Spongebob Quotes Novels & Stories

Pagbaling ni Mico kay Tyler na tutok ang mga mata sa tv. “Ayaw mo ng basketball?” tanong sa kaniya ni Tyler. “Hindi, SpongeBob ang gusto ko.” Napakamot na lamang sa kaniyang ulo si Tyler. Bigla niyang naalala ang bunso sa triplets. Hilig din kasi ni Z ang cartoons. Ilang minuto ang lumipas. Parehas silang napalingon sa pintuan nang marahas iyong bumukas. “Ang bilis mo naman—” Naputol ang dapat na sasabihin ni Mico nang pasakan ni Yvonne ng pandesal ang bunganga niya.

Bago pa niya maisuntok dito ang mga nakakuyom na kamao ay tumalikod na siya at humakbang pabalik sa silid niya. Para lang matigilan dahil sa sumunod na sinabi nito. “By the way, Lizzie, I love Spongebob too!” Kahit hindi niya ito nakikita, nahuhulaan niya ang lapad ng malditong ngising nakapaskil sa mga labi nito habang sinasabi iyon. Pigil hiningang dahan-dahang napayuko siya. Gusto na niyang mamatay! Sana nasunog na nga lang ang bahay niya at na-trap siya sa loob ng kwarto niya.

“Hindi kita sinasadyang galitin, okay? Pero hindi rin ako robot. Kung kailangan kong mag-slide sa hagdan para matawa, eh ‘di go. That’s who I am. Hindi ako tulad mo na laging composed at walang kapintasan. Pero hindi ibig sabihin nun na wala akong value.” “Hindi ko sinasabing wala kang value,” sabi niya, mas mahina ang tono. “I just... I just want you to be safe.” “Safe o kontrolado?” sabat ko. “Dahil magkaiba ‘yon.” Napayuko siya saglit, tapos tumingin ulit sa akin. “No one ever talks to me like that.” “Eh ‘di ngayon lang.” Tahimik kami pareho. Ako, nagpapalakas ng loob. Siya, mukhang hindi pa rin makapaniwala na pinagsabihan siya ng babaeng naka-daster na may cartoon na si Spongebob.

Napabuntong hininga ako. “Ate,” tawag niya sa akin. Napalingon ako sa kaniya. “Nuod ako, TV,” saad niya sa akin at napanguso. “Sige, anong gustong panuorin ng Patpat naming?” tanong ko sa kaniya. Agad naman siyang umupo sa tabi ko. “Spongebob!” masiglang sigaw niya kaya ay napangiti ako. Nang mailipat ko na sa Nickelodean ay agad akong pumunta sa kusina para tulungan si Nanay.

Mga bata ang naandoon liban sa mga kapatid ko na mga isip bata rin at kung anu-anong cartoon ang pinag-uusapan kasama din si Trina. Naririnig ko rin ang mga usapan sa kabilang mesa, ipinagmamalaki ni Trina ang favorite nitong si SpongeBob pero kinokontra ito ni Jester. "Anong laban ng SpongeBob mo kila Saitama, Naruto, Luffy and 99+ others?" "But they are in anime! I am talking about cartoons!" "Yes, she's right and those anime aren't even interesting at all." Taas noong pagtatanggol ng half-brother ni Adam na 10 years old saka nakipag-apir kay Trina.

“Sorry di ko kabisado. Hahaha, wag kang yung tangang brown na Square, Kilala mo yun?” “Tss, iniiba mo ang usapan.” “Hulaan mo kasi muna.” “Brown na Square? Ano yan?” “Kung sa Your Stranger ni Ms. International_Pen, dilaw na keso ay si Spongebob. Ano naman sa atin na kulay Brown na Square. Mas matalino pa si Spongebob kasi Si Zhio yun. At ikaw naman itong kulay brown na Square. Hulaan kung sino. Ahahaha.”

Hindi na lang ako nagsalita. "Adik na adik ka pala kay spongebob no?" Tanong nito habang hawak ang aking unan na may nakatatak na mukha ni spongebob. "Sana ako na lang si spongebob." Bulong nito sa kanyang sarili pero narinig ko. Sa gwapo mong 'yan? Papangarapin mong maging isang spongebob? Baliw ka ba?

Pagbalik niya sa akin ay hawak niya ang ilang piraso ng SpongeBob SquarePants na laruan. "Ma, tingnan mo," malaki ang ngiting ipinakita niya sa akin ang hawak. "Ang ganda, di ba? Si SpongeBob and friends. Ang cute ni Squidward, oh." "Bakit ang dami?" nagtatakang tanong ko. "Lahat iyan binili sa'yo ni Tita mo?" Umiling siya. "Isang lang binili ni Tita Lena. Iyong iba, bigay lang sakin."

Kahit saglit lang. "Gusto mo... mag-ice cream?" alok niya, biglang may kabado sa tono. "Libre ko na! Saka... punta muna tayo sa amin, para magamot natin 'yang sugat mo at lalagyan ko yan ng band aid na may design na paborito kong spongebob!" proud pa niyang sabi. Halatang gusto niya si spongebob dahil na rin sa design ng suot niyang terno.

Ni hindi na siya nagpaalam pa sa mga magulang at sa iba pang naroon. “I KNOW you still love me, don’t you?” Unti-unting bumagal ang mga hakbang niya dahil sa isang pamilyar na tinig. Tila binundol ang dibdib niya sa kaba dahil sa hindi malamang kadahilanan. “Ako si Spongebob.” D*mn! He cursed silently. “A-ano kamo?” Igting ang mga panga ay muli niyang nilakihan ang hakbang na tinahak ang corridor papuntang comfort room.