This Is Me Poem の小説・ストーリー

dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko at pinagsiklop ang aming mga daliri. Sa pagkakataong ito... hindi ako lumayo. Hindi ko binawi ang kamay ko. Hinyaan ko ang sarili kong maniwala... kahit panandalian lang... na may puwang pa para sa amin. Ang 'Maybe This Time' ay hindi na lang basta pangarap... ito ay naging isang tahimik na sandali ng koneksyon sa gitna ng bundok at lamig ng gabi. Naramdaman ko ang pagluwag ng aking dibdib... ang unt-unting paghupa ng takot na kanina lang ay tila sasabog na.

Pag-uwi ko, tahimik ang buong lungsod. Ang ilaw ng mga gusali nagkikislapan, parang mga alaala na ayaw maglaho. Tumingala ako, pinikit ang mata, at sa unang pagkakataon, inamin ko sa sarili ko: I love him. But maybe love isn’t always enough. At doon ko naramdaman kung bakit tinawag ng mundo itong “the breaking point.” Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pagod ng dalawang pusong parehong gustong lumaban pero hindi alam kung paano.

Ang babaeng ito ay ibang tao lang. At sa ganitong paraan, patuloy ang aming mga araw. Malapit kami sa isa’t isa, magkatrabaho, ngunit magkaiba ang aming mundo. Ang katotohanang itinatago ko ay parang apoy na unti-unting gumagapang, pero hangga’t kaya ko hindi ko ipapakilala ang kaniyang anak. TO BE CONTINUE

Ang dalawang salitang ito ay sinusunog ako tulad ng ulan na lumalamon sa aking mga buto, dahil hindi ko na alam kung paano gawin iyon, ang maging nakikita, ang umiral, ang manatiling nakatayo sa tingin ng iba nang hindi agad naglalaho sa pagkaasiwa o kahihiyan, kaya idinikit ko ang aking sarili sa isang hindi kilalang portiko, iyon ng isang maruming gusali na may bitak na bungad, at naghintay ako, ang mga braso ay mahigpit na nakapulupot sa aking sarili, ang puso ay nasa lalamunan, ang aking mga binti ay parang dalawang nagyelong tulos sa ilalim ng pajamang ito na may bigat ng isang pagkawasak ng barko. Ang lungsod ay hindi na sa akin, ito ay naging isang napakalaking at dayuhang hayop na du

Maraming araw na kaming walang masarap na pagkain, walang tawanan, walang usapan. Walang kami. Parang sinasadya niya akong iwasan. Parang ako ang bagay na masakit balikan. Sinubukan kong saluhin ang tingin niya. Sinubukan kong kumatok sa tahimik niyang mundo. Pero hindi niya ako pinapasok. At sa huling sandali… ako ang bumitaw ng tingin. Nagpaalam ako at dahan-dahang naglakad papunta sa gym.

Naka pako lang ang nga paa ko kung saan man ako nakatayo. "No! Aries, please! Choose your children. They need you. Please, Aries. I'm sorry if it's too much to ask you to love me. Promise I won't ask you to love me ever again. Just choose us...... your family." Parang pinilipit ang puso ko sa sakit habang nakatanaw kay Mommy kung paano sya mag makaawa sa ama ko. I was just a grade three pupil, but I witnessed such terrible scenes inside our household.

Minsan, kahit kasalanan man sa Diyos, ay napapa hiling si Belen na sana, si Nica nalang ang kanyang anak at hindi si Barbara. Nasa loob na ng malaking van si Barbie. Papunta ng sila ng Makati para sa pictorial ng bagong swimwear na pag aari ng isang malaking kumpanya sa America. Hindi siya makapag focus. Hindi mawaksi sa isip niya ang maamong mukha ni Nica. Ang nakatago nitong ganda. Sabay silang lumaki ngunit bakit ngayon lamang niya ito napansin? Imbes na matuwa ito ay iba ang naramdaman nito. May namuong selos ito sa tinuturing na kapatid. Pilit niya itong iwakli. Alam niyang hindi tama ang nararamdaman niya. bakit ba siya nakakaramdam ng bigla? Insecure ba siya? Of all people, kay Nica p

Pareho kaming nawalan ng balanse kaya sabay kaming bumagsak sa higaan na nasa aking likuran. Our gaze landed into each other’s eyes. Shoot! My--- My heart was like a bird trapped into my rib cage! This kind of feeling was not strange anymore. I already felt like this before but I don't want it to address this feeling that way. IMPOSSIBLE! IMPOSSBLE! "Good Mo---"

Tinitigan kong mabuti ang bata, hanggang sa maya-maya lang, nanlaki ang aking mga mata nang mapagtanto kung sino ito. "S-Sandali. Ako to, hindi ba?" kunot-noo kong tanong sa sarili. "P-Pero, paano?" Nabalot ng tanong ang aking isip dahil sa nakita. Tila may ilang alaala ang hindi malinaw sa aking isip. Mga alaalang pinili kong hindi na ibalik.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi