Tagalog Poem About Family Novels & Stories

Nag iwas na lang ako ng tingin dahil talagang kumukulo ang dugo ko sa kanila. "Ah, pasensya na kayo. Away pamilya 'to, nasaksihan niyo pa tuloy." medyo natatawang sabi ng kabit ni nanay kaya sinamaan ko siya ng tingin. Away pamilya? Ang tanong, pamilya ba siya? Parte ba siya ng pamilya namin? Lakas ng loob makasabi ng away pamilya, e kabit lang naman.

Pero hindi ko maiwasang hindi sya barain. "Kamukha mo lang pero hindi mo anak" Sagot ko. Rinig ko naman ang mahina nyang pag tawa. "Kung hindi mo siguro ako niloko, maybe we have a big Family now, right?" Ano bang problema ng lalaking to? Niloko? Nag papatawa ba sya? Ni kailan hindi ko ginawa 'yan. "Oo nga no, kung hindi ka siguro naniwala sa tanga mong kaibigan slash asawa mo, edi big family na tayo ngayon, right?" Pang pilosopo ko sakanya. Natahimik naman 'to.

“Hindi mo dapat dinadamay sarili mo rito.” Pero hinawakan niya ang kamay ko. “Bakit hindi? You’re the only family I have left.” At doon—parang tumigil ang mundo. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Ang mga salitang iyon ay parang patalim na hinaplos ng pag-ibig. “Family…” bulong ko. “Kung alam mo lang, minsan ayaw ko nang marinig ‘yang salitang ‘yan kapag galing sa’yo.”

Ayaw ko ng bumalik sa lugar na alam ko at ramdam ko na parang hindi ako belong do’n. Lalong-lalo na rin sa pamilya na ngayon lang nagpakita sa tagal ng panahon na nabubuhay ako sa mundong ito. “Son, don’t say that. We’re your family.” Pangungumbinsi pa ng padre pamilya ng Ying Group. Pero tanging iling ang iginawad ko. “Do you think I’ll gonna be happy? Like hugging you tightly and crying like a madman? No.”

Bilib ako sa kanilang dalawa, Bilib ako sa aking ama at ina, Na paulit ulit lumalaban para sa aming pamilya, Sa aking ama at ina na isinasakripisyo ang sariling kagustuhan, Kagustuhang bumili ng bagong damit sapatos at kung ano-ano pa, Sa kadahilanang kami ang kanilang inuuna. Ako rin ay napahanga sa katatagan nilang taglay, Sa suporta at aruga na kanilang ibinibigay, Pati na rin sa mga kailangan naming bagay-bagay, at higit sa lahat sa pagmamahal na walang humpay.

“Parehong matalino, parehong pasaway.” Tumawa kaming tatlo. Sa sandaling iyon, naramdaman kong tila isa na rin akong bahagi ng kanilang pamilya. Tahimik akong sumandal sa upuan, habang pinagmamas- dan silang nagtatawanan. Sa isip-isip ko, siguro ito ang klase ng pamilya na matagal ko nang hinahanap. Simple, masaya, at puno ng pagmamahal.

Patuloy silang nag uusap nang muling tumunog ang isang malakas na putok ng baril. Nagtinginan silang dalawa dahil sa gulat, Ngumiti ng bahagya si myla kay irish "K-kung sakaling makaalis ka ng buhay dito, hanapin mo ang pamilya ko pakisabi na patawad dahil hindi ko na sila mabibigyan ng magandang buhay gaya ng inaasahan nila saakin, pakisabi mahal na mahal ko sila a-at maraming salamat sa lahat".

“Baka nakakalimutan mong pinalaki kita! Dugo at laman kita!” Huminto ako sa paglalakad. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo,” sabi ko habang nangingilid ang mga luha ko. “Nasusukat iyon sa pagmamahal, pag-aaruga, at pagkalinga. At ang katangian ng isang ina ay malayong-malayo sa kung ano ka.”

pakiusap ko sa kaniya. "Sila po kasi buo ang famaly eh. May daddy at mommy tapos ako po wala." malungkot na sabi niya. "Tingnan niyo po sila oh. Diba po masaya sila?" sabi niya sabay turo sa may unahan namin. Napalingon naman ako doon. Maroon ang isang pamilya na nagbobonding. Masaya sila at tumatawa. Wala silang problema.

Naglakad na siya palapit sa mesa. " Family is ONLY the WORD that is circulating in the WORLD of Jungslagger family. I will die protecting my family. They are not only an ally but they are my life. Without them, I am nothing but a dust." ___________________________________________________________________________ Tick tack. Tick tack. Tick tack. Nalalapit ng maging kasaysayan ang Phoenix.