Novel & Cerita Teaching Philosophy Quotes

Yung hindi crumpled ha, yung hindi mukhang siniksik sa bulsa for one week. Paulit-ulit niya ring nire-rehearse sa isip ang mga sagot niya: “My teaching philosophy is blah blah blah, my strength is blah blah blah.” Pero sa bawat round ng practice, parang nawawala yung confidence niya. Anong sasabihin ko pag tinanong kung confident ba ako magturo ng criminology students? Sabihin ko na lang kaya na mahilig ako manood ng CSI?

Sinabi nang sobrang seryoso ni Charlie, “Una, kwalipikado ka talaga na maging teacher, kailangan marami kang alam, at sakto ka sa kategorya na ito. Pangalawa, kailangan mong maging modelo para sa iba, at naniniwala ako na wala ka ring problema dito.” Pagkasabi nito, hindi mapigilan ni Charlie na bumuntong hininga habang sinabi, “Maraming teacher ang nawalan ng orihinal na layunin nila na magbigay kaalaman at pangaralan ang mga tao sa panahon ngayon, at ang iniisip lang nila ay habulin ang kasikatan at kayamanan. Pero, Miss Marianne, naniniwala ako na hindi ka magiging katulad nila kung magiging teacher ka. Kaya, sa tingin ko ay mas magiging magaling ka sa karamihan kapag naging teacher ka.”

"Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo para sa ibang tao. As long as you know your worth, you know that nothing is impossible and you know your strengths, then go! Don't let anyone know your next move, show them the result!" "Bagay po kayong maging teacher. Ang ganda po ng ibinibigay n'yong advise." komento nito. "Ano ka ba masyado mo naman akong niloloko haha." "Hindi po kaya kita niloloko madam. Ang swerte po ng magiging asawa mo."

Hinihikayat namin ang mga matatanda at estudyante na matapang na tanggapin ang psychological counseling at magsagawa nito, upang maging mas malusog ang kanilang isipan. Bilang isang teacher, mayroon akong ganitong layunin, at ako'y buong pusong tinanggap ang magpa counseling. Hindi ko iniisip na ito ay isang dahilan para ako'y ma-judge ng mga tao."

At kahit ayaw kong aminin kailangan ko iyon matutunan. Huminga ako nang malalim, saka muling inayos ang stance ko. “Then don’t hold back when you teach me,” sabi ko, diretso, mas matatag na ngayon ang boses ko, “because I won’t hold back either.” Bahagyang tumaas ang kilay niya, parang hindi niya inaasahan ang sagot ko. Pero tumango siya. “Good,” sabi niya.

Sometimes, when the morning is quiet and the city is still asleep, he’ll pull me close and dance with me in the living room, music or no music. I love teaching. I love the chaos, the noise, the way kids’ eyes light up when you finally get through to them. I love the challenge, the tiny victories, and the way I see bits of my old self in some of my students—young, uncertain, but full of hope. The faculty is different now; there’s no longer a shadow in the halls, no more secrets to hide. I walk the corridors of St. Margarette with my head held high, and when the old anxieties creep in, I remember how far I’ve come.

Pero nagsalita rin ako ulit. "Ang totoo... natutunan ko ring mahalin ang pagtuturo. Hindi ko ginamit ang klase para manipulahin kayo. Lalo na si Quice. Wala siyang alam sa lahat ng ito hanggang sa huli. At kung meron akong dapat panagutan, tanggap ko. Pero sana… sana bigyan n’yo ako ng pagkakataon na itama ang pagkakamali ko, kahit hindi bilang guro, kundi bilang tao."

Aray ah tinamaan ako, minsan ganyan ako eh pero kahit pa minadali ang gawain ay maganda ang gawa ko, ‘di kasi ako bobo may katamarang taglay nga lang minsan. “As my previous profesor, what do you think is your first and second job?” random na tanong ko habang naghi-highlight ng lectures sa Asian studies. “The first job of a teacher is to make students fall in love with the subject and the second is to make them a better person because education is not just about teaching theories and giving exams, it’s not about academics all the time..” “Tama na sana eh, kaso mali ka sa pangalawa,” tugon ko habang dinidikit ang sticky note sa taas ng pahina ng binabasa ko.

Sinusubok talaga ang pagiging ulirang guro niya. Ilang araw nang absent ang isa sa kaniyang estudyante. Hindi sumasagot sa tawag at hindi rin nagre-reply sa messages niya. At bilang adviser ay hindi siya mapakali. Kilala niya ang mga estudyante niya at ramdam niyang may problema ang bata. Kaya heto siya ngayon, tinutupad ang saying na “My Teacher, My Hero”. Kahit sinusubok ng panahon ay pinilit pa rin niyang puntahan ang address na nasa student records.

Nakita ko ang malalaking butil ng luha ko na nahulog sa semento. "For goodness sake wipe your tears. I'm a teacher in this university Miss. I'm trying my best to be a good example to my students, but because of you napapahiya ako sa mga studyante ko. Ngayon umiiyak ka? Anong gusto mong isipin ng mga estudyante ko ha? Ilang beses ko ba kailangan sabihin sa yong tigilan mo ang pagpunta dito? Tigilan mo ang pangungulit sa akin. Bakit ba di ka nakakaintindi?"