The Cut That Always Bleed Novels & Stories

Humigpit ang kapit ko sa hair stick na hawak at inangat ko ang kamay para alisin ang kutsilyo sa takip nito. Maingat ang paghawak ko dahil takot ako sa matalim na bagay pero nataranta ako nang umiyak 'yong bata. "Ahh!" I gasp as I saw blood coming out of the side of my index finger as I got a cut by just a slight touch of that shitty knife! Nabitawan ko iyon at umalingawngaw sa tiles na sahig ang pagkahulog no'n. Bumilis ang paghinga ko habang nakatitig sa sarili kong dugo.

Kahit nanghihina ay pilit niya pa ring niligpit ito at nakaramdam siya ng kaba dahil sa pagkakaalam niya ay mahal itong vase. Nanginginig ang kamay niya habang isa-isang pinilot ang basag at dahil sa pagmamadali ay nagkasugat ang kan’yang daliri. Namutla siya nang maramdaman ang hapdi at wala sa sariling napatitig sa sugat na ngayo’y maraming dugo ang lumalabas. Even though the cut was just a little, there were a lot of blood gushing out, enough to make Madeleine want to pass out.

Sa sobrang dami ay hindi mo na mabibilang. Mabilis na kinuha ng kaliwang kamay ko sa bulsa ang isang blade na nasa lagayan pa. Tinanggal ko ang balat no'n. Walang pagdadalawang isip na inilapit ko ang blade sa kanang kamay at sinimulan gawin ang nakasanayan. Isa. Dalawa. Tatlo. Itinapat ko sa toilet bowl ang nanginginig na kamay. Nang makita ang pulang likido ay nakahinga ako nang maluwag. Wala akong naramdaman na kung anong sakit nang gawin ko 'yon. Hinayaan ko na tumulo ang dugo sa toilet, hindi pa ako nakuntento at dinagdagan ko pa iyon ng dalawang beses. While staring at my own blood dripping like a rain. Voices keep on echoing like they're pushing me into the darkest corners.

Hinatak ko mula sa tagiliran ko ang maliit na combat knife — manipis, matalim, walang awa. Walang pag-aatubili, walang sermon, walang paalam. Isang mabilis, malinis na hiwa sa leeg niya. Narinig ko ang pagbugso ng dugo, ang huling gapang ng kanyang buhay na hindi na niya kayang kontrolin.

“Sir, pasensya na po pero wala pong available na doktor sa mga oras na ito. Pero kung gusto po ninyo ay itatawag ko kayo sa ibang ospital para madali kayong makakuha—” “Are you fucking kidding me?” galit na saad ni Julie. “If we leave now he will fucking die due to excessive blood loss or internal bleeding due to wound trauma! Where are the other doctors of this hospital?” Internal bleeding is one of the most serious consequences of trauma. Usually, the bleeding results from obvious injuries that require rapid medical attention. Internal bleeding may also occur after a less severe trauma or be delayed by hours or days. Some internal bleeding due to trauma stops on its own. If the bleeding co

bulong ko bago ako kumuha ng tissue at wet wipes sa bag ko at pinunasan ang dugo sa leeg ko. Fuck! Now I have to think of an excuse why I have this wound. Nice timing, Rein.

Tumulo ang dugo ko sa sahig. Napatinghal ang council. Tumayo si Damian, ready to jump in. Pero tinaas ko ang obsidian blade. At ngumiti. “You wanted a Trial by Blood,” sabi ko. “Then bleed with me.” Bago siya makaganti, umatake ako. Hindi malakas. Hindi marahas. Precise. Obsidian meets steel. Crash. Shatter. Naghati ang espada niya, nahulog ang kalahati.

Inis ko na saad at dali-daling tinipon ang basag na baso. But unfortunately, I accidentally cut my finger, again! Napabuntong-hininga ako and let the blood drip from my finger, kasabay ng pagpatak ng dugo na ‘yon ay ang pagpatak din ng mga luha ko. Shit, w-wala na talaga akong nagawang tama ano? I'm so fucking useless. I can’t even cook for myself. Napasabunot ako sa sarili ko, tanga mo Shaniqua. Can't believe I injured myself three times.

“He had a deep cut on his forehead, but we’ve stitched it up to close the wound. The bleeding has stopped. Medyo mahaba po at sobrang tulis po yata ng bagay na tumama sa ulo niya. Thankfully hindi ‘yun bumaon sa skull niya.” Tama ako, tatahiin siya. Sumikip ang dibdib ko dahil doon. I felt relieved that they had stopped the bleeding, but hearing that Nathaniel needed stitches just made it all feel so real, so serious. Neil squeezed my hand, his face still pale and full of worry. “Can we see him?” tanong ko at parang may bumabara sa lalamunan ko dahil hindi ko kayang ilakas ang boses ko.

Nang lumipas ang tatlumpung Segundo ay bigla na lang nitong kinuha ang isang blue na cutter na nakapatong mula sa tambak na karton at ilang gamit na mula sa isang Diser na kanina ay nakaupo roon at nagsasalansan ng kaniyang mga hawak na produkto. Wala nang sinayang na oras si Joana pagkakuha no'n, hindi siya papayag na maging maliit sa pagitan nila ni Czarina. In-adjust niya ang talim ng cutter palabas, walang pag-aalinlangan na sinugatan ang braso na siyang mabilis na nilabasan ng dugo. Segundo lang din Ang naging pagitan ng pag-ipit niya sa cutter sa kamay ni Czarina. At saka uminda sa sakit, tumawag ng tulong dahil ang kabaliwan na ginawa sa sarili ay nagsisimula ng lumala. Si Czarina nam