Tagpuan Site Novels & Stories

NATHALIE’S POV CAGBALETE BEACH, MAUBAN, QUEZON Mula sa Mauban Port ay forty minutes ang biyahe papunta sa Cagbalete Island, ang isa sa pinagmamalaki ng Quezon Province na mala-Boracay ang dating at may night party din sa gabi. “Wow!”

Napaawang ang labi ni Mahana noong makita ang kabuuan ng kanilang sitio mula roon sa tuktok ng burol. "Tangina! Ang sakit na ng paa ko kaka----Wow!" Namilog ang mata ni Luis pagkakita sa napakagandang view ng Sitio Taguipuro pagkatayo niya sa tuktok ng burol. Inilinga niya ang kanyang tingin sa paligid. Bumungad sa kanya ang malaparaisong view na naging dahilan ng muntik pagtulo ng kanyang laway. Sa telebisyon lamang siya nakakakita nga ganon, pero ngayon ay sa personal na. "Ang ganda!"

A clan that owned the famous and biggest sugarcane from Hacienda Rosario, Manapla. Yes. The owner of Gaston Ancestral House was my Uncle. Minana naman ng papá ni Lola ang sikat na The Ruins. Formally known as the Taj Mahal of the Philippines. "Uncle Demi, I'm looking forward to seeing everyone," I replied with a smile. Calix chimed in, "You're in for a wonderful time, Margaret. Mas lumaki pa ang angkan, at may mga bagong mukha na mamemeet mo pagdating sa Lacson."

she spat, just above whisper. Umigting ang panga nito. “I will pretend I didn’t hear that.” Kumibot-kibot ang labi niya, sarcastically repeating in her head what he said. He huffed. “Okay let’s start over. Where are we?” “Sitio Teppang,” walang gana niyang sagot, nakaiwas ang tingin. “And how are we here?”

Umirap na lang ako. “Anong klaseng lugar to?” Tanong ko na nakatanaw na lang ang mga tao na nadadaanan namin. May mga nagpapapicture pa. “This place is called Venice Grand Canal Mall. It is actually the most visited attraction in Taguig. Most guests and customers visited here to relax and see the most attractive spots in the area. Also one of the most Italy’s cities.” Paliwanag niya. Nagtaka naman akong napatingala sa kaniya.

aya ko sa kanya saka ako lumapit sa coffemaker para makakuha ng kape namin We ate breakfast and he told me na may kausap na siyang guide online para samahan kami sa pag-explore sa Sagada. Three or four days kami doon and I was really excited lalo ng mabanggit ni Xavier na pupunta kami sa Buscalan kung saan nandoon ang famous tattoo artist na si Apo Whang Od. “Is it okay kung magpapa-tattoo ako?” tanong pa niya habang papunta kami sa kwarto para makapaghanda after we cleared the kitchen “Oo naman! Ako din baby, gusto ko ding ma-experience!” sabi ko pa sa kanya

I agree. From Picnic Grove dumeretso kami ng People's Park in the sky. Actually, People's Park was then a big mansion turned into park. It sits beautifully atop Mount Sungay, which roughly 2,300 feet above sea level. This historical urban park promises to give tourists an exclusive spot to appreciate breathtakingly view of Tagaytay's City skyline. And surely, it is not a broken promise! It was beautifully wonderful! Storm and I tried the horseback riding. May entrance fee na 30 pesos sa People's Park pero sobrang sulit naman. It's a good spot for picnic too.

Merong lamang isang lugar na mukhang sopistikado at matatawag na kahanga-hanga. Sinabi ni Hubert na may mahinang boses, “Tinatawag iyan na Golden Tower, at isa iyang casino. Ang layunin ng pagpunta namin sa pagkakataon na ito ay upang bisitahin ang lugar na iyan.”

At sa loob naman ng masulasok at mapanganib na kagubatang ito namumuhay ang isang maliit na cominudad na pinangalanang Sitio Ayuyang Ang Sitio Ayuyang ay ang munting pamayanan ng kasalukuyang salinlahi ng mga dating manggagaway na itinakwil o tumaliwalag sa katipunan ng Sambalay. Sila ang mga kinatatakutang nilalang sa buong isla dahil sa gumagamit sila ng barang o itim na kapangyarihan kaya sila'y namumuhay ng malayo mula sa karamihang tao. Ang pagkakaiba nila sa mga karaniwang manggagaway ay ang paggamit nila ng dugo at kamatayan bilang mga pangunahing pinagkukunan ng kapangyarihang gaway na mariing ipinagbabawal. Dahil sa kanilang salungat na mga kaugalian, paniniwala at pamamaraan, sila

At sa loob ng paper bag, isang mamahaling gown mula sa isang designer brand na nababasa lang niya sa magazine. Kasama ang isang maliit na note: Alana, Pasensya na at hindi ako nakabalik agad. May kailangan lang akong ayusin, ang kinabukasan natin. Huwag mong pansinin ang tseke. Hindi iyon kabayaran. Gusto ko lang siguraduhing may pang-emergency ka kung sakali. At ang gown... gusto kitang makita sa Tagaytay bukas. Hindi dahil gusto kitang ipagmalaki sa pamilya ko kahit na gusto ko, kundi dahil gusto kong maging komportable ka. Alam kong hindi ito ang mundo mo, pero gusto kitang ipakilala sa mundo ko. Kasama ko.