Novelas y relatos de Talaga Naman

Kaloka talaga. Naghihimas ito sa manok nitong panabong at halatang kinakausap na naman nito ang manok. Pokus na pokus ito sa ginagawa kaya marahil hindi nito namamalayan ang pagdating niya. “Mananalo raw ba siya, Tang?” intrada niya. Inangat nito ang tingin mula sa manok papunta sa kanya at awtomatikong ngumiti.

“Wala” “Wala naman pala eh, tara na” natatawang sambit ko, andami niyang satsat. I lay down on the bed, bagsak na rin ang talukap ng mga mata ko, naramdaman ko na lamang na lumubog ang kama kasabay nito ay ang paghiga niya sa tabi ko, “Leana” He called. “hmm?” “May iba ka pa bang unan dyan?” rinig ko ngang tanong niya sa akin. “Wala na, tatlo lang 'yan. Why?”

Talaga, hindi na niya dapat ipagpaliban pa dahil niyaya na rin siya ni Jordan na magpakasal kahit na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagbibigay ng sagot si Terra kay Jordan. "Belle?" Tawag ni Terra, "may gusto akong sabihin sa'yo. Siguro magugulat ka pero, talagang humihingi ako ng paumanhin nang maaga." Tinitigan ni Bellerien si Terra nang seryoso dahil gusto niyang pakinggan nang mabuti ang sasabihin ni Terra sa kanya.

" Wow! " Tanging sambit ko ng makita ang buong paligid. Ang Liangan ay sakop parin ng Sagada ngunit malayo na ito sa bayan at sa sentro ng Sagada. Isa itong burol na parang chocolate hills ngunit ang pinagkaiba lang nito ay dalawang burol lang ito na magkatabi.

"Papasok na ako sa loob, alam kung gusto mong mapag isa para makapag isip ka. Tama na ang pag iinom ng alak dahil nakakasama 'yan sa kalusugan. Kung gusto mo ng kausap ay nandito lang ako." "Salamat Niela, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag wala ka. Salamat sa palaging pag intindi mo sa akin kahit na madalas akong pasaway. Pasensya na ha, hindi ko pa kasi kaya ngayon na bumalik sa dati dahil nasasaktan pa din ako. Siguro naman natural lang 'yon kasi nawalan ako ng isa sa importanteng tao sa buhay ko. Nasanay ako na nandyan ang taong 'yon sa tabi ko kaya halos mamatay ako ng malaman kung namatay siya. Hindi kaya iabsorb ng utak ko, pakiramdam ko nananaginip lang ako at paggis

pagpapaliwanag pa. “Yeah, naiintindihan ko. Para kasing simbolo na ng freedom at bonding natin ‘yang fish ball ni Manong, e. Dito kasi tayo tumatayo, habang ngumangata ng masarap, mainit na fish ball. Dito kasi ang palaging pinupuwestuhan ni Manong Fish ball, e.” “Marami kasi akong suki sa banda rito,” singit ni Manong na nagtitinda ng fishball, “at kayong dalawa ang pinaka da best na suki ko rito,” dagdag pa.

KABANATA 11 “PATAY na si Miana Devera.” Nilagok ko ang huling bote ng alak at tiningnan ang mga tao sa paligid na masayang sumasayaw sa gitna. Narito ako ngayon sa isang bar. Lasing na lasing na ako sa dami ng nainom kong alak. Gusto kong makalimot nang panandalian. Gusto kong takasan ang katotohanang patay na ang kapatid ko. Wala na si Miana. Pero mas lalong sumakit ang ulo ko, hindi dahil sa maingay na musikang naririnig ko o ng alak na ininom ko, kundi dahil naghalo-halo na ang mga iniisip ko at pakiramdam ko, sasabog ang ulo ko sa sobrang sakit.

"Talaga?" "Oo," sabi niya, lumingon sa akin. "Ayokong maghintay. Gusto kong gawin itong opisyal. Gusto kong maging asawa ka. Gusto kong maging ganap na pamilya tayo, sa lahat ng paraan. Hindi ko na gustong magkaroon ng anumang tanong sa sinuman kung saan ka nabibilang."

Isang simpleng reaksyon ng katawan. Ang matinding sakit sa dibdib ni Tala ay mabilis na umurong. Sa lugar nito, isang nagbabagang apoy ng galit at pagkapikon ang sumiklab. Si Tala ay isang Castelo—kahit hindi pa niya alam ang totoong bigat ng apelyidong iyon, ang dugong nananalaytay sa kanya ay hindi kailanman ginawa para magmukhang kaawa-awa sa harap ng isang aroganteng lalaki.

"Talaga?" “Mula po ngayon, ako nang bahala sainyo.” “Naku, huwag mo na kaming intindihin. Kahit papaano ay nairaraos pa naman namin ang bawat araw kahit mahirap."