The Flight Attendant の小説・ストーリー

Dudungaw sana si Astrid sa pintuan nang isa nanamang bala ang muntik nang tumama sa kanya kung hindi niya agad tinago ang sarili sa likod ng pinto. “Shit. Muntik na ako don.” “Talagang malalagutan ka ng buhay kung hindi ka mag-iingat, Miss.” Komento ng lalaking flight attendant na nakabantay sa pintuan, habang may sinapak na spy na nagtangkang pumasok sa loob. “Alam mo ba paano gamitin yan?” Tanong sa kanya ng babaeng flight attendant, habang nagpapaulan ng mga baril sa mga spy na paakyat ng hagdan.

Naulinigan niya ang announcement ng piloto na i-turn off ang mga electronic devices kaya naman umayos na siya ng upo at inalis ang headphones sa kanyang tainga at pinatay ang kanyang cellphone. Nagsimula ang safety demo ng mga flight attendant. Nagtaas siya ng tingin sa flight attendant na halos nasa kanyang harapan, "Abby?" nagulat siya. Aba, at sumasideline rin pala ito sa pagiging flight attendant. Bahagyang napatingin ito sa kanya, sigurado siya ng ito ang kanyang nurse! Nang matapos ang demo ay inaabangan niya itong lumapit sa kanya, ngunit tila hindi siya nito nakikilala.

"Hoy! Teka, sandali. Ngayon nga lang ulit kita naka-usap, e, bababaan mo pa ako? Bruha ka nga'ng talaga!" "Galing ka pa ba sa flight mo? Hindi ka pa nagbibihis, a? O gusto mo lang ipakita sa akin kung anong uniform n'yo?" I said, ignoring her litany about me being bruha. That's kind of our endearment kaya sanay na ako. Napansing ko lang, she's still wearing the flight attendant's uniform of Air Canada. Her hair is still up and her make up is still intact pero nakikita ko sa background niya, nasa kuwarto niya siya.

Para na din maging matahimik ang pamumuhay nila habang hindi pa sila nakokoronahan na Hari at Reyna ng bansa. Lumabas ang isang flight attendant. Lumapit ito kay Adee. "Magandang Hapon po Kamahalan. Bago po tayo lumipad, may gusto po ba kayong kainin o inumin?" "Wala na po. Salamat." "Uhm,baka kelangan nyo po ng unan or Eye cover?" "Hindi na po. Maraming salamat." "Pakipindot na lang po itong buton kung sakali pong may kailangan kayo Kamahalan. If you may excuse me, your Highness."

Para narin nila itong pamilya. Pero ngayon ni anino ng boss namin ay hindi ko nasilayan. Naiinis ako sa sarili ko, simula kasing pinalasap sa akin ang matamis nitong halík.Hindi na mawaglit sa aking isipan ang g'wapong mukha ng boss namin. Maya-maya narinig na namin ang sinabi ng isang flight attendant na ready for landing na ang eroplano. Nakisabay na kami sa mga tao na lumabas ng eroplano.

Acosta, nakangising tumingin sa kanilang dalawa. “Ah, eh…” bahagyang nag-alinlangan si Nikita bago sumagot. “Nakilala ko siya… isa siya sa mga flight attendant sa sinakyan kong eroplano pauwi dito.” “Hahaha… ganun ba? Small world, right?” natatawang sabi ng matanda.

Dalhin ka nito sa distinasyon na nais mong puntahan. "Arz!" Tawag ni Lira. "Hoy! Ano kaya ang posibleng iniisip mo ngayon? Ano ang naiisip mo habang ginagawa natin itong mga preflight check?" tanong pa ng kasamahan kong flight attendant. Ang magiging flight attendant ay siyang pangarap ko talaga mula noon pang bata pa ako. "Nothing," mabilis kong sagot, nahihiyang nahuli akong nagde-daydream sa trabaho. "Hinayaan ko lang yata na gumala ang isip ko. Bakit, ano ang iniisip mo?"

Nang makapasok na lahat ng pasahero, siya na ang nagsara ng pinto. “Good morning, everyone!” Rinig nilang bati ni Jean sa lahat. Nasa announcement room ito ngayon. “This is your flight attendant Fatima Jean Robles. We would like to inform everyone that our plane will take off six minutes from now. Kindly put your seatbelts on for your safety. In case you need assistance, please don’t hesitate to ask our respective cabin crews. Stay calm and just rest. Our flight won’t take long. We would also like to say that it is an honor for us to flight with all of you. Thank you”. Anito sa malambot na tono.

Tanong ng flight attendant sabay abot sa kanya ng kumot. Napansin niya ang isa pang flight attendant na may hawak na isang basong tubig, kaya nagpasya siyang sabihin na lang sa kanila, "Salamat." Inabot agad sa kanya ng flight attendant ang mainit na tubig. "Ang eroplano ay lalapag sa loob ng isa pang apat na oras, Miss Tate. Kung mayroon kang anumang mga katanungan sa panahong ito, maaari mo kaming tawagan anumang oras."

Imposibleng hindi alam ni Azrael na narito siya sa flight na ito; hindi ba nito tiningnan ang lahat ng travel information niya? Ngumiti nang matamis si Scarlett. "Oo nga, anong coincidence!" Nang lumapit ang flight attendant para kuhanin ang order nila, tinanong muna nito ang tungkol sa pagkain at inumin. Inibalik ni Scarlett ang maliit na blanket na bigay ng plane sa attendant. "Ayoko nito, pakikuha na lang ulit." "Sige po, Ma'am," sagot ng attendant.