Novel & Cerita Struggle In Life In Tagalog

Nang nakaalis na ito ay umupo naman kami sa iisang tabi, "Kumusta ka na?" "Not good. You see, pars, sobrang hirap na iiwan ko ang buhay ko sa Davao. Lalong-lalo na, sobrang hirap iiwan ang mga taong mahal ko. All my life, sa Davao na ako tumira, but I don't have a choice."

I tried to struggle, ngunit masyado silang malakas. Sinubukan kong h’wag huminga dahil alam kong may nilagay sila sa panyo. I struggled with my remaining strength, only to lose some oxygen. Narinig ko pa ang mahihina nilang tawanan nang sa wakas ay mahuli nila ako. Hindi sinasadyang mapahinga ako dahil nawawalan na ako ng hangin, at ‘yon ang pinakamaling nagawa ko.

Doon napatunayan ni danica na masyado talagang mahalaga at maraming kayang gawin ang pera, hindi totoo na hindi mapapasaya ng pera ang tao dahil kahit ikot-ikutin man ang mundo, puro paghihirap ang mararanasan mo kung wala ka non. Agad niyang tinaas ang kamay ng makita ang isang taxi na paparating at sumakay rito, ang paulit-ulit na routine niya araw-araw ay kabisado na niya. Minsan nga ay nagsasawa na rin ang dalaga sa mga nangyayari pero wala naman siyang pagpipilian. “Sa hospital xxx po, Salamat.” Magalang na sabi niya sa matandang driver.

ay may mga pinagdaanang paghihirap. I have known what it means to be in direst plight but not have a voice because the poor never think it’s their right to be helped. Sa pagtira ko sa Manila, nalaman kong hindi lang naman ako ang naghihirap. Hindi lang ako ang walang halos makain, hindi lang ako ang siyang dumaan sa matinding pagsubok. Habang ako ay lumalaban ay maraming pamilya na ang sumuko. Marami na ang nawalan ng pangarap. Marami na ang nakuntentong malugmok sa kahirapan. Ngunit alam kong hindi ganoon ang buhay. Kailangan magpursigi para umangat. Kailangang ilaban ang buhay para sa hinahangad na pangarap. Ang di mangarap ay kahalitulad ng hindi na rin paghinga. Ang pagtigil sa pagtatra

"Paano kung tayo naman ang mangangailangan? Tapos walang tutulong sa atin? Saan tayo kukuha ng pera?" Minsan kasi nauubusan talaga kami ng pera. Kung pwede nga lang gamitin namin yung card ni Milagring, ginamit na namin. Kaso malalaman ng mga pinagtataguan nya kung nasaan sya. Ayaw naman ni Milagring na malayo sya sa amin. Kahit daw mahirap ang buhay dito sa lansangan mas gugustuhin niya pa dahil dito nya lang daw naramdaman na may pamilya sya.

Tangina talaga, ang malas malas kong tao! "Putangina naman eh! Wala na ba talagang magandang mangyayari sa buhay ko? Puro kamalasan at paghihirap nalang ba?!" Sigaw ko sa sarili ko. Sobrang bigat ng loob ko. Sobrang sakit. "Everything's gonna be fine.." Nang i-angat ko ang ulo ko ay nakita ko siya. Nakaluhod at kitang kita s amga mata niya ang pag-aalala.

Mayamaya ay kinuha niya aking kamay saka magaan na pinisil iyon. "Ang hirap ng buhay—kaya habang kaya mo pang lumaban ng patas—lumaban ka. Huwag kang magpapatalo sa mga tukso at kung anong hindi nakabubuti sa kinabukasan mo. Ang palagi mong isipin; maisakatuparan mo ang mga pangarap mo. Walang imposible sa taong nagpoporsige. Maraming salamat din sa panahon na nilaan mo sa amin at sana balang araw ay magkita ulit tayo."

Ang lakas din ng pagkakasarado n'ya sa pinto. Naiwan akong nakatulala and tears are screaming down my face. Why life is so hard on me? Ano bang nagawa kong kasalanan? Is it wrong to love a person? Bakit ako ang sinisi ng lahat? Aren't they aware I have feelings too? Napaluhod ako. "Why me!? Bakit lagi nalang ako!? Pagod na pagod na ako! Please nagmamakaawa ako ang sakit sakit na! Hindi ko na kaya!"

All I can do is cry and let the fear eats me. "Mga pare, ako muna yayari dito hah, kilala niyo naman ako diba? Mahilig ako sa mga virgin." "Walang problema sa amin iyon pare, basta wag mong pahirapan ng husto, baka mamaya kapag ginalaw namin iyan, malamig na ah." Nagtawanan sila sa tinuran ng isang lalaking naninigarilyo. "Hindi ko naman papahirapan pare, masasarapan naman ito. Maririnig niyo na lang mamaya na umuungol na ito sa sarap."