Sun Rising Photo นิยาย & เรื่องราว

Special Chapter I have been loved the The Evenfall. Pero habang papalapit kami ng papalapit sa tuktok ng bundok ay mas pinanabikan ko ang Sunrise na parating. Hawak kamay naming nilakad ang tuktok. Habang labis ang pagtataka ng mga kasama namin na nasa likuran lang namin. I smiled as we reach the top. It's almost 5:30 in the morning. Saktong papasilip pa lang ang haring araw.

Being out of the outskirts of Manila is like freedom have been received. Watching the setting sun in this area gives a mesmerizing and amazing scenery. Hindi ako nagsasawang panoorin ito, sa Manila hindi ko ito masyadong napagtutuunan ng pansin pero ngayong nakabalik na kami ay muli ko na namang napagmasdan ang ganda ng paglubog ng araw. They say, the sunset or the end of the day represents the end of a journey but when the sunrise came in represents rebirth. So no matter how a journey ends, there are still new beginnings ahead of us to try on.

Madilim pa rin sa labas ng bahay, although nakikita ko na malapit nang sumikat ang araw. I peeked at my watch, it said 6:45 in the morning. Mga bandang alas-syete siguro sisikat ang araw. Fact: In Western Sahara, the sun rise at approx. 7 am and set at approx 8 pm. Hinanap ko ang bag ko, nandun pa rin iyon sa silya. Pero kumunot ang noo ko nang mapansing wala doon ang bag ni Thurstin.

Dahil doon ay hindi na muli akong dinadalaw ng antok at mulat na mulat ako hanggang sa magliwanag. Sunday means no work for Carl. Pagsapit ng alas singko ng umaga ay bumangon na ako at naligo kaagad. Pagkatapos maligo ay sa garden ako unang pumunta. I smiled when I saw my blooming sunflowers. I picked some and I also watered them before I went inside to start my usual morning routine.

Bored ba siya? Nakita kong unti-unti ng nagiging orange ang kulay ng araw. "Ayan na. Ayan na. Konting pitik na lang, tulog na ang hari," excited kong usal. First time ko yatang makakita ng sunset in person eh. Totoo iyon pero sunrise, ilang beses na ba? Marami-rami na rin. Tsaka bonus, kasama ko si Edrick ngayon.

And a perfect moment kapag nag-sunset. I hugged her from the back and satch as the sun starts to set. Nakangiti niyang hinawakan ang mga kamay ko, resting her head on my chest. We used to watch the sunset and sunrise before from the rooftops when we're in US. Living with her makes me truly happy. And excited to wake up every morning to see her sleeping beside me with our bodies blending together.

Golden orange ang kulay ng langit habang kumikislap ang sinag ng araw sa tubig. Napakaganda. Iyong tipong mapapatigil ka talaga para lang tumingin. Tahimik na napatitig si Carmelle sa unti-unting pagsikat ng araw. At maya-maya, may naalala siya. Noong nasa France pa sila, minsan niyang nakita sa isang travel brochure ang picture ng sunrise sa dagat. “I want to see this someday.” Simple lang iyong sinabi niya noon.

Nick’s POV “Ang ganda…” napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Audrey sa likod. Gising na pala siya. She was staring at the sun slowly rising above the mountains. The golden rays touched her face, making her glow. “Yes, ang ganda nga,” I replied softly, though my eyes weren’t on the sunrise, but on her. Itinaas niya ang ulo niya, letting the warmth of the sun embrace her. She smiled, eyes closed, as if she was savoring every second.

"Take your time, Auntie Maya." Dumaan muna siya sa kwarto niya saka kinuha ang kaniyang cell phone. Gusto niyang kuhaan ng mga litrato ang paligid at lalong-lalo na ang sunrise. Sa Maynila di na niya naranasan ang makakita ng sunrise. Nagsuot lang siya ng tsinelas bilang sapin sa paa. Nagsuot ng jacket dahil medyo maginaw pa sa labas. Malakas ang hangin.

Pinanood ko muna sila habang sineset-up ang kanilang mga equipments. Napangiti ako pagtingin sa dulo ng dagat. Malapit nang dumilim at kitang-kita ko ang paglubog ng araw. Sayang hindi ko dala ang phone ko. This breathtaking view of the sunset was worthy of being captured by my camera. Di bale na. Marami pa namang araw. Makukuhanan ko din ito ng litrato.