Tula Ng Kahirapan นิยาย & เรื่องราว

Tulala akong nakatitig sa kawalan, para bang isang taong natalo sa sugal ng ilang milyon at ngayo’y binabayo pa ng bangungot ng mga utang na imposibleng mabayaran. I buried my face into my hands at nanatili akong ganoon sa ilang minuto. Hanggang sa bigla kong naramdaman na parang may humarang sa mga patak sa katawan ko. Bahagya kong iniangat ang aking mukha, mabigat at nanginginig, bago dahan-dahang napatingala. There’s an umbrella. A big red umbrella, steady above me.

TULALA SIYANG nakatitig sa teleponong nakahandusay sa lupa habang patuloy pa rin sa pag-agos ang kaniyang mga luha. Her hands are still trembling out of fear. Kung kailan na umaayos na ang lahat ay saka naman darating ang panibagong pagsubok. Kung alam niya lang sanang may kapalit na pighati ang sukdulan niyang kasiyahan, but well, that's life. Hindi puro sarap sapagkat palaging may kaakibat na lungkot.

"Tatapusin ko ang pag-aaral ko para maalis ko kayo rito, Nay." Ang mabahong kapaligiran dito, 'di ko alam kung hanggang kelan ko masisikmura. Sanay naman ako sa hirap pero medyo labag sa loob ko ang nakikitang kahirapan sa pamilya ko. Hindi ligtas ang lugar na ito dahil habang naliligo ako katabi ng poso kagabi, may naghahabulang mga lalaki. May mga pamalo sila at dala-dalang mga itak. Ang maingay na lugar na ito na parang lagi na lang may nag-aaway sa labas? Hindi ito ang buhay na gusto ko sa pamilya ko. Bago kasi kami natulog kagabi, may mga nagsisigawan pa at may kung ano'ng bagay ang tumatama sa yero ng kapitbahay. Kailangan ko raw masanay sabi ni Kuya pero ayoko talaga ng buhay na ganit

nanghihina na ito Mas lalong tumulo ang masaganang luha sa mata ng dalaga. Ito ang isa sa pinakamahirap na sitwasyon, yung pakiramdam mong nagpapaalam na sayo ang isa sa importanteng tao sa buhay mo. Iniisip mo pa lang na mawawala siya, na hindi mo na siya makikita at makakasama ay sobrang sakit na.

Habang pinagmamasdan ko silang naglalandian, natatawa ako, pero walang naalerto sa tawa ko. Kung tutuusin, patay na ako. Sa huling sandali ng kawalan ng hangin at pag-asa, ang aking kaluluwa ay lumabas sa masikip at nakakatakot na maleta. Nakita kong basang-basa na ng dugo ang ibabaw ng maleta. May nakita pa akong kandado sa aparador na naglalaman ng maleta na para bang gusto nitong ikulong nang tuluyan ang tao sa loob.

Magkunwaring isang biktima na nakahanap ng kakampi, at isang talunang muling lumalaban sa buhay. “Hindi totoo ‘to…” mahinang sabi ni Caleb, ngunit walang sumagot. Ang totoo ay nasa kanyang harapan—nakangiti, mapanlinlang, at handang sirain ang lahat ng kanyang alam na totoo. Lahat ng kanyang pag asa ay nawala, ang kanyang pinaghirapan ay unti unting natutunaw sa kanyang harapan.

Siya ang babaeng kahit gaano karumi ang paligid, marunong tumindig nang marangal. “So what if we’re poor?!” bulyaw ni Chloe at humarap kung nasaan man si Lynda, nanginginig na ang boses nito hindi na niya napigilan, e. “Kahirapan ba ang kasalanan ngayon? Dahil lang wala kaming pera, pwede niyo na kaming yurakan?!”

"Si Hera ang buhay ko, Callie... Ngayong wala na siya, I got nothing to loose." TILA isang tao lang na umugong sa loob ng sementeryo ang hagulgol ng mga taong nakikipaglibing. Nakapangingilabot. Para kay Lando iyon ang angkop na salita para ilarawan ang nasasaksihan. Halos mapuno ang maliit na sementeryo ng mga nakaitim na nakikipaglibing. Kahit ang mga hindi naman malalapit sa mga namayapa ay umiiyak din. Sino ang hindi maiiyak sa sitwasyong iyon? Isang pamilya ang namatay sa isang pagkakataon at ang nakapanlulumo pa ay namatay ang mga ito sa brutal na paraan.

They would be glad to help you out. Napapailing na lang ako tuwing naaalala ko ang sinabi ni Vander kanina na mas nag-aalala siya sa mga tao doon kaysa akin. They can be easily wiped out by using the eons. Pero hindi maaaring gawin iyon dahil biktima lang din sila ng kahirapan at pagmamalupit. They have grown the wrong way and now, the government is harvesting what was sowed.