Struggle In Life In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Unti-unti at alam niyang may bagong emosyon na pumapalit at iyon ang mas nagpapagulo sa kaniya. "September.." inangat niya ang kamay at mahinang hinaplos ang buhok nito saka mas tinitigan pa. 'I've been fighting this nonsense fight. I've been struggling, trying to win this fight, Einver! Lumaban ako kahit gustong gusto ko nang sumuko! Sumusuong parin ako sa digmaan ng buhay ko kahit ako lang mag-isa laban sa lahat ng tao!'

tanong ko rito. "She's fine, kahit na nga sabihing ang hirap ng buhay. You know," saad nito sa'kin. "Walang problemang ibibigay ang Panginoon na hindi natin makakayang harapin. Kaya fight lang tayo, kahit ang totoo nakakapagod na rin," ani ko rito. "Sabagay, tama ka nga riyan. Hindi madaling mabuhay sa mundo na puno ng pasakit at kalumbayan. Siguro nga, heto ang kapalaran nating mga tao."

Gusto kong makahawak ng maraming pera bago ako mamatay. Nakita ko kasi kung gaano kahirap ang buhay doon. Kung paano nagsusumikap ang mga tao araw-araw, pero kulang pa rin. Kung paano nagkakasakit ang iba, pero hindi makapagpagamot dahil walang pera. May mga pangarap na hindi na natutupad dahil sa hirap ng buhay. At ayokong maranasan iyon. Ngayung nandito na ako sa Manila, kung pwede naman mangarap ng higit pa, lulubos-lubusin ko na.

Pinaghandaan na niya at prinaktis ang mga sasabihin niyang linya mamaya para makuha ang loob nito at pumayag sa kasunduan. Nakakabagot na din kasi dito sa Batangas. She are eager to come home right away. Marami pa siyang dapat asikasuhin sa pag-uwi niya lalo na ang ikalawang problema na kinakaharap niya ngayon. ‘Dios mio, que voy a hacer?’ Usal niyang dalangin sa Spanish na ang ibig sabihin ay “Diyos ko, anong gagawin ko?”

I don't know what to think anymore, it seems like everything is against me. Kinusot ko ulit ang mata ko, and I blinked in surprise when I realized they were wet. Natawa ako. Natawa ako sa sarili ko dahil umiiyak nanaman ako. I need to brave the skeletons in my closet. Ang sakit pati ng ulo ko, it’s throbbing. Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain?

RENATA Crying alone because you can't tell your family what is really going on in your life is different kind of pain. Lumalaban. Lalaban, at lalabanan ang lahat na pagsubok na kahaharapin ngayon, bukas, at sa mga susunod na araw pa.

Hindi puwedeng mangyari ‘to. As the music played, more people came out from behind the trees and stalls – some carrying candles, some holding signs with messages written in Tagalog: “Yna, mahal ka kita!”, “Ikaw lang ang para sa akin! Tanggapin mo pa ba ako sa buhay mo?!” Yna felt her legs getting weak, tears streaming down her face as she realized what was happening.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Pain was there but it's okay, I'm fine. May mga taong mas malaki ang problema sa akin pero nabuhay. May mga pipi, bingi, bulag at matatandang inabanduna ng mga pamilya pero nagpatuloy pa rin sa buhay. Ako na kompleto at malakas ay dapat gawin din iyon. "Can I stay in Laguna with you?"

Ang masaklap, pinatutuhanan talaga nila sa harap naming lahat. Nailapag ko and cellphone sa mesa. Hindi ako makahuma dahil sa inis, panghihinayang, galit at sakit. Nandito ako, nakikipaglaban sa buhay habang unti-unting gumuguho ang lahat-lahat sa akin.