Tower Of Babylon Novels & Stories

Maya-maya, gumalaw ang makukulay na ulap— at isang pulang sinag ang bumagsak mula sa langit papunta sa Heaven’s Tower. Kasunod nito, bumagsak din ang anim pang kulay ng bahaghari. 🌀 Ang Paglitaw ng Itim na Butas Nang masipsip ng Heaven’s Tower ang pitong sinag, umuga ang tore. Mula sa tuktok nito, lumabas ang isang singsing ng liwanag, kasinglapad ng ilang dosenang metro. Lumipad ito paitaas at bumukas sa kalangitan, nagiging itim na butas na napapalibutan ng mga singsing ng puting kidlat.

--- Kinabukasan, 8:00 ng umaga. Ang Wei Corporation Tower ay isa sa pinakamataas na gusali sa lungsod. Tatlumpu't limang palapag ng salamin at bakal na tila sumisigaw ng kapangyarihan at pera. Tumayo ako sa harap ng pangunahing pinto, hinawakan ang aking bag, at huminga nang malalim.

"Gabriel's ashes were on the tower, Feleona. Malapit lang siguro sa kung nasaan ka." Tumalikod ako at nakita ko ang galanting tower na ito. "I've seen it, Nonno. Thank you. I won't be long." Pinatay ko na ang tawag at mabilis ang hakbang ko patungo rito. The tower is like a concrete standing tube with walls built in glass. Mahal din siguro ito, dahil lahat naman nang nakikita ko ngayon ay iba sa ordinaryong sementeryo.

"Isang malaking gusali na kanilang itinatayo sa sentro ng siyudad. Minadali ang pagpapatayo, at gumagamit sila ng mga materyales na hindi pasado sa standard. Mapanganib iyon. Maraming buhay ang maaaring mapahamak." Ang gusaling tinutukoy ni Mang Lando ay ang "Aethelgard Tower," ang pinakamataas at pinakamarangyang gusali sa bagong mundo, ang simbolo ng kapangyarihan ng mga Valeriano. Ito ang magiging sentro ng kanilang imperyo.

Mukha naman wala siyang problema roon. My eyes drifted to our left side. That's the uno de torre. A great, striking, thick-walled tower. Napakalapad at napakataas ng tore na Ito na gawa sa matitigas na metal. It really is impossibly massive and tall. Ngayon lumilipad kami sa mataas ay kitang kita ko ang tuktok ng tore.

Ang lalaki na sanay sa paghawak sa lahat ng bagay ay hindi alam kung paano haharapin ang pinakamahalagang bahagi ng mundo niya—ang babaeng minahal niya, at ngayon, ang lihim na anak na hindi niya alam. Tahimik ang opisina. Ang Henderson Tower ay nagtataglay ng lahat ng ingay ng lungsod sa labas, ngunit dito, sa loob ng silid kong puno ng lamig at linya ng steel at glass, ramdam ko ang kakaibang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil sa trabaho, hindi dahil sa projections o quarterly reports. Ito ay… dahil sa Prudence.

, nahihiyang pahayag niya dito. “Nonsense! Once I invite someone here, it means he or she is part of my space”, turan ng binata at hindi makapaniwala ang dalaga sa narinig. “Come, doon tayo”, saad ng binata sabay turo sa may lanai na kaharap sa kawalan. Ang wolverine tower ay isa sa pinakamataas na building sa pusod ng kamaynilaan kung kayat kitang kita ang kabuuan nito mula sa rooftop.

The clock on the wall of a nearby convenience store struck 8:00 AM. Aria stood at the foot of the Valderama Tower, a structure so massive it felt like it was piercing the very fabric of the sky. It was a masterpiece of glass and reinforced steel, reflecting the morning sun with a blinding, diamond-like brilliance. To the rest of the world, this building was a landmark of national pride; to Aria, it looked like a fortress—impenetrable, cold, and dangerously high.

"Totoo pala ang mga towers mommy? Akala ko sa libro lang sila eh!" Natawa si tintin sa tinuran ng anak. "anak, hindi yan towers, skycraper kung tawagin iyan building kung baga." Skyscraper? Saan nanggaling ang salitang iyon? Kagaya ng anak niya ay ngayon lang rin niya nasaksihan ang bagay na iyan. Kumunot ang noo ng kanyang anak. "Building po kagaya po ng mga bahay doon sa bayan mama pero bakit po mataas?" naguguluhang tanong ng kanyang anak

Caleb continues, "pero leaning lang pala. Some look broken, pero kaya pa palang i-reinforce." He looks at the tower. "Yung iba, kailangan lang ng support. Yung iba, kailangan i-rebuild. Pero hindi automatic na kapag tabingi o hindi perfect... useless na." Raven nods slowly, absorbing it like it's logic he can keep. I stay quiet. Listening. Caleb shifts slightly, resting one hand on his knee. "That's why you don't judge a tower while it's being built," he adds. "Kasi hindi mo pa nakikita yung final structure. And sometimes, hindi rin siya magiging perfect—but it can still stand."