Stay Close Novels & Stories

Chapter 77 Breathe "If God is making you wait, then be prepared to receive more than what you ask for." 🍁🍁🍁 "Distance yourself from the people who bring out the stress in you, and move closer to those who bring out the best in you." 🍁🍁🍁 "Accept the past, manage the present and work hard towards the future." 🍁🍁🍁 "When I choose to remove someone from my life, it doesn't mean I hate them. It means I respect myself."

Nagtagpo ang kanilang mga titig sa napakalapit na distansya—masyadong malapit para makaiwas. “Huwag kang umalis...” mahina ang tinig ni Calvin, halos pabulong. Iniwas ni Camelia ang kanyang mukha, bakas na ang luha sa kanyang mga mata. “Pakawalan mo ako, Mr. Calvin...”

Iyon na kamo ang simula ng closeness nila. She tried to distance herself. Pero ayaw talaga siyang tigilan ng mga ito. Kahit roon sa FVC kung magkasalubong man sila. Though hindi sila minsan nagkikita, pero sa tuwing nakadaupang-palad siya ng mga ito. Never siyang itinakwil o basta nalang iiwas ang tingin considering that they know her. Nasanay siya na kahit kakilala ang kaharap. Never siya ng mga itong kausapin for an unknown reason to her. Kaya nga naninibago siya sa bagong lugar at bagong kapaligiran na niyayakap niya ngayon.

“Kahit anong sabihin niya… kahit anong gawin niya… remember who you are, and who we are.” Hindi ko agad nasagot. Sa halip, kusang lumapit ang mga labi ko sa kanya — mabilis pero matindi ang halik, puno ng pagtitiwala at lakas. Agad siyang sumagot, niyakap ako nang mahigpit, at pinalalim ang halik na parang nagpapaalalang sa kanya ako ligtas. Mainit, matamis, at puno ng pangakong hinding‑hindi niya ako iiwan. “Kahit anong mangyari… stay close to me,” bulong niya sa pagitan ng aming mga hininga.

Bumalik ang tingin ko sa sulat. Dahil siya mismo ang naghahanap sa iyo. Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko. May isa pang linya. At kapag nakita mo siya, huwag mong tawagin siyang kaaway. Napahinto ako. “Hindi ko naiintindihan.” Biglang namatay ang ilaw. “Everyone, stay close,” sabi ni Adrian. Mabilis siyang lumapit sa akin.

bulong niya sa aking tenga at nagsitayuan ang mga nananahimik kong balahibo sa aking batok. Argh! Nakakinis! Kahit hindi ko siya makita. Ramdam na ramdam ko ang presensya niya sa aking likod. Ang lapit-lapit niya sa akin. Nararamdaman ko na nga ang hininga niya kahit nakatalikod lamang ako. “Lumayo ka nga!” bulong ko pero halatang may inis na iyon. “No. I want to stay close.” “Bakit ba? Ang kulit kulit mo!”

“Then ano ang kailangan kong gawin?” “Stay smart,” he answered. “And stay close to me.” Napailing ako, half-sarcastic, half-scared. “Eh kapag nasa labas ako ay wala ka, paano akong mag-stay close to you?" He smirked a little. “Sabihin mo lang kung gusto mo akong makasama bawat oras, 'wag ka ng mahiya..."

Hindi nagtagal, naramdaman ko siyang lumabas. Hindi siya lumapit agad. Nasa may pintuan lang siya. Keeping distance. “Hindi mo kayang sumunod sa ‘alone,’ no?” sabi ko nang hindi lumilingon. “Technically, I’m still inside.” Napangiti ako ng bahagya. “Of course you are.” Lumapit siya. Pero huminto pa rin sa tamang distansya. Hindi masyadong malapit.

“Marami nang bawal sa iyo pero ginagawa mo pa rin.” May ngiti sa labi niya. Nakakainis kasi totoo. “Randall,” sabi ko. “Hmm?” “Can you stay close today?” Tumigil siya sa pag-aayos sa comms niya. “Tight schedule mo. Pwede pero bakit?” “Kasi… parang mas kaya ko pag nandiyan ka.” Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya natawa. q siya ng ilang segundo.

, kapagdakay lumipat naman sa dalawa ang kanyang mata paglaon. " and you two, always keep your eyes on them.,sa labas kayo ng building kung saan siya nagtatrabaho and always keep distance with them para hindi matakot ang bata, always check the area where they were currently staying and you know what to do when you see something suspicious understood?". firm niyang utos sa dalawa na nakasuot ng parehong puting polo shirt at ripped jeans.