Novel & Cerita Stomach Growled

Pagmulat ko ng mga mata ko ay naagaw agad ng atensyon ko ang pagkaing natatakpan sa may lamesa. Bumangon ako at nilapitan ito. Humihikab na binuksan ko ang stainless na tumatakip rito. Bumulwak ang aromang nagpatakam at nagpawala ng mga alaga ko sa tiyan. My stomach growled. Hindi ko alam kung ano ang tawag sa mga pagkaing nakahain sa lamesa. But i won't deny that the plating was mouth watering. And i was right, the food was good.

“Oo kasi wala namang kakain, eh.” Mukha ngang itatapon lang nito ang mga iyon. “Kakain na ako.” Kahit wala siyang gana ay pinilit niya ang sarili na makakain. Sayang ang mga pagkain kung itatapon lang nito ang mga iyon. Ayaw pa man din niya ang nagsasayang. She heard his stomach grumbled. Napatingin siya dito. “Akala ko ba hindi ka gutom?”

"Looks like you waited for hours." "Kumain na ako kanina, Sir!" sambit ko kaagad. "Kumain lang po kayo..." I made myself stop when my stomach made an embarassing sound. Kumalam iyon bigla! He gave me a look. "Looks like you haven't." I opened my mouth. Closed it. My stomach, with spectacular timing, chose that exact moment to produce a sound that was undeniable. "Lumipas na kasi ang oras kaya... kumalam na, pero hindi na ho at baka—"

Sigurado akong pulang-pula na ang mukha ko ngayon dahil ramdam na ramdam ko ang pag-init ng mga pisngi ko! "B-but I-I'm h-hungry..." Utal-utal na saad ko. Gosh, Ahtisa! What the hell is wrong with you?! Why am I stuttering?

"Wow. You’re really here." Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang marinig ko ang malamig at mabigat na tinig mula sa likuran ko. Agad akong napalingon, ngunit bago ko pa siya tuluyang makita, naramdaman ko na ang matalim na sakit sa tiyan at ang mahigpit niyang pagkakayakap sa aking bewang. "Don't move if you don't want me to open up your stomach with this knife," He growled.

Liam’s POV Napatigil kami pareho. Her stomach growled again, mas malakas pa kaysa kanina. Namula siya mula pisngi hanggang leeg. Para siyang sasabog sa hiya. “A-ano ba ’yan…” bulong niya, halatang galit sa sarili. Hindi ako nakapigil. I burst out laughing, mahina lang sa simula, pero unti-unting lumakas.

Moving towards my direction. Napatakbo na ako. Kulang na lang ay sumigaw ako ng saklolo. Oh my! Am I going to die this soon? Damn! There's the loud growling again! Mas bumilis ang takbo ko. May natapakan akong mga matutulis na bagay pero hindi ko na iyon pinansin kahit na nasasaktan na ako. Ngunit impit din akong napasigaw... Nabangga ako sa isang matigas na bulto.

Pero kakaiba ang gising niya nang umagang iyon dahil agad niyang naramdaman na may kakaiba sa katawan niya. After she sipped her morning tea, her tummy seemed to rumble. Parang hinahalukay ang sikmura niya dahilan para tumakbo siya patungo sa banyo at halos bumaliktad ang sikmura niya kakasuka.

We need to act like an early bird, para kung may changes ay alam ko kaagad. I don't feel like eating for supper. I guess, I just have to sleep with empty stomach. The older I get, the lesser I eat. Medyo worried na rin ako sa eating habit ko pero sabi naman ng doctor na normal lang daw yun sa akin dahil masyado daw mabilis ang metabolism ko at maliit din ang stomach ko, kaya madali lang akong mabusog. A/N: Which is dati akong ganito but it was changed😂

dito. Palagi itong maaga kahit pa nilalagnat nagbubukas parin ito. Katwiran nito bawal daw siya magpahinga dahil hindi rin naman daw nagpapahinga ang intestines sa paggiling ng pagkain. At hindi rin naman nagpapahinga sa pagkain ang pamilya nito. Kaya bawalmagpahinga, magkasakit at mapagod.