Novel & Cerita Teaching Philosophy Quotes

“Honestly, Ma’am… I miss teaching. I miss the classrooms, the students, the smell of chalk and markers, even the sound of their laughter and complaints. Ang saya ng buhay ko noon. Simple, pero puno ng saysay. Ngunit ngayon… everything has changed. Hindi ko alam kung kaya ko pang bumalik.” Tumango si Ma’am Vallez, para bang naiintindihan niya ang bigat ng bawat salita ko. “I understand. Life is never the same once you step into another chapter. But sometimes, teaching does not end within the four walls of a classroom. The way I see it, you are already teaching—through the strength you are showing, through the choices you are making for your child.”

Nagtawanan ang lahat na halata talagang nang-aasar lang sa akin. Diyos ko! Usal ko sa aking sarili sana makakapagtimpi pa ako sa mga estudyanteng ito at baka makalimutan kong teacher pala ako dito at, maupakan ko ang mga ito. Baka mamaya sumikat pa ako nang wala sa oras. "Isang teacher nanapak ng mga estudyante sa ABM." Diyos ko! H'wag naman sana.

Tinatanong niya rin kung saan sila magaling para maligay sila sa tamang position. "Lastly, Morales," Malas. Tumayo ako agad para pumunta sa court. "Saan ka magaling?" "Suntukan po." Pamimilosopo ko sa kaniya. I have a bad feeling about this teacher. Lahat ng tinawag niya halatang kakampi ni Winter wonderland. "Kung ayaw mo bumagsak sumagot ka ng maayos." "Kung ayaw mo mawalan ng lisensya gawin mo ang trabaho mo ng maayos."

"Bakit po kayo ganyan? Bilang teacher, bakit hindi niyo sinusunod ang sarili niyong mga patakaran?" "Sa tingin mo, ano ang sasabihin ko?" tanong ni Elara. "Akala ko po gagaya kayo sa ibang teachers, yung sinesermunan ako ng mga matatayog na prinsipyo. Yung tipong, 'walang kinabukasan kapag hindi nag-aral,' o 'kung tulog ka sa klase ngayon, magkakargador ka sa construction site pagkalipas ng sampung taon.' Yung mga sasabihing kapag hindi mo natiis ang hirap ng pag-aaral, titiis ka sa hirap ng buhay, blah blah blah… tapos pipilitin mo akong mag-aral."

Tahimik akong nakikinig, sinusubukan ding buuin ang sagot ko sa isipan ko. "Akira Quezon?" Tawag ni Ma’am Castillo. "What are your thoughts?" Nagulat ako, pero agad kong inayos ang sarili ko. "Understanding human behavior is important for teachers because it helps us respond to the needs of our students," sagot ko nang may kumpiyansa. "When we understand their emotions and behavior, we can adjust our teaching methods to ensure they learn effectively. It also allows us to build stronger connections with them."

Sinabi nang sobrang seryoso ni Charlie, “Una, kwalipikado ka talaga na maging teacher, kailangan marami kang alam, at sakto ka sa kategorya na ito. Pangalawa, kailangan mong maging modelo para sa iba, at naniniwala ako na wala ka ring problema dito.” Pagkasabi nito, hindi mapigilan ni Charlie na bumuntong hininga habang sinabi, “Maraming teacher ang nawalan ng orihinal na layunin nila na magbigay kaalaman at pangaralan ang mga tao sa panahon ngayon, at ang iniisip lang nila ay habulin ang kasikatan at kayamanan. Pero, Miss Marianne, naniniwala ako na hindi ka magiging katulad nila kung magiging teacher ka. Kaya, sa tingin ko ay mas magiging magaling ka sa karamihan kapag naging teacher ka.”

Yung hindi crumpled ha, yung hindi mukhang siniksik sa bulsa for one week. Paulit-ulit niya ring nire-rehearse sa isip ang mga sagot niya: “My teaching philosophy is blah blah blah, my strength is blah blah blah.” Pero sa bawat round ng practice, parang nawawala yung confidence niya. Anong sasabihin ko pag tinanong kung confident ba ako magturo ng criminology students? Sabihin ko na lang kaya na mahilig ako manood ng CSI?

Hinihikayat namin ang mga matatanda at estudyante na matapang na tanggapin ang psychological counseling at magsagawa nito, upang maging mas malusog ang kanilang isipan. Bilang isang teacher, mayroon akong ganitong layunin, at ako'y buong pusong tinanggap ang magpa counseling. Hindi ko iniisip na ito ay isang dahilan para ako'y ma-judge ng mga tao."

At kahit ayaw kong aminin kailangan ko iyon matutunan. Huminga ako nang malalim, saka muling inayos ang stance ko. “Then don’t hold back when you teach me,” sabi ko, diretso, mas matatag na ngayon ang boses ko, “because I won’t hold back either.” Bahagyang tumaas ang kilay niya, parang hindi niya inaasahan ang sagot ko. Pero tumango siya. “Good,” sabi niya.

bati niya, pero ramdam ko sa mga mata niya na parang sinusuri ang bawat kilos ko. “Marami lang kailangang tapusin, Ma’am,” sagot ko, pinipilit maging kalmado. Ngumiti siya—ngiting may tinatago, ngiting parang alam na niya na may alam na rin ako. “Ay, oo nga pala. Ingat ka, ha? Minsan kasi, may mga bagay tayong hindi aakalaing napapansin ng iba. Tandaan mo, maliliit lang ang mundo ng mga teachers.”