Stomach Growled Novels & Stories

Office stuffs are freakingly stressing the gorg nerves of me. Lumabas ako ng office ko when I felt my stomach growled. It's almost 1 in the afternoon. O freaking geez. I haven't eaten some foods yet. Why does time works real fast ba kasi? O geez! "Dash—" "Would you mind to address formally? Don't showcase your stupid," I cut her off. Pero parang wala lang ang sinabi ko sa kanya sa halip ay ngumiti ito na akala mo naman kinaganda niya. O freaking geez.

Yet, surprisingly, she couldn’t feel any hunger— As if on cue, her stomach grumbled like it was protesting its own sentiments. Mahina siyang napatawa. Oops! I didn’t know I was this hungry. “I heard that my dear daughter,” Napapitlag siya nang biglang may magsalita. Pagkatapos ay sumilay ang ngiti sa kanyang mga labi.

HINDI MAALIS kay Bliss ang pagtataka habang naglalakad sa pathway na sinasabi nila. Anong congratulations na pinagsasabi non? Baka kinulang ‘yon sa tulog o ano. Pinilig niya na lang ang kanyang ulo at nagpatuloy sa paglalakad. Her tummy is growling so bad. Yung tipong kahit isan metro ang layo ng tao sa kanya ay maririnig pa rin nito ang pagtunog ng kanyang sikmura.

Hindi siya nakaramdam ng kahit anong stomach discomfort. Umuwi si Quinn at nagpahinga sa buong hapon. Hindi man lang siya ginulo ng kanyang stomach disorder. Sobrang saya ni Quinn dahil dito. Naramdaman niya na tila ba guminhawa na siya. Kahit sa gabi, hindi bumalik ang stomach disorder ni Quinn kahit na oras na para matulog.

Laging natutulog si Anzo sa sofa na nasa tabi ng kama kaya't lagi niyang nababantayan kapag nagigising ako. I woke up at 5:00 AM. My stomach is grumbling not from hunger but from hyperemesis. I immediately went to the bathroom. Narinig ko pa ang pagtawag ni Anzo sa akin pero hindi ko na pinansin. Here it goes again. Napapikit ako ng mariin habang patuloy ang pagduduwal ko. Naramdaman ko si Anzo na papalapit sa akin. Maya-maya pa, dahan dahan niyang hinaplos ang likuran ko.

Medyo pihikan din kase ako pagdating sa pagkain noon pa man kaya siguro 'di ko na napansin ang kaibahan ng appetite ko noon at ngayon. 'Tsaka, akala ko kase, dahil lang sa kakatulog ko almost every after meal o any time of the day basta feel ko lang na bumibigat na ang mga talukap ko sa mata, kaya nalilipasan na ako ng gutom dahilan kaya akala ko ay nagka-ulcer na ako at mas lalong naging pihikan sa pagkain 'tong tiyan ko.

"Naghanda na ako ng pagkain" sabi ko Kay Savion. Hindi niya ako sinagot at umupo siya at sinumulang kumain, tanging ang nagawa ko lang ay ang manonood habang siya ay kumakain. I gasp when my stomach growled loudly, nakakahiya iyon pota. Napatingin naman si Savion sakin, hays. Grabe naman, hindi man lang ako sinabihang kumain. Para akong aso dito na naghihintay na bigyan ng pagkain.

He hugs me back. "Thank you for staying," Otomatiko akong napangiti at tila nakaramdam ako ng kung anong lumilipad-lipad sa tiyan ko. Is this what they called butterflies in stomach? Hindi ko alam ang isasagot kaya nanatili na lang akong tikom ang bibig, ramdam ko rin ang pag-init ng pisngi ko mabuti na lang madilim kaya hindi niya makikita ang pagpula ko.

Baka bukas ay nasa mental na ako sa kabaliwan. He's growling. Parang sarap na sarap siya sa ginagawa niya lalo kapag dumadako ang bibig niya sa may mas malalim na parte ng pagkababae ko. Ang dila niya ay lumalabas pasok doon kapalit ng daliri niya. Di ko na kaya, "Haah!" parang kinapos na ako ng hininga at napatunganga ako sa kanya.

Teka ano na kakainin ko? I pouted when I heared my stomache growl. Hinimas-himas ko iyon habang tiningnan. “Sorry, ibinigay ko ang pagkain natin.” Sabi ko sa kanya. Naglakad na lang ako paalis. Baka may tindahan dito? Bibili na lang kaya ako? Good idea Munde!