mata niya. “Isang expression lang ‘yan,” sagot ni Zedhryx nang seryoso. “Walang espesyal na ibig sabihin.” “Pfft, Oppa!” biglang sabat ng isang masiglang boses. Dumating si Zane, halos tumatalon sa tuwa. “Huwag mong turuan si Zex kung hindi ka updated sa pop culture! ‘Saranghaeyo’ means ‘I love you’ in Korean, okay?” sabay hugis-puso ng mga daliri.

"Will?" "Will– basta he will make galit to us if you will not go away." "Pinahirapan mo pa ang sarili mo, sana tinagalog mo na lang." Gulat siyang napatingin sa akin. "Marunong po kayo magtagalog, Ma'am?" "Ay hindi, hindi ako marunong magtagalog. Korean talaga ang sinasalita ko ngayon. Malamang, Kuya! Narinig mo pa lang ako 'di ba?" sarkastiko kong sabi.

Worse comes to worst ay kaya ko siyang tapusin sa loob lang ng tatlong minuto. Nasa loob na ako nang lumabas ang lalaki pagkatapos may tawagan. They are speaking Korean at hindi ako eksperto sa salita nila. Nakakaintindi ako kahit paano pero hindi ko kayang magsalita ng lenggwahe nila. “Copy,” huling sabi ng lalaki at isinuksok na ang phone sa bulsa niya at saka lumabas ng hotel room.

Ngumiti mama ito sakin. " Dito muna kayo mananatili sa Korea habang mainit pa kayo sa mga tauhan ng black world, tatawagan ko nalang kayo kung magsisimula na Ang pagkilos, aalis na ako " wika nito. Tumango Naman ako sakaniya at tumalikod na ito. Huminga naman ako ng malalim at umupo nalang.

"Sure ka dito?" Eva smiled a little. "Yes po. Conversational in Mandarin and Korean, fluent in Spanish and Japanese. May I demonstrate?" Napatingin yung Roy, impressed but trying not to show it. "Japanese, sige nga. Introduce yourself." With flawless pronunciation and a natural tone, Eva bowed slightly again and said: 「こんにちは。私はエヴァ・ヤンと申します。ラベル社で働くことを楽しみにしています。」

Ako? Ngumiti ako agad, reflex na yata. “Sure,” sagot ko. Nagtilian sila, mahina pero hindi maitago ang tuwa. Lumapit sila, nag-ayos ng pwesto, at inilapit ang camera. Hindi ko man kabisado ang Korean, naiintindihan ko ang ilang salita—beautiful, really, wow—paulit-ulit nilang sinasabi habang kinukunan kami ng selfie.

To: +01****** Okay it translate ko para sayo...may pasok nga Ako ngayon...Correct ko lang iyong salitang ako...Sakn if sa unahan, din Ang Ako is sa hulian siya ... Like...Ako ay kakain (Sakn na Khan)…Kakain Ako (Khan Ako)...

Na-text niya ang lalakeng imi-meet ko pero hindi ako. Isa pa lang Korean ang client. "I'm sorry kung biglaan at dito pa sa lugar na ito. I need to check the premises bago ako umalis kinabukasan. I don't have time kaya dito ko na lang din pinupunta si Miss Timogan..."

Ngunit nginitian siya ng matandang Koreano. “We’ll be glad if you could join us,” sabi ni Mr. Chu. “Lily, Sir! I am Lily.” “Join us, Lily. We are happy that you are able to talk in four different languages. Mr. Yu must have been very proud of you.” “Very proud, Sir.” Parang naisahan siya ng Koreanong ito ah. Magaling namang mag-Ingles pero dahan-dahan nga lang. Nagmakaawa si Sir ngunit mas natunaw ang pride niya ng makiusap ni Mr. Chu. Naalala kasi niya ang kanyang papa.

11AM na rito kahit apat na oras lang ang byahe dahil mas advance sila ng isang oras. "Wow!" paulit-ulit na bulalas ko habang inililibot ang paningin sa Incheon Airport. Sobrang laki at moderno ng Building! Naririnig ko rin ang pamilyar na lengwaheng umaalingawngaw bilang announcement. Matapos makuha ang mga gamit at makapagpapalit ng Korean Won na currency rito ay kinuhanan ko pa iyon ng litrato para may maipo-post ako mamaya.