Tagalog Poem About Family Novels & Stories

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Siya ang nagbigay kahulugan ng salitang pamilya sa akin. "Sa laban ng buhay hindi lahat panalo. Minsan panalo, minsan talo pero hindi ibig sabihin na kailangan nating sumuko. Alam kong masakit ang mga pinagdaanan mo, Apo. Pero walang ibang makakatulong sayo kundi ikaw mismo, ikaw, ang sarili mo."

"My mom taught me how to speak Tagalog every night." Napa-palakpak si Tatay at napahawak sa kanyang dibdib. "Naku, mabuti naman, apo! Akala ko talaga ay magdudugo na ang ilong ko sa iyo bago tayo makauwi ng Pilipinas!" Sumabog ang malakas na halakhakan sa buong hapag-kainan. Maging ang mga tauhan at serving maids sa gilid ay napapangiti sa kapilyuhan ng aming pamilya.

"Nakaahon na nga kayo, ma. Congratulations! Tiyak ako na nagtatatalon sa tuwa ang anak niyong kuwago, dahil natupad na naman ang pangarap niya. Tinupad niyo na naman ang pangarap niyang mabawi ang yaman ng pamilya niyo at maibigay sa kaniya ang buhay-prinsesa na noon pa man ay kaniya nang hangad!" Ang bawat sulok ng bahay ay hango sa kaniyang ginuhit. Maging ang malapad na daan papasok sa pangunahing pintuan ay hango sa kaniyang gawa noong bata pa lamang siya. Maging ang mga naglalakihang bulaklak na kaniyang ginuhit ay nakita niya rin sa aktuwal na anyo. "Anak, hanggang ngayon ba ay iyon pa rin ang palagi mong sinasabi? Pamilya namin? Anak, pamilya naman tayo. Pamilya natin, ika mo!"

"Excited na ako baby na makasama ka namin ng mommy mo. Sorry kung hindi ka namin kasabay na umuwi, sorry kasi kailangan mo pang manatili sa ospital. Mahal na mahal ka ni daddy. At excited na akong mayakap ka. Sana sa pagdating mo ay bumalik na ang dating Mara. Sana sa pamamagitan mo ay maayos kami ng mommy mo. Ayokong mangyari sayo ang nangyari sa mommy mo. Ayokong isipin mo na hindi normal ang pamilya natin. Gusto kong tignan mo ang pamilya natin na tulad ng ibang pamilya na nagmamahalan.” "Kasi ako anak, mahal na mahal ko kayo ng mommy mo." Agad kong pinunasan ang mga luha sa aking mukha at nagpasyang bumaba na. Dumiretso akong kusina ng maamoy ang niluluto ni Manang Biding. Nang makita k

But then, Cha saved me. Sumigaw siya nang paglakas-lakas at ang sabi niya no'n... "Ang kakapal ng mga mukha ninyo para manglait e kayo nga pangit na nga, bobo pa!" Lahat ng bata no'n ay walang nagawa kundi ang lumayo sa amin. Hindi nila kayang patulan ang nag-iisang babaeng anak ng De Dios, na kilalang pamilya rito sa Pontevedra...at sabi ni Mama, kilala rin sila sa Pilipinas.

Ngunit iba si Noah. “Noah, top 1 ka sa grades ah, bakit hindi pumunta ang parents mo? Kung ako ang nakakuha ng ganong score, malamang sa malamang ang buong pamilya ko– mga magulang ko, lolo at lola ko at ang mga lolo at lola ko sa motherside ay mag-aagawan sa pagpunta!” saad ng isang batang lalaki na kaklase nila. Nakita naman ni Agatha na kakaiba iyon at nagtanong din, “Ang pamilya mo, ang mga magulang mo, grandparents, at maternal grandparents, hindi ba’t anim na katao iyon? Saan galing ang pang pito?”

That’s how I badly wanted to keep him forever, and when I say forever, forever talaga—hanggang sa tumanda na kami at kahit na magkaroon o makabuo na ito ng sariling pamilya. Sa dami ng mga pinagdaanan namin, wala akong balak na tapusin ang pagkakaibigan na mayroon kami. And I'm really glad na sa dami nang lubak-lubak na daan na nilakaran namin ay nandito pa rin kami, nananatili at kumakapit sa isa't isa sa lungkot at saya.

Parang isang kandila na sa sobrang lakas ng apoy ay kay bilis na malusaw. “Alam ko na hindi na kayang magsalita ng mommy at ate mo but just like me, they were also sorry for all the trouble they did to you. Patawarin mo sana kami, anak. Patawad kung naging marahas kami sa ‘yo. Patawad kung naisantabi ka namin nang bumalik ang ate mo. I know it’s very rude of me to ask for your forgiveness at this very moment but I am really hopeful that you’ll forgives us and treat us like we ‘re one family again kahit na may bago ka nang pamilya.”

biglang pagbubunyag ng matanda. "A-Ano pong ibig ninyong sabihin?" tanong ni Lance, litong-lito. "Kailangan mong malaman ang tunay na nangyari sa pagitan ng iyong ama, ina, at ng aking pamilya. Masyado ka pang bata noon, Lance, kaya mahirap para sa'yo na maunawaan ang lahat..." panimula ni Robert habang binabalikan ang nakaraan.