Stomach Growled Novels & Stories

Kakaibang damdamin ang humaplos sa puso niya nang masamyo ang mabangong aroma niyon. His stomach growled in response, reminding him of how long it had been since his last meal. The gesture, simple yet thoughtful, was another reminder of his mother’s unwavering care. It wasn’t just any sandwich either—it was his favorite. Somehow, she always knew how to provide the exact kind of comfort he needed, even without him asking.

Inis niyang sambit. “Kumain ka muna. Lagpas tanghali na.” “Hindi ako gutom!” Matigas niayng pagtanggi ngunit hindi nakikisama ang kanyang katawan. Her stomach suddenly growled. It was loud enough that River could hear it from a far. Napatingin ito sa kanya at ngumisi. “Hindi nga ah.” Pang-aasar pa nito. Inikot na lamang niya ang mata ng wala siya mairebat. Her stupid stomach was not in sync with her!

Napapalunok ako habang ginugunting ko ang laman ng baka na nakadikit pa sa bone marrow. "It smells so good. My stomach is already churning," he stated as I notice him also swallow a lump in his throat. We even laughed because our stomachs were rumbling at the same time. Titig na titig siya sa mukha ko habang patuloy ako sa paggunting ng laman at gusto kong palakpakan ang sarili ko dahil naitago ko ang pagkailang ko. Dapat masanay na siguro ako dahil habit na yata niya ang pagtitig sa 'kin.

I washed my face and used the same spare toothbrush I used last night. Paglabas ko sa silid ay natanaw ko agad ang nakatalikod na pigura ni Colton. Humarap din naman siya habang nilalapag na ang mga pagkain sa lamesa. "Good morning.." paos na bati niya.

Mamaya na lang siguro siya lalabas para mamili dahil wala na silang natirang pagkain doon. Umupo na siya at inilagay sa mangkok ang noodles pero nang malanghap niya pa lang ito ay halos gusto niya na namang masuka kahit na halos naisuka na niya ang lahat ng laman ng tiyan niya. Gutom na gutom siya at rinig na rinig niya ang pagtunog ng tiyan niya pero halos ayaw bumuka ang bibig niya. May problema kaya siya? O may sakit na kaya siya?

“My tummy is making funny noises. I'm hungry.” Natawa ako nang mahina. Ang pamilyar na tunog na iyon ang tuluyang nagpalayas sa lahat ng bigat sa dibdib ko. “Gutom na ang baby ko? Sige, bababa na tayo. Baka naghihintay na si Lolo Supremo mo.”

Dali-dali akong tumakbo papuntang banyo, habang gumugulong ang sakit sa loob ng tiyan ko. Hindi na 'to bago. Halos araw-araw ganito-nauseous, hilo, at sobrang sensitive sa pagkain. Kahit amoy ng bawang, gusto ko nang sumuka. At lately, may napapansin pa akong isa pa-parang tumataba ako. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin sa banyo. Iba na 'yung katawan ko. Mas puno. Mas bilog.

Pilit nila akong ginagapos pero hindi man lang ako makagalaw. Sumisigaw ako sa isip ko, "Tulong!" Hanggang sa nagising ako. Panaginip lang pala. PRESENT ~ Nakabenda ang mga paa ko and my clothes were changed. Naalala ko nga pala, bago ako natulog, nakapagbihis muna ako. My stomach growls—gutom na ako. Naalala kong hindi pala ako kumain kagabi dahil busy ako sa pag-execute ng plano ko.

anito sa kalmadong tinig. Napangiwi siya. Nahihiya siya kasing sabihin dito ang kailangan niya. Lihim niyang pinagalitan ang sarili. Ngayon pa siya talaga nahiya sa sasabihin niya e nakagawa na nga sila ng bata. "H-hindi pa kasi ako nagdi-dinner and my stomach is grumbling. I guess the baby's hungry," bulong niya, alanganin.

I stammered, realizing he was right—the food here would smell terrible if I ate inside. As we were about to leave, nalanghap ko ang nakakatakam na amoy ng pagkain. My stomach growled audibly, prompting his gaze to shift downwards, as if he could see through my clothes and reveal my discomfort. "S-sorry, sir," I murmured. My embarrassment deepened as my stomach grumbled again, nakatingin ako sa mga pagkaing nasa hapag. "Just eat if you're hungry," he said simply, his voice surprisingly gentle as he helped me sit up.