Stories From Fairy Tales Novels & Stories

Kumunot ang noo niya saka umirap pa. “Giselle, that is so out of the blue. Ituloy mo na lang kaya ang kwento mo. Mas maganda pa ata iyan kaysa sa mga nabasa at napanood kong fairy tales eh. Tsaka iyong sumpa ba na binanggit mo kanina, dahil ba iyon sa paglabag niyo no’ng forbidden rule?” “Tempest… sagutin mo nga ako. And don’t you ever dare lie to me because I can tell if you are being honest or not.”

Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung hanggang kailan ako magtitiis. Habang naglalakad pauwi mula sa kolehiyo isang gabi, iniisip ko ang kwento ni Cinderella. Hindi ako naniniwala sa mga fairytale, pero minsan hindi ko maiwasang umasa. Kailan kaya darating ang araw na makakahanap ako ng prinsipe na mag-aahon sa akin mula sa impyernong ito?

Napairap na lang ako at pinagpatuloy ang pagbabasa. "Ayaw man lang tingnan ang drawing ko," parang batang sabi niya habang ibinabalik sa loob ng bag ang drawing niya. "Sige. Aalis na lang ako. Akala ko pa naman parehas tayong interesado sa iisang bagay." Hindi ko siya pinansin hanggang sa umalis na siya sa harap ko. Hay. Buti naman. Tatlong libro na tungkol sa mga mythical creatures ang binasa ko bago ako nagdesisyon na umalis na sa library. Isinara ko ang librong binabasa ko at niligpit iyon.

Parehong natigilan sina Katreese at Ranran. Nang makitang walang sumasagot, bahagyang kumunot ang noo ni Kaisha. "Mali po ba ako? Sa mga fairytale kasi… nagpapakasal ang prince at princess. Tapos nakatira sila sa magandang castle and they lived happily ever after." Hindi napigilan ni Aira ang malakas na pagtawa. "Naku! Kapag narinig iyan ng senior ko, baka umiyak iyon sa banyo!"

Hindi pa rin lubusang nawawala ang init sa kaniyang mga pisngi kahit nakabalik na siya sa sariling silid. Para bang good to be true lahat ng nangyayari sa kaniya. Daig pa niya yata si Cinderella sa love story eh. Pwede na siyang magpagawa ng story sa Disney, panigurado pa siyang paldo. Marahan niyang isinara ang pinto saka isinandal ang likod niya doon saka siya dahan-dahang napapikit at napabuntong-hininga.

Alam kong hindi ako makakatulog ngayong gabi. Bumalik sa isip ko ang unang araw na tinanggap niya ako. Naaalala ko na iniisip ko sa sarili ko na mahihirapan akong tanggalin ang mga kamay ko sa kanya. Sa loob ng dalawang nakakatakot na taon, ginawa ko iyon. Pagkatapos, sumama ako sa paglalakbay na ito kasama siya at halos lahat ng aking mga pantasya ay nagkatotoo. Napakapit ako sa naisip kong maaaring isang fairytale romance. Baka iyon ang problema. Ang mga ito ay fairytales para sa isang dahilan. Kinakain sila ng mga babae dahil gusto nila ito, ngunit sa katotohanan, walang mga prince charming. Mga boss lang na ginagamit ka at itinapon ka sa gilid ng bangketa nang walang paliwanag.

Palayo sa kasal na akala niya ay happy ending. Fairy tales were lies. Walang totoong Prince Charming. There never had been. At kung meron man, siguro ay sa iba. Pero hindi sa kanya.

Sa halip na magsulat ng pangalan, tatlong malalaking karakter ang makikita sa papel, at may kasamang pin — "Sleeping Beauty." "Mommy, alam mo ba kung tungkol saan ang kwentong ito?" tanong ni Zian na puno ng kuryosidad. Wala namang nakagawian si Rhian na magkwento ng mga bedtime stories sa mga bata, at dahil lalaki ang mga bata, kahit minsan ay hindi siya nagkukwento ng mga fairy tale tungkol sa mga prinsipe at prinsesa.

What does she mean? "And what is it about?" I asked with a curious smile. "Kasi ang mahihilig sa mga knights and horses ay mahihilig din sa fairy tales. You know..." Regal shrugged, "that once upon a time, Sleeping Beauty was saved by her prince charming. I love fairy tales too, Miss Novee."

Hindi niya alam kung gaanu ba siya katagal nawalan ng malay habang tumatakas sila. Tila fairytale na pag gising niya wala na siya sa kapahamakan at kasama ang isang prinsepe na nagligtas sa kanya sa masamang nilalang.