Romans & histoires Story About Family Tagalog

May kamay namang humila sa akin papalayo sa mga guardia civil. Nakakaintindi ako ng lenggwaheng Espanyol dahil ang aking inay ay isang Insulares at tinuturuan niya ako ng wikang iyon, ngunit hindi ako marunong magsalita sa lenggwaheng iyon at hindi ko maiintindihan kapag dirediretso ang pananalita nila dito. Ang aking itay naman ay isang Pilipino at siya naman ang naging guro ko sa wikang tagalog. Kami ay namumuhay lamang ng simple, si itay ay isang mambubukid sa Hacienda Fetalino at si inay naman ay tagabahay lamang. Hindi ko gaanong alam ang pamilya ni inay at itay dahil hindi nila ito ikinukwento sa akin. Wala raw akong mapapala kung malaman ko ang istorya ng kanilang mga pamilya. Nang hu

Dito niya naramdaman ang tunay na pagmamahal ng isang totoong pamilya. "Huwag kang malungkot, anak. Pwede kang bumalik dito kahit kailan mo gusto. Naghihintay lang kami sa'yo," wika ng matandang madre bilang pampalubag-loob. "Mami-miss ko po talaga kayong lahat, Mother," sagot ni Mariya habang pinipigil ang pag-iyak. "Normal lang na maramdaman mo 'yan. Pero hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Sisimulan mo na ang bagong paglalakbay upang hanapin ang iyong ama," malumanay na sabi ng Mother Superior.

Ang sarap kasing pakinggan. “Actually, mata pobre talaga ang pamilya ko. Akala ng parents ko’y walang maibibuga si Edward. Gusto ng parents ko na ikasal sa anak ng kaibigan nila, pero hindi ko ‘yon gusto. Nakilala ko si Edward noon sa Unibersidad namin. Dahil gwapo siya at masipag, as.in, independent talaga siya kaya proud akong ipakilala siya sa pamilya ko. Akala ko nga magugustuhan nila si Edward kasi mabait, masipag, gwapo, para siyang foreigner pero Bisaya at Tagalog ang pananalita niya. Ang totoo pala ay sa Canada siya pinanganak, hanggang sa mag-desisyon ang pamilya niya sa Cebu na titira. Dito kasi nag-aral si Edward sa Manila kasi may business rin pala sila na hindi namin alam.”

curious na tanong ni Andrea “Wala na akong pamilya, Andrea! Ganito kasi yun, namatay ang Mommy at Daddy ko sa isang aksidente. Kasama nila kami ng kapatid ko that time sa kotse nung mabangga kami. Galing kaming Tagaytay noon, sa resthouse namin. Tapos ayun, binangga kami ng isang wreckless at lasing na driver. Our parents died on the spot tapos yung kapatid ko, nadala pa sa ospital pero, namatay din. Ako nakaligtas after months na na-comatose ako at sa totoo lang, sana nga, namatay na lang din ako!” mahabang kwento ni Mario at tila nga may humaplos sa puso niya nung marinig niya ang kwento na iyon ni Mario

"Hindi. Mahal na mahal ako ng pamilya ko." "Bakit ka nila ipinaampon?" Naisip ni Faith ang hirap at dusa na dinanas niya maging ng kanyang pamilya dahil sa sakit niyang cancer. "Mahabang kuwento." Ipinagpatuloy nila ang paglalakad. "Pero sigurado ako na mahal na mahal nila ako." "Ako naman, masuwerte sa mga magulang ko at kapatid."

Pasensya na sa abala. Narito ang tuloy ng kwento sa modernong Tagalog: Walang nakahula na ang isang bata, na may hawak na mahabang kutsilyo, ay basta na lamang papasok doon. Si Malvolio, na labing-walong taong gulang, ay mas malakas kumpara sa kanyang mga kapwa dahil sa matagal na niyang ginagampanan ang pagiging breadwinner mula pa noong high school at madalas siyang magtrabaho tuwing weekend, gaya ng pagbubuhat ng mabibigat na bagay. Tinitigan niya ang masayang pamilyang tatlo sa sala na parang gustong pumatay. Samantalang ang pamilya, puno ng takot, ay nakatitig naman sa kanya.

“Salamat sa inyo, tatay at inay. Kung hindi ninyo ako inalagaan at hinayaan na itupad ang aking pangarap, hindi ako makakarating dito.” Sa gitna ng mga bundok ng Bicol, sa tabi ng dagat, natagpuan nila ang tunay na kahulugan ng buhay — ang pagpapalago ng pag-ibig, ang pagtutulungan ng pamilya, at ang paglikha ng pag-asa para sa susunod na henerasyon. Ang kanilang kwento na nagsimula sa mga salitang “ikaw ang aking makasalanang kaligtasan” ay naging isang kuwento ng pag-asa, pagbabago, at walang hanggang pag-ibig. At alam nila na anuman ang mangyari, ang kanilang pamilya ay mananatiling buo — palagi, magpakailanman, at walang hanggan.

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Ang hindi niya matanggap ay nagmamakaawa ito para sa ate niya na hindi karapat dapat sa mga luha nito. "Mom, t-tatanungin kita. W-What is a f-family for you?" hagulgol na tanong ni Heilena. Hindi na nga siya makakita ng husto dahil sa bumabara na ang luha sa kanyang mga mata at natatabunan na nito ang vision niya. "A f-family i-is h-home, a-anak. A h-home where we f-find peace a-and s-security."

"My mom taught me how to speak Tagalog every night." Napa-palakpak si Tatay at napahawak sa kanyang dibdib. "Naku, mabuti naman, apo! Akala ko talaga ay magdudugo na ang ilong ko sa iyo bago tayo makauwi ng Pilipinas!" Sumabog ang malakas na halakhakan sa buong hapag-kainan. Maging ang mga tauhan at serving maids sa gilid ay napapangiti sa kapilyuhan ng aming pamilya.