Tula Ng Kahirapan นิยาย & เรื่องราว

Nakatingala pala siya habang nagkakandahaba ang leeg niya sa kakatanaw sa mga nakikita niya sa buong paligid. “Ha? Ahmm, okay.” Mahinang bulong niya. Kusang niyang inihakbang ang kanyang mga paa. Haysst, feeling niya tuloy ngayun, bigla siyang sinampal ng kahirapan lalo na at isa na siyang jobless na tao

Namumuo ang mga luha, ayaw niyang umiyak, ngunit hindi niya mapigilan ang sariling damdamin. Ang Tore ng Dilaw na Tagak na pinaghirapan nilang buuin nang kanyang Ina ay ngayon wasak at hindi na kailanman maibabalik sa dating anyo. Namamaga ang ilong ni Liana, para bang nakatayo siya sa gitna ng mga guho, walang kasiguruhan, walang malapitan. Biglang may isang payat na pigura ang humarang sa kanyang likuran.

Prosti Magulo. Mabaho. Maingay. Madumi. Makitid ang daan. Maraming bata na naghahabulan. Lahat na yata ng 'M' ay maiilarawan na sa lugar ng Macabalan. Pero ano ba naman ang maaasahan mo sa isang squatter area? Mala-subdivision? Pero kung sa kahirapan ka lumaki, hindi na importante ang lugar kundi ang bubong na matutuluyan. Diskarte na lang 'yan kung paano ka babagay at umiwas sa gulo.

Mula rito ay kita ko ang nagtataasang mga gusali at ang kahabaan ng national highway na napupuno ng mga abalang sasakyan. Malungkot na ngiti ang kumawala sa mga labi ko habang pinagmamasdan ang tanawin sa baba. A realization hit me. Na walang may pakialam kahit pa magmukmok ako sa gilid o kahit pa itigil ko ang buhay ko. People will continue living never minding how miserable you are. Hindi hindi titigil ang oras dahil lang nahihirapan ka sa buhay mo. And that’s the saddest reality… You have to continue living no matter how messed up your life is.

Gumuho ang matitigas na tuhod ni Dylan Altamirano. Sa gitna ng malamig na sahig ng paliparan, sa harap ng maraming tao, at sa gitna ng malakas na kulog at kidlat, ang kinatatakutang bilyonaryo na kayang magpabagsak ng mga imperyo ay tuluyang nagpatalo. Bumagsak siya sa sahig, ang kanyang mundo ay patuloy na umiikot lamang sa babaeng umiiyak sa kanyang harapan.

Mukha ay walang kadukha-dukha, diwa ay puno ng tuwa—dahil sa aming mga nasa laylayan ng lipunan. Pati paghinga namin ay walang paglinga. Kada-hinga ay parang inuutang sa kanila. The word is Freedom. Always...seldom, No peace, and hope. Abject poverty. Oppression. Controlled. We are powerless. We are afraid. They have all the resources. So we need to fight... the locusts, not the Embassy. We need to protect the grains so they have something to eat, bahala nang wala kaming makain kaysa sapilitang patayin.

Wika ko sa kanila. "Tinatanggap mo ba ang una mong misyon, Talulot?" Ani kapitan kasabay ng pag usbong ng kanya kanya nilang sagisag na bulaklak. Hindi ko maatim na talikuran ang tungkulin na iniatas sa akin, gaya ng naranasan ko sa mundo ng mga tao, alam ko ang pakiramdam ng walang makakapitan, ang talikuran at pahirapan. Alam ko kung paano magutom at mawalan kaya't saan ako kukuha ng lakas ng loob upang tanggihan ang bagay na nagbigay sa akin ng pagkakataong lumaban. Sa kasakiman, kawalan ng katarungan at kahirapan?

Tumayo si Tita Catalina at humakbang tungo sa gate. ‘Rejection and failure are the scariest things in this world?’ Nag re-replay sa isip niya ang sinabi ni tita Catalina. No. Para sa kanya hindi ang rejection at failure ang nakakatakot. Mas nakakatakot na makitang nahihirapan ang mga taong mahal niya at wala siyang magawa upang maibsan ang paghihirap na iyon.

Tang ina, sobrang nakakainis. Hindi niya akalain kung gaano kahirap ang buhay sa kulungan. Walang pinto ang paliguan, kulang ang mainit na tubig, ang pagkain ay lasang panis, at kailangang matulog nang siksikan kasama ang ibang preso. Gabi-gabi, habang pinakikinggan ang hagok ng maraming lalaki, pakiramdam niya ay natutulog siya sa babuyan.

Elara’s POV Tahimik ang city—yung klaseng katahimikan na parang napagdesisyunan na ng mundo na wala na talagang pag-asa. Dumadaan ako sa abandoned passage sa ilalim ng eastern tower, hoodie pulled tight, bawat hakbang kabisado ng katawan ko kahit hindi ng mata. Ginawa ang daanang ’to para sa mga babaeng kailangang maglaho—mga asawa, mga reyna, mga lider na kailangang manahimik para mabuhay.