Novelas y relatos de Strange

“Maybe the wolf was in love with the moon and each month they cried out for a love it would never touch. And maybe I was destined to forever fall in love with people I couldn't have. I don’t even remember why I’m wasting all these tears on you…” Narinig niya na ang tinutugtog nitong piyesa. “Stranger to your love” ang title niyon. It was a beautiful piece, yet sad. She sang beautifully with eyes still closed. He could feel her heart breaking as she was singing the song. Sa malamyos na tinig nito ay para siyang inaanyayahan na lapitan ito. Nagmulat ng mga mata ang babae. Nagtama ang kanilang mga paningin. May namumuong luha sa mga mata nito. Tumigil ito sa pagt

Condition "Laurene ano ba naman ang ginawa mo? " nag aalalang tanong ni Sia nakahilata si Laurene dahil sa isang aksedenteng hindi niya inaasahan, she didn't know na may pararating na bike nung tumawid siya sa kalsada. Buti hindi malalaking truck or kotse ang bumangga sa kanya kundi hindi namin alam ang gagawin namin lalo na ang sasabihin namin sa parents niya, nasa ibang bansa pa naman to.

Ramdam ko na naman ang hindi ko maintindihang kuryente na dumadaloy sa kamay naming dalawa. I placed a hand on my chest when I realized my heart is pounding at an unfamiliar rhythm, leaving me puzzled and confused. Napapadalas na ang ganitong nararamdaman ko sa hindi malamang dahilan. “Mavriele.” That snapped me out. I blinked twice and looked at him. “What?”

mataas na ang boses na sabi ni Jane sa akin. “Jane, ano ka ba? Ang lakas ng boses mo—“ “Bakit tama ba ako? May pagmamahal ka na sa Nikola na iyon kaya hindi mo magawang umastang dalaga—“ “W-wala!” inis na tugon ko. “Paano ko mamahalin ang taong estranghero para sa akin? Kung nagustuhan ko man siya ay si Nik iyon na inakala kong mabuting tao at hindi sa Nikola na nakilala ko. Remember, Jane, I married a stranger! Hindi ko siya kilala at wala akong kahit anong alam sa pagkatao niya!”

Doon siya napa-atras saka ngumiwi nang may maapakang lubak kung saan may naka-pondong tubig-ulan. Nainis siya at hindi napigilang ibuhos iyon sa lalaking nasa loob ng magarang kotse. “Mukha ba akong sumasama sa estranghero?” He shrugged nonchalantly. “You already know my name. Estranghero pa rin ba iyon sa iyo?” “Yes,” matigas niyang sagot. “Hindi ako nagtitiwala sa taong kilala ko lang sa pangalan. Lahat ng prolific serial killers sa America ay kilala ko by their names— so, I don’t trust anyone.”

Nag-order ng black coffee, walang asukal. Pagtingin niya sa akin... grey eyes. Tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung tatakbo ako papalapit... o tatago sa ilalim ng counter. Kasi yung estranghero mula nung gabi na yun... bumalik..parang ito ..parang sya ngunit di ako sigurado.

I feel chill all over my body still especially kapag nakatingin siya sa akin. Sa kanyang paningin akala mo alam nito na nakatitig din ako sa kanya. Ramdam ko ang aura nitong nakakatakot, I felt strange. Hindi ko maipaliwanag pero parang may hindi magandang mangyayari ngayon kaya siniko ko ang aking mga kaibigan. Bumulong ako sa kanila na mag concentrate at pakiramdaman ang buong paligid.

Ngunit paano naman mapupunta sa bahay niya ang estrangherong iyon? Gustong imulat ni Arielle ang kanyang mga mata para makita ang mukha ng taong patuloy na humahaplos sa kanyang mukha ngunit ayaw namang sumunod ng kanyang mga talukap. Ilang minuto ang lumipas ay hindi lamang ang kamay nito ang naramdaman niya sa kanyang mukha kundi pati na rin ang malambot at mainit-init nitong mga labi na dumampi sa kanyang mga labi na bahagyang nakaawang. The stranger is kised him!

Saad ni Charmaine sa nakikiusap na tono ng boses. Nagbago naman saglit ang ekspresyon ng mukha ng binata. Nagulat siya. Nagulat siya sa sinabi ng babae. Ngunit saglit lamang iyon dahil bumalik ito sa pagiging belong tingin. “Are you out of your mind ? I got you pregnant in just one night ? I can believe a woman like you is desperate to be with me, because of the money. “

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.