Takot Ka Ba Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

Bakit mo sinabi, “Kapag natatakot ka sa dilim, puntahan mo ako. Kapag nasa panganib ka, tawagan mo ako. Nandito lang ako palagi.” Naniwala ako. Ngunit nasaan ka nang gabing iyon? Takot na takot ako sa dilim, pero kinailangan kong magdamag sa loob ng malamig at madilim na banyo. Nang madulas ako, nang mahulog ako sa sahig, nanginginig ako sa takot. Hindi ko alam kung giniginaw lang ako o nanginginig dahil alam kong muli na namang nilamon ako ng kadiliman.

gigil na sabi niya rito. "Wala nga ako ibabayad sayo." gigil ring sagot niya rito. "Hindi naman kita sisingilin eh alam mo bang kung maghahanap ka sa dilim na ito ay maaaring bukas kapa makauwi at lalo kang malilint*kan sa inyo pag wala kang naiuwing pang ulam. Ano sasama kaba sa akin sa tindahan o hindi?" "S----sasama na sasama na!"

Tumango na lamang ako. Paglabas na paglabas ko ng kotse ay napakayakap ka agad ako sa aking sarili nang naramdaman ko ang biglang paghampas ng malamig na hanging panggabi sa aking balat. Nasaan ba kami? Ano bang gagawin namin dito? Ang dilim. Mayamaya pa ay bumalik na ito sa tabi ko, "Nilalamig ka ba?" I heard him asked.

Sa sandaling panahon na nakilala ko siya, alam kong komportable na ako sa kanya. “Teka, Liam... h-huwag mo ‘kong iwan. Takot ako sa dilim eh. Please... dito ka lang.” Humigpit pa lalo ang pagkakayakap ko sa kanya nang magsimula na akong umiyak. Ganoon katindi ang takot ko sa dilim na hindi ko alam kung saan at kailan nagsimula. Ganoon kagrabe ang takot ko na minsa’y hindi pa ako nakakahinga!

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"

--- ### Ang Pag-amin sa Dilim Sa loob ng temporary site office, kami lang dalawa ang naiwan. Basang-basa kami pareho at nanginginig sa lamig. Kinuha ni Liam ang isang tuyong tuwalya at inilagay ito sa aking mga balikat. "Bakit ka ba laging nagmamatigas, Clara?" tanong niya habang pinupunasan ang sarili niyang mukha. "You could have gotten hurt."

“Nakikita ko sila. Hindi ko alam kung ano sila, pero… totoo sila.” “Ganyan magsimula ang pagbubukas,” sagot ni Pinunong Harez. “Ngunit hindi lamang dilim ng gabi ang matututuhan mong makita. Sa panahon ng digmaan, makikita mo rin ang dilim sa puso ng isang nilalang, ang pagtataksil, ang kasinungalingan, at ang pagnanasa sa kapangyarihan. Ang tanong… kakayanin mo ba ang katotohanang iyon?”

Bumaha ang dilim sa buong paligid. "Brownout?" "Mommy!" mahina kong bigkas kasabay na naman ng isang malakas na kulog. Lalong kinain ng matinding takot ang puso ko. Hindi ko na kaya. Ramdam ko na nag panginginig ng katawan ko dahil sa nerbiyos at akmang bababa na sana ako ng kama pero naramdaman ko na lang na may kamay na biglang humawak sa akin

Palagi akong nababaliw sa matinding pangangailangan. Nasa isip kong naihiga ko agad siya sa ibabaw mismo ng mesa at inaangkin ko siya. Yong uri ng p********k na mapusok. Sumisiklab at malikhain. Yong hindi niya makakalimutan. Pero hindi puede dahil wala ng oras. Kung bakit naman kasi gabi ang hunting ng mga tagarito. Ano ba ang makikita nila sa dilim?

Siya nga ang naglagay sa akin sa sitwasyong 'to. Sa pinakataas pa kami naupo, kaya pala ang tagal naming narating ang upuan. Galing ng napiling pwesto si Sir. Kita lahat ang ulo ng mga magsyotang wala naman sa malaking screen ang mga mukha. Abala silang magsakmalan. "Bakit ka ba takot sa dilim?" bulong niya, matapos ang nakakaasar na tawa. 'Yong hininga talaga niya, bothered na ako.