Tula Para Sa Nanay Novels & Stories

Tanong ko na kina lingon nila. “Menudo na maraming patatas, si Tina ang nag luto niyan..” nakangiting pagmamalaki ni Nanay Andeng Ngumisi ako at tiningnan si Tina na naka yuko lang, “Dapat masarap ‘to babawiin ko scholarship mo,” nakangisi kong banta dito. Napa tingin naman ito sa akin, “Iba na lang po kainin ninyo, mag lu—” agad kong pinutol ito ng mag salita ako.

“Mommy Hannah, sosoli mo na ako po?” Tuluyang nalaglag ang mga luha niya sa pisngi. Gaano man niya pigilin, kusang kumawala ang mga iyon. She never ever envisioned for them to reach this point. Buong akala niya ay hindi na siya kikilalaning nanay ni TJ. “Nanay Ditdit, don’t cry na po. Uwi na po si TJ.”

Ipinilig ko Ang ulo dahil sa naisip at tinuloy na Ang pag subo. "Di ka pa ba busog? Kanina ka pa lamon nang lamon Dyan ah" puna sakin ni Mother Chelsea na sinamaan ko Naman nang tingin dahil sa term nitong lamon. "Di na pala ako ngayon pwedeng magutom?" Nakaismid ko nang Turan dito.

Sino pa nga ba? "Hello po, anong bibilhin niyo?" rinig kong tanong ni baby Molly sa lalaking nakatayo sa harapan ng mga tinda naming ulam. "Pwede bang bilhin ang Nanay mo?" biro ng lalaki. "Bawal po. Hindi po siya pakain at hindi puwedeng bilhin. May Tatay na po kami ni Kuya Oli. Kaya huwag niyo na po usapin si Nanay ah," matinis na sambit ni baby Molly.

Pinisil ng nanay ko ang ilong niya at nagtype ng sagot. [Anong malay ko kung saan siya pumunta? Ang kaarawan ng nanay ko ay magaganap na sa loob ng ilang araw, at kailangan mo dumalo kasama ako.] Malapit si Tita Lilian sa pamilya namin. Agad siyang sumangayon, idinagdag na ibinili niya ako ng gawang kamay na scarf ni Sophia Dallas, na matagal ko ng gusto.

"Oh, teka. Mag-aalala din ako kung nagkasakit ka. Masuwerte kaming lahat." Itinaas ni Tanya ang mga sulok ng kanyang mga labi, ngunit ang kanyang mga mata ay hindi nagpakita ng mga palatandaan ng isang ngiti. "Hindi ako masuwerteng katulad mo. Ipinanganak ako sa pagdurusa. Ang isang lagnat na tulad nito ay mawawala pagkatapos matulog. Palagi itong naging paraan para sa akin, kahit na mula sa isang batang edad. Sanay na ako. Kumain ka na? Nais mo akong gumawa ng ilang ramen para sa iyo?"

puna ni Ate. Natawa ako at sumakit lang ang muscles sa tiyan ko kaya sandali iyong tawa ko, "Parang natawa lang, eh. Si Ate talaga." Linggo ngayon kaya wala pa rin akong pasok. Malapit na ang graduation namin kaya pwedeng hindi na mag-uniform. Mabuti na lang talaga para matago ko ang mga pantal dahil mukhang hindi pa ito mawawala hanggang bukas.

“Tapa, daing, sunny side-up eggs at sinangag. Tapos hot chocolate ho sa mga bata. Kape na lang siguro kina Mama at Papa, pati na kay Leandro.” Hindi sumagot si Nanay Mercy kaya napalingon siya rito. Titig na titig ito sa kaniya habang nakangiti. “Nay, huwag niyo po akong tingnan ng ganiyan.” “Hindi ko lang mapigilan ang aking sarili na mas lalo ka pang hangaan. Alam kong mahal na mahal mo ang mag-aama, pero iba pa rin ang makita kang ganito, inaasikaso silang lahat na para bang matagal mo na itong ginagawa.”

Tumango-tango ang dalaga saka nagyuko ng tingin. "S-Salamat Mama, sa pag-aalaga mo akin at kay Andrea. Mahal na mahal kita at utang ko sa inyo kung bakit ako ganito kasaya ngayon," nang hindi makatiis ay minabuti ni Lana sa sabihin na ang totoo niyang nararamdaman.