The Space Between Us Novels & Stories

Pero kahit magkatabi na sila, may malinaw na distansyang naghihiwalay—isang espasyong parang kasabay ng lumalaking agwat sa puso nila. Hindi niya alam kung sinadya ni Theo iyon o kusa na lang nitong naramdaman na iyon ang kailangan niya ngayon… ang hindi sila magdikit, na may espasyo na sa kanila at hindi na talaga tulad noon. “Bakit ko naman ito makakalimutan? Ikaw itong nakalimutan,” aniya, kasabay ng isang mahinang tawa na hindi umabot sa mga mata.

At nang sa wakas ay humarap siya sa akin, nagtagpo ang aming mga mata at tila tumigil ang oras. Hindi siya nagsalita. Hindi rin ako. Nagkatinginan lang kami, mata sa mata na para bang naghahanap ng lakas ng loob para magsalita. Maya-maya’y unti-unti siyang lumapit. Mabagal, may alinlangan, pero puno ng intensyon. Umupo siya sa tabi ko, ngunit may maingat pa ring distansyang naghihiwalay sa amin. Isang klase ng layo na hindi kayang sukatin ng metro kundi ng damdamin.

Kundi dahil sa dami ng ingay at pagod sa araw-araw, nakahanap kami ng tahimik na espasyo na para lang sa aming dalawa. At sa gabing ‘yon, sa ilalim ng buwan, sa gitna ng kalmadong hangin, muling nagtagpo ang dalawang mundong madalas ay tila magkalayo. At sa pagkakaupo naming magkatabi, sabay naming tinikman ang tamis ng pagmamahalan na kahit gaano ka-busy ang buhay, hindi pa rin naluluma. Drack’s POV

Isang hakbang lang ang layo namin sa isa’t isa, pero pakiramdam ko, may napakalawak na espasyo sa pagitan namin. “Hindi ito mabilis, Zian.” Bulong ko. “Matagal ko nang pinipilit, pero hindi na talaga tayo pwede.” Dahan-dahan siyang umatras, bumalik sa lilim ng gabi. “So this is really goodbye, huh?” Hindi ko na nagawang sumagot. Tinignan niya ako sa huling pagkakataon, bago siya tuluyang humakbang paalis.

Ngumisi ako, pero may halong seriousness. “You won’t break. Not while I’m here. Not while I’m holding on. Not while I’m obsessed with you.” Tila nagbago ang air pressure sa room. Ang maliit na distansya sa pagitan namin ay parang malaking mundo. Nakatingin kami sa isa’t isa, parehong hindi alam kung paano i-express ang damdamin — pero ramdam sa mga mata namin ang lahat ng nakatago.

Sino ba namang matatahimik ang diwa kapag nalaman mong like ka at special ka sa taong mahal mo? “Hey, Zerina, are you okay?” Agad na naibalik ang diwa ni Zerina nang marinig ang boses na iyon. Nang lingunin niya ito sa kaniyang gilid ay may bakas nang pag-alala rito kahit pa nakangiti ito sa kaniya. Ilang metro na rin ang layo ng mga kasama nila sa kanila. At dahil nga sa pagbabaliktanaw niya kanina ay hindi niya alam kung kailan pa ito napunta sa tabi niya.

Akala ko sa couch matutulog si Damon, gayong may sinabi siya kagabi. Nagulat na lang ako nang magising na nasa tabi ko siya at natutulog. Ilang dangkal lamang ang layo namin sa isa't isa. He preserved that space between us.

Minsan, ang mga kwentong may pagitan— ang mga kwentong hindi nagpatuloy— ang nagbibigay ng pinakamalalim na kahulugan sa kung sino ka at kung saan ka patungo. At sa pagitan ng lahat ng nangyari— sa pagitan ng mga taong dumaan at mga taong nanatili— may espasyo. Isang tahimik na espasyo na hindi kailangang punuin. Dahil sa espasyong iyon, doon mo nakikita kung sino ka na ngayon. Hindi kung sino ka noon. Hindi kung sino ka dapat maging.

Hanggang ngayon iniisip ko pa rin kung saan nakatingin ang babaeng ‘yon at kung ano ang sinesenyas niyaㅡAnd in the first place, bakit nandoon sila at ano ang pinag-uusapan nila? Halos maiuntog ko na ang sarili ko sa pader kakaisip. Gustong gusto kong puntahan si Zero para kausapin pero sa tingin ko ay kailangan muna namin ng space. Sa ganitong oras at sitwasyon, mahirap para sa amin ang intindihin ang isa’t isa. Lalo lang lalala ang away namin kapag nag-usap kaming pareho ng hindi kalmado ang isip namin.

he tap the space beside him. Lumapit ako sa kanya at umupo sa kanyang tabi pero may pagitan sa aming dalawa. I kept a safe space between the two of us, maybe three feet apart. "Ang layo mo," reklamo niya. "Mag-uusap lang naman tayo. I can hear you from here," I pointed out. He argued na dapat lumapit pa ako sa kanya pero nagmamatigas ako at sinabing dito lang ako. Mahirap na. Baka ano pa ang magawa ko sa kanya.