Stomach Growled Novels & Stories

Kita kong natigilan siya pero hindi siya lumalayo. Dahan dahan kong inilapit ang aking labi sa kanya. Pero bago pa dumikit ang mga labi namin… “GROWL” Malakas. Diretso mula sa tiyan niya.

Moving towards my direction. Napatakbo na ako. Kulang na lang ay sumigaw ako ng saklolo. Oh my! Am I going to die this soon? Damn! There's the loud growling again! Mas bumilis ang takbo ko. May natapakan akong mga matutulis na bagay pero hindi ko na iyon pinansin kahit na nasasaktan na ako. Ngunit impit din akong napasigaw... Nabangga ako sa isang matigas na bulto.

We need to act like an early bird, para kung may changes ay alam ko kaagad. I don't feel like eating for supper. I guess, I just have to sleep with empty stomach. The older I get, the lesser I eat. Medyo worried na rin ako sa eating habit ko pero sabi naman ng doctor na normal lang daw yun sa akin dahil masyado daw mabilis ang metabolism ko at maliit din ang stomach ko, kaya madali lang akong mabusog. A/N: Which is dati akong ganito but it was changed😂

dito. Palagi itong maaga kahit pa nilalagnat nagbubukas parin ito. Katwiran nito bawal daw siya magpahinga dahil hindi rin naman daw nagpapahinga ang intestines sa paggiling ng pagkain. At hindi rin naman nagpapahinga sa pagkain ang pamilya nito. Kaya bawalmagpahinga, magkasakit at mapagod.

Inis niyang sambit. “Kumain ka muna. Lagpas tanghali na.” “Hindi ako gutom!” Matigas niayng pagtanggi ngunit hindi nakikisama ang kanyang katawan. Her stomach suddenly growled. It was loud enough that River could hear it from a far. Napatingin ito sa kanya at ngumisi. “Hindi nga ah.” Pang-aasar pa nito. Inikot na lamang niya ang mata ng wala siya mairebat. Her stupid stomach was not in sync with her!

I washed my face and used the same spare toothbrush I used last night. Paglabas ko sa silid ay natanaw ko agad ang nakatalikod na pigura ni Colton. Humarap din naman siya habang nilalapag na ang mga pagkain sa lamesa. "Good morning.." paos na bati niya.

Mamaya na lang siguro siya lalabas para mamili dahil wala na silang natirang pagkain doon. Umupo na siya at inilagay sa mangkok ang noodles pero nang malanghap niya pa lang ito ay halos gusto niya na namang masuka kahit na halos naisuka na niya ang lahat ng laman ng tiyan niya. Gutom na gutom siya at rinig na rinig niya ang pagtunog ng tiyan niya pero halos ayaw bumuka ang bibig niya. May problema kaya siya? O may sakit na kaya siya?

“My tummy is making funny noises. I'm hungry.” Natawa ako nang mahina. Ang pamilyar na tunog na iyon ang tuluyang nagpalayas sa lahat ng bigat sa dibdib ko. “Gutom na ang baby ko? Sige, bababa na tayo. Baka naghihintay na si Lolo Supremo mo.”

Dali-dali akong tumakbo papuntang banyo, habang gumugulong ang sakit sa loob ng tiyan ko. Hindi na 'to bago. Halos araw-araw ganito-nauseous, hilo, at sobrang sensitive sa pagkain. Kahit amoy ng bawang, gusto ko nang sumuka. At lately, may napapansin pa akong isa pa-parang tumataba ako. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin sa banyo. Iba na 'yung katawan ko. Mas puno. Mas bilog.

Pilit nila akong ginagapos pero hindi man lang ako makagalaw. Sumisigaw ako sa isip ko, "Tulong!" Hanggang sa nagising ako. Panaginip lang pala. PRESENT ~ Nakabenda ang mga paa ko and my clothes were changed. Naalala ko nga pala, bago ako natulog, nakapagbihis muna ako. My stomach growls—gutom na ako. Naalala kong hindi pala ako kumain kagabi dahil busy ako sa pag-execute ng plano ko.