Tagalog Poem About Family นิยาย & เรื่องราว

"O-of course, no. Hindi mo kailangan ng Daddy. Nandito naman si Mommy, si Tita, pati si Lolay. We are family, baby. Bakit mo naman natanong?" "My teacher asked us to draw a family. I didn't put a 'Tatay' in my drawing because I have none so my teacher gave me a two out of ten score. She said a 'Tatay' is important in the family. Siya raw ang haligi ng tahanan," paliwanag nito. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi. Magsasalita pa sana ako nang magsalita ang yaya ni Nicholai sa 'king likuran.

Nakatingin sila sa akin, nag-aalala. “Love,” malumanay na wika ng tito ko, “alam kong mahalaga sila sa’yo. Pero pamilya mo ako. At ngayong tayo na lang, kailangan kita. Hindi ko kayang maramdaman na mag-isa akong aalis sa mundong ‘to.” Pero pamilya ko na rin sila dito. Ang hirap. Nagsimula akong umiling, parang bata. “Ayoko, Tito. Ayoko kayong iwan. Pero ayoko ring iwan ang naging pamilya ko rito."

Isinubsob niya ang kaniyang mukha sa kaniyang mga palad habang nanginginig ang kaniyang buong balikat. "Nakokonsensya ako, Dad... Sobrang nakokonsensya ako tuwing naiisip ko kung gaano ako kamahal ng asawa ko. Ginusto lang naman niyang bumuo ng mas malaking pamilya kasama ako. Kung sana... kung sana noong gabing iyon ay pinagbigyan ko na lang siya ng isa pang anak... 'di sana tatlo na ang mga apo mo ngayon, Dad."

Tiyak ay takdang-aralin ito ng bata. [This is my family. Hindi buo ang pamilya ko dahil nagkagalit si mommy at daddy, pero rito sa puso ko ay buo kami. Alam kong pantasya para sa akin ang isang buong pamilya pero umaasa ako na sana isang umaga ay magising ako na buo na ang aking magulong pamilya. Si mommy at daddy ang naging inspirasyon ko upang mag-aral nang mabuti. Nagsisikap si mommy para mapag-aral ako at si daddy naman ay nagiging mabuti na siya sa akin. Hindi na tulad ng dati si daddy. Sana mapatawad na siya ni mommy.]

Family Day. Isang tradisyong hindi kailanman nasira ng distansya, abala, o ambisyon. Kahit gaano kami kaabala, importante ang araw na ito sa amin. Uuwi ang kambal, magsasama-sama kami, kakain, magtatawanan, at mag-aasaran. Family was never negotiable. Hindi ito pinipili. Ito ay inuuna. “Ako na magdadala ng bag mo,” sabi ni Nana Melva. Agad akong umiling. “Nana, kaya ko na.” She clicked her tongue dramatically, but pride shimmered unmistakably in her eyes.

He suddenly asked. Noong nasa resort sila, minsan niyang naikwento rito ang tungkol sa bagay na 'yon. "Family is not being measured by blood. Nasusukat 'yon sa pagmamahal at pag-aalaga nila sa'yo". She paused. "Frankly speaking, nowadays, blood is no longer thicker. Madalas ibang tao na ang tutulong sa'yo para umangat at matuto ka". Ilang sandaling natahimik ang binata.

"Oo, mahal. Hindi ko na kayang magtagumpay kung wala ka. Ang pamilya natin ang aking lakas." Sa mga sandaling iyon, ramdam ko na ang buhay namin ay puno ng pagmamahal, kahit na may mga pagsubok. Ang pamilya ay hindi lang tungkol sa dugo, kundi tungkol sa mga taong handang magsakripisyo para sa isa't isa. At sa bawat hakbang namin bilang mag-asawa at magulang, natutunan naming ang bawat araw ay isang pagkakataon upang magpasalamat at pahalagahan ang isa’t isa.

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

Kinuha niya ang papel na mukhang ilang ulit nang pinunit, sinulatan, binura, tapos isinulat ulit. She faced me. Ngumiti siya—‘yung tipong half-ngiti, half-pigil-luha. Then she began. --- "To my husband, my makulit na forever, Kahit masungit ka at minsan parang gusto na kitang batuhin ng unan... Nagpapasalamat ako.Dahil ikaw ang taong nagbigay sa’kin ng pamilya— ‘yung klase ng pamilya na hindi ko naranasan sa sarili kong kadugo."

Puno ng emosyon na salaysay ko at kita ko ang pagpakawala nito ng malalim na buntong hininga. "Do you really think sweety na ganoon mag isip ang pamilya ko? If you only knew the story of my parents and my Ate Natalie with her husband Kuya Alas, for sure hinding hindi mo iyan maiisip. My mom came from a poor family when he met my dad kaya kung may unang una man na makakaunawa sa sitwasyon natin, silang dalawa yon sweetheart." Mahabang salaysay niya sa seryoso ngunit madamdaming tinig kaya bahagyang napaawang ang bibig ko. Am I too judgmental? Para akong bigyang nahiya sa pinagsasabi ko.