Novel & Cerita Stupid Is Forever Book

Na para bang sinasabi nito na hindi na talaga siya puwedeng makalapit dito kailanman. "Oh, shit! I can't live my life without you, Carla. You are my life, my everything. What must I do to make you love me again? I need you back. I need you here beside me...forever..." parang tangang kausap niya sa sarili. Napapukpok pa siya sa manibela. He was really frustrated. He doesn't know what to do. Ito na siguro ang karma niya sa mga pinag-gagawa niya noong teen-ager pa lamang siya. He played with girls, played with their hearts, dump them like a garbage. At isa si Carla sa mga iyon.

Tsk! Thanks God I'm not stupid like them. END OF CHAPTER 20

Animoy isang lihim na matagal nang naghihintay na mabunyag. Inilapag niya ang kanyang bag sa couch, saka mabilis na dinukot ang cellphone mula sa bulsa. Hindi niya napigilan ang bahagyang pangangatog ng kaniyang mga daliri habang tinatap ang screen, tila ba may bumabagabag sa kanya. Sa halip na agad basahin ang sulat, nagtungo muna siya sa kanyang kwarto, binuksan ang lumang kabinet, at kinuha ang maliit na notebook na matagal na niyang itinago roon. Hinanap niya ang numero ng kanyang kapatid na si Frederick, at nang matagpuan ito, dali-dali niya itong pinadalhan ng mensahe. Halos hindi pa niya naibaba ang cellphone ng agad niya itong tinawagan, kinakabahan sa magiging sagot ng kanyang kuya.

Ngunit naisip din ni Misha na wala namang mawawala kung pakikinggan niya ang matanda. "Ano po 'yon, manang?" Misha asked. The old lady smiled at may kinuha siyang libro mula sa luma nitong bag. She handed the book to Misha. When Misha read the title of the book, her eyes widened. "Stellar World." "How come may ganito ka pong libro? Even I, cannot access this book because this is forbidden!" Misha said out of surprise. The old lady just laughed a little and ignored her question. "That book may be the key to your problems. You will never know unless you will try, right?"

Chapter 1 0 Gabi na, nakaalis na Ang kanyang Papa, Mama at Kuya Nathaniel. nakaupo Siya sa sopa na iniisip pa Rin Niya at tinitimbang Ang MGA bagay bagay, pero sa huli Tama Naman Ang kanyang Mama at Papa, kawawa Ang mawawalan Ng hanap Buhay. Bahala na, Basta Sabi Ng Papa Niya after ng partnership ay ipapawalang bisa Ang kasal at nagkasundo Naman Ang Papa Niya at si Don Vicente

What the fucking stupidness was that? Where did it come from? Hell and damnation may fall into the same category that my life belongs to, but me being Trace Dimagiba, knowing how to cherish someone is not real. It’s a fucking undeniable that I lack common sense now. Fuck that I am getting more and more stupid because of Chloe, who is now smiling so sweet to Yaya Cora, na parang sa isang iglap ay nawala ang kamalditahan niya sa akin, na parang nakalimot na sa ginawa niyang pambabato kay Doraemon sa akin.

dugtong pa niya sa madla at tuluyan na ngang umagos ang kaniyang mga luha na tila ba nag-uunahan pa ang mga ito. "Kung pagagawain po ako ng isang kuwento, ang gusto ko pong title ng story ko ay 'The Fall' why? kasi nagsimula ang lahat sa hindi inaasahang insidente na nagpabago sa takbo ng aming buhay. Iyon ay nang bumagsak kami sa sahig, it all started kasi when we fell on the floor," ani ng dalaga habang patuloy pa rin ang pag-agos ng kaniyang mga luha mula sa mga mata niya. Nagawa pa niyang tumawa ngunit peke ang mga iyon. "Gusto ko pong iwan itong quotation na ito na nabuo ko sa utak ko noong nagninilay-nilay ako.."

Kaya naman para mapawi man lang ang pagod nila, nagpa-handa ako ng meryenda kay Ate Shie. Pero pa-atribida talaga si Girl. “What the hell!!!!!!! Ewww, ang pangit!” Umalingawngaw ang boses niya sa buong paligid. Siguro pati sa katabing mansion narinig siya. “Bakit putiiii? Ang sabi ko diba palitan ‘yan!” Halos magwala siya sa galit. “Ah… sabi po kasi sa amin ituloy lang daw po namin ang plan.”

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

Hindi na siya sinagot nito. Dahan-dahan niyang binuksan ang folder. Tahimik silang pareho habang nagbabasa siya—yung tunog lang ng pagpakli ng papel ang maririnig, pati yung paghinga niya na medyo mas mabigat kaysa sa normal. “Grabe...” bulong niya matapos ang ilang minuto. “Ang daming rules.” “Necessary,” agad na sagot ni Adrian.