Terima Kasih Novels & Stories

Sobrang hindi ko kaya. Ang dami ko pang gustong sabihin sakanya. Kasi kulang pa ang salitang MAHAL KITA para ipakita sakanya kung gaano ko nga siya ka mahal. Pati 'yong salitang Thank you kulang pa 'yon para ipakita kung gaano ako ka thankful sa lahat ng mga ginawa at tulong niya sakin no'ng mga panahong walang wala ako. Wala eh. Lahat 'yon hindi ko na masasabi kahit kelan.

sagot ko din naman kaagad "Talaga? Oh, Autumn, thank you! Hindi mo lang alam kung gaaon kalaking tulong ito sa akin" sagot niya naman din kaagad "Ayos lang. By the way, naghihintay na ang sundo ko. Mamaya, tatawag ulit ako, okay?" nakangiti kong wika "Okay, thank you again, Autumn. I owe you this one and don't worry, babawi ako." halata ang galak sa tono ng boses niya kaya naman, hindi ko na din napigilan ang mapangiti

"Bakit, love?" "Thank you dahil sasamahan mo ako papunta sa Isla. Tapos ngayon pumunta tayo dito. Thank you for all your efforts. I'm really blessed to have you in life. Sana hindi ka magbago. Sana hindi mo ako saktan. Kasi hindi ko alam kung kakayanin ko ba na wala ka."

Umiiyak na aniya. Hindi ako nakapagsalita. Tila naubusan ako ng salitang sasabihin nang marinig ko ang mga sinabi niya. Umiiyak akong lumapit sa kaniya at niyakap siya nang mahigpit. "Thank you, Jake." Lumuluhang wika ko. "Thank you also, Cath. You deserve everything in this world for your kindness. Come on, leave." Nakangiting wika niya

"Sige try ko maghanap bukas. Salamat," "You're welcome! Anyways, bal, pasensya na I have to go na, eh. Patapos na break ko, eh," "Ay sige sige na. Thank you! Sorry din at naistorbo kita," "Gaga ka! Ilang beses ko bang sasabihin sa 'yo na hindi ka istorbo!" Napatawa na lang ako at ngumiti sa sinabi nito. "Sige sige. Thank you ulit. Bawi ako sa susunod,"

Dahil narinig nilang nag-thank you ako ay ganoon na rin ang ginawa nila sa kanila Karmine. “Karmine, Apo thank you very much for helping us. Thank you for being our saviour. I don’t really know how to thank you enough. Alam kong hindi sasapat ang pasasalamat ko sa kabutihan mo pero maraming-maraming salamat talaga, Apo. Maraming-maraming salamat din sa inyo, Max at Kieran. You saved us. So, thank you. Thank you so much.” Si Lolo Ben na sobrang emosyonal ng boses. Noong nilingon ko siya ay sobrang sincere ng itsura niya. Mangiyak-ngiyak pa nga siya.

Napangiti ako nang ma-seen ni Kuya ang message ko. "You're welcome, Ma'am. It's my pleasure." "Money will automatically transfer to your bank account," sabi ko sa secretary ni Kuya Raven. *************

Pero papaanong nangyari iyon? May biglang nagmessage. “Good morning!” mula kay Carlo Halos mabitawan ko ang cellphone ko. Hindi ko alam kung paano siya rereplyan. Nakakahiya talaga ako. “Thank you,” reply ko sa kanya. “Thank you?”sagot naman niya Bigla siyang tumawag. Hala, anong gagawain ko. Irereject ko ba ang call? Kunyari na lang wala akong maalala. “Tama yan ang sasabihin ko”

Kaagad naman na umalis si Barj kaya naman lumabas na ako sa pinagtataguan ko para magpasalamat sa taong tumulong sa akin. “Excuse me, Sir.” mahina na sabi ko. “You’re welcome,” bigla niyang sabi na ikinagulat ko. Wala lang hindi ko lang talaga inaasahan na maririnig ko mula sa kanya ang ganun. Hindi pa nga ako nag-thank you ay nagwelcome na siya. Napangiti na lang ako bigla. Hindi ko lang talaga alam pero bigla na lang akong tumawa. Sa tagal ng panahon ay ngayon lang yata ulit.

“Gagawin ko ang lahat para sa ‘yo. Ngunit tandaan mo, kung sakali mang bumalik sa dating gawi si papa, hindi ko na siya tatanggapin ulit. Sana maintindihan mo na para lang din naman sa ‘yo ang ginagawa ko.” Tumango siya sa ‘kin at ngumiti. “Okay lang po, Ate. Sapat na po ang second chance. Kapag sinayang niya, hindi na po kita kukulitin na tanggapin siya rito. Sadyang naawa lang po talaga ako sa kanya. Pero thank you pa rin po.” Ngumiti ako. “You’re welcome.”