Novel & Cerita Struggle In Life In Tagalog

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

"Tigilan niyo nako parang awa niyo na please! pabayaan niyo nakong makatakas!! Sigaw ko "Oh bakit huminto ka sa pag takbo, napagod kaba o sadyang kunting hakbang mulang makikita muna ang langit? sige na maglakad kana para walang bahid na dugo sa mga kamay namen dahil ikaw din ang gumawa ng dahilan para mamatay ka!!! kaya ano pang hinihintay mo gawin mona!!! Pagtatawa nila "Pinahirapan mo pakami kakahabol sayo, hihinto karin pala, tapos ngayon takot ka ang bagal monaman talon na" hirit pa nung isa medyo matanda na

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

I love you too, Dave Santillan Santiago. WALANG IMPOSIBLE KUNG MANANALANGIN TAYO KUNG ANONG PAGSUBOK DUMATING O PROBLEMA. SYA LAMANG ANG ATING MAKAPITAN KUNG ANO MANG HAMON SA BUHAY. KAYA WAG MAWALAN NAG PAG-ASA DAHIL ANDYAN LANG ANG POONG-MAYKAPAL HANDANG MAKINIG AT TUMULONG SA ATING LAHAT. Sign off:

Reen TIBAY NG LOOB. Iyan ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay narito ako sa mundong aking tinatapakan. Walang halong lohika, walang panghalina, walang ibang nag-atas, maliban sa mga bagay na aking kinamulatan sa buhay. Ang kahirapan . . . Habang patanda nang patanda ay lalo kong nasasaksihan ang kahalagahan ng salitang paglaban sa buhay.

Napatingin ako sa aking mukha sa salamin habang nasa lababo ang kamay ko, kumukuha ng suporta. “Is my life not worthy enough to fight?” I asked in strained voice, hindi ko napigilan ang mapahagulhol muli habang mahigpit ang kapit sa lababo. Mabuti pa ang ibang tao, kaya pa akong alagaan at kumustahin pero ngayong nalaman ni mommy ay parang normal lang sa kanya ang lahat. Para bang hindi siya ang mommy na nakilala ko. ***

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

"Yes, Hon!" Kinuha ko ang mga damit at naglakad patungo sa banyo. Masakit pa rin at mahirap maglakad. Hindi ko kayang matagal na nakatayo, kaya naupo ako sa toilet habang naghuhubad ng damit. "Hayst, struggle."

Dahil sa pag-iisip ko Hoy... anong bang iniisip mo Saad Ng mga kaibigan ko. Mukhang malalim ata Ang iniisip mo... Saad pa ni Kathy. Ano bang problema mo? tanong pa ni Connie. Kasi si papa Kinausap niya ako at Ang Sabi nito ay Hindi na daw sila bumabata ni tita Lucy. Kailangan ko na daw magkaroon Ng katuwang sa buhay.