Sunset Love 소설 & 이야기

Ibibili ng balot pag mahinang Tuhod Ikukuha ng gamot pag Sumakit ang likod O kay sarap isipin... Kasama kang tumanda... Nakalapit na siya sakin na sakin lang nakatingin at pinasa ang mic kay D.S. na siyang kumakanta na. Sasamahan kahit kailanman Humigit kumulang di Mabilang Tatlumpung araw sa isang Buwan Umabot man tayo sa three thousand one Loves na loves parin kita.

Mahinang sabi ni Enrico sa amin. Kaya naman naisipan na namin uminom kahit hapon pa lang. Palubog na rin ang araw kaya naman inilabas ko na ang cellphone ko para mag video ng sunset or what you called time-lapse. Buti na lang hindi na namin kailangan bumaba dahil dito sa pwesto namin kita na namin ang sunset. Gumaya tuloy sila Donny sa akin. Habang nanunuood kami ng sunset umiinom kami ng beer.

Nagbaba ako nang mukha. "Sa tuwing tumitingin kasi ako sa sunset, doon lang ako nakararamdam nang ligaya. Tila— ang bagay na ito ang nagpapaalala sa akin na sa buhay ko, ay mayroon pa rin pa lang magandang makikita, kahit na alam ko na mabilis din ‘yong nawawala," Ngumiti ako at muling huminga nang malalim.

Like as what she promised, sinagot niya ang asawa sa katanungan nito. A smile has drawn into his lips while combing her hair, "That's nice, I want to spend that moments with you too." Sabi nga nila, sunset symbolizes love and freedom, faith and loyalty, kung kasama mo ang mahal mo sa buhay. And if you're alone, it symbolizes hope and new beginning awaits for the next day. Sunset is known for it's genuine scenery right before darkness filled the entire sky, it's also giving the details of the day has finally ended its chapter. "Pero, hindi pa ako magaling." Nalulungkot na sabi ni Kriesha dito. "Ikaw lang ang pwede, sa ngayon..." Dagdag niya at nagtatampong ibinalik ang tingin sa telebisyon.

Kinuha ko ito at binuksan, napangiti ako sa nabasa kong sulat; isang tula. You are lovely as the morning sunrise, Filling the hole inside me. Blooming like a Juliet blue, Soothing the void in me. Milady, come, let’s take the horizon, And as sunset comes, our love will rage as one. And forever, I’m officially yours.

Hinabol niya pa ang amoy nito na kaagad na nanuot sa kanyang ilong matapos na pumunta sa bandang bintana ang asawa niya upang tanggalin ang tabing na kurtina. Kahit tumambad na ang matinding liwanag sa kwarto ay parang hindi pa rin nagigising ang diwa ni Sunset. Patunay na wala pa siya sa kasalukuyan dahil sa pagsunod ng mga mata niya sa kanyang asawa. “Love?” tawag nito sa kanya. Hindi siya kaagad nakasagot kaya hinarap na siya nito. “Love?” tawag nitong muli sa kanya.

Ipinilig n'ya ang ulo dahil para na s'yang minumulto ng babae na hindi na ito mawala-wala sa kan'yang sistema. Lumabas ang araw at tuwang-tuwa si Red habang nakatingin dito. Sa kanilang lahat ito ang may ganitong obsession sa sunrise at sunset. "Tuwang-tuwa ampota! Ano ba ang mayroon sa sunrise at sunset Red na parang timang kang nakangiti habang nakatingin sa paglabas ng araw?" tanong ni Spike dito. "I love the color, it's gold and it's beautiful," sagot nito na may kasama pang aksyon na animo'y tumutula.

Sinasadya ko talagang magkamali para sumakto sa sunset, nakahanda na rin lahat ng taong binayaran ko para sa araw na ito. “Babe, why do you keep messing up hm? Mahirap ba yung steps? Pwede naman natin i-change,” saad ni Celeste. Alam kong naiinis na siya pero kailangan kong isakto na sunset dahil katulad ng araw, kahit lumubog ito pansamantala, alam kong sisibol ulit ang sinag ng pagmamahal ko para sa kanya kahit anong pigil ko. “Okay, aayusin ko na love,” wika ko kay Celeste at kinindatan lahat ng kasama sa araw na ito.

“Sus, mani lang ‘yan. May request ka ba?” “Kahit anong love song.” Kumanta ito habang nakatingin sa kanya. Sa bawat linya ng kanta, tila buong puso nitong inaalay sa kanya. Pumalakpak siya pagkatapos. Hinila niya si Sebastian at naglakad sila papunta sa dalampasigan. May dala silang picnic blanket, may prutas, chirchirya, at sparkling juice. Habang nakaupo sa buhangin, pinanood nila ang sunset, kulay ginto ang kumakalat sa kalangitan.

Sabrina Nakapikit ang aking dalawang mga mata habang ninanamnam ang malamig na simoy ng hangin na dumadampi sa aking mukha, mula dito sa seaside para panoorin ang papalubog na araw. I really love the sunset. Because sunset is proof that the ending can often be beautiful too.