Stranger Quotes の小説・ストーリー

Hindi parin mawala wala sa mukha ko ang pag-alinlangan. "Alam mo iyong-stranger becomes friend," dagdag pa nito. "And friend becomes stranger," wala sa sariling banat ko ta's isang napakapait na ngiti ang sumilay sa aking labi. Nakita kong natigilan ito saglit sa narinig mula sa bibig ko, isang mahinang tawa ang pinakawalan nito pagkatapos. "Sige na ihahatid na kita gumagabi na," muling alok ng lalaki. Ayokong mangahas na gumawa ng masama baka maheadline pa ako bukas," dagdag pa ni Phantom.

“Kung ayaw ka nilang painumin dito, maghahanap na lang tayo ng ibang lugar. Don’t worry, I’m harmless. You’re safe with me.” Dahan-dahan kong inabot ang kamay niya, at nang magtagpo ang palad namin, mahigpit ang kapit niya—mainit, matatag, reassuring. A night with this stranger is a gamble… but maybe that’s exactly what I need. For once, I want to stop overthinking and just dive in headfirst. If he can make me forget—even for a short while—the mess I’ve been running from, then maybe it’s worth it. Tonight, I don’t want reasons or explanations. I just want to breathe, laugh, and let myself get lost in him.

at sinakyan pa talaga ang pinagsasabi ng anak ko. “Ehem!” Sabay sila tumingin ni Ate Germaine. Ngumiti si Queendra habang nagkakamot sa buhok niya. “Nanay, may sagot ka na po?” Natampal ko ang noo ko. Hindi nakatiis sumabat ang kakambal n'ya na salubong ngayon ang kilay. “Queendra, I told you not to talk to strangers,” “Huh? Kuya Quentin, Sir Yurich and I are friends kaya, so hindi po siya strangers,” laban pa nito sa Kuya Quentin n'ya.

At niyakap ang mga binti ko at pinatong ang ulo ko sa aking tuhod. "How come you're still alive?" The stranger said. Bigla akong napatingin sa aking gilid dahil sa gulat na magsalita siya. Though, I can't see his face because of the darkness. His voice is deep and sultry and slurred. Siguro ay dahil nakainom na ito ng alak. "Not literally speaking." I countered. I heard his sarcastic laugh. "Don't speak a damn word if you don't mean it." Bigla kong kinagat ang aking dila.

“Kailangan mong pumili. Isuko ang mga kaibigan mong nasa panganib o iligtas ang iyong pamilya.” Ang mga salita ng estranghero ay parang talim na tumaga sa puso ni Troy. Alam niyang wala siyang ibang pagpipilian kundi ang lumaban. “Hindi ako susuko,” sagot niya nang matatag. “Kahit ano pang mangyari, ipagtatanggol ko ang pamilya ko at ang mga mahal ko sa buhay.”

“Hmm, aalis na lang ako ng bahay. Iiwan ko siya ng hindi nagsasalita. Hahayaan ko siyang mag-isip kung anong nangyari. If your life is already complicated, then make things simple.” Bahagya siyang natawa. “You’re such a mature woman. I like that.” Nagkibit-balikat lamang ako at maagap na kinuha ang baso ng martini na iniabot sa akin ng bartender. Ito ang unang pagkakataon na nakipag-usap ako nang ganito sa isang total stranger. At masasabi kong ayos naman pala. Masyado lang pala akong nagpapaniwala sa sinabi ng mga magulang ko noon– don’t talk to stranger. Hindi naman siguro masama kung hindi naman mukhang masama.

“I guess we won't be eating tonight Z . . .” Hindi ko na sila narinig pa nang isarado ko na ang pinto. Pasalampak akong napaupo at isinandal doon ang likuran ko. I should remember not to accept a coffee from a stranger. Or maybe not talk to one at all. “I’m starting to hate coffee,”

“Oo. Eksakto. Isang pagkakamali. Isang tanga at impulsive na sandali. Pero ang meron tayo ay totoo, Ingrid.” Ngumiti ako, pero hindi umabot sa mga mata ko. “Alam mo ba ang isa pang impulsive, Dennis?” “Ano?” tanong niya, sabik. “Nagkamali rin ako nung gabing iyon.” “Huh? Anong pagkakamali? Eh, okay lang. Anuman iyon, pinatawad na kita.” “Totoo ba? Kahit nakipagtalik ako sa isang estranghero?”

Because no matter how many women tried getting close to me after that night—none of them were her. None of them looked at me the way she did inside that elevator. Broken, Beautiful, Dangerously vulnerable, At higit sa lahat none of them stayed in my head the way Mich did. Hindi ko na siya nakita ulit matapos ang gabing iyon. At siguro dapat doon lang natapos ang lahat. One night, One mistake, and One stranger after midnight. Pero hindi gano’n kasimple. Because somehow she became the only woman I couldn’t forget.

I couldn't hold back my irritation any longer. He shook his head, his jaw clenched. "You don't understand." "Then help me understand!" I shot back, my frustration getting the best of me. "We're not just pawns in some arrangement. We're real people, and I refuse to pretend like we're strangers." He stood up abruptly, his expression pained. "Maybe it's better if we are strangers, Elle. It would make things a lot easier."