Novel & Cerita Tula Para Sa Pangarap

Dreams Ang mga pangarap ay simula ng tagumpay—huwag kang matakot mangarap nang mataas, dahil sa bawat hakbang, papalapit ka sa katuparan nito. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

[Ang Dugo ng Katapatan] Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa.

Napa upo ako bigla sa kung saan nang mawalan ako ng lakas at pilit na iniisip kung totoo ba 'to o panaginip lang? Sa bawak pagpatak ng luha ko, hinihiling ko na sana panaginip lang ang lahat ng 'to. Sana hindi totoo 'to. Kasi marami pa akong pangarap para saming dalawa, marami pa akong planong gawin namin kagaya ng mamasyal at kumain ng mga masasarap na pagkain. Marami pa akong gustong gawin kasama si Lola. Sana hindi totoo 'to. Kasi hindi ko pa nagagawa lahat kasama siya.

“Simple lang po ang mga pangarap ko. Gusto kong maging inspirasyon sa mga kabataang babae na katulad ko. Gusto kong ipakita sa kanila na kahit saan ka nanggaling, kaya mong maabot ang iyong mga pangarap basta’t may tiyaga ka at sipag.” Tila natuwa si Neil sa sagot ni Alona. “Napakaganda ng iyong pananaw. Pero paano kung sabihin ko sa’yo na may ibang mas malaking pagkakataon na naghihintay sayo—isang bagay na higit pa sa pagiging Miss Pasig City?” Nagkaroon ng kuryosidad sa mga mata ni Alona. “Ano pong ibig n’yong sabihin?”

nahihiya nitong sagot. Tumango-tango siya. Alam niyang hindi pa huli ang lahat para rito. Alam din niyang may maganda pang buhay itong kahaharapin kung ititigil na nito ang ganitong gawain. "Hayaan mo, tutuparin natin ang mga pangarap mo." Tiningnan lang siya ito at hindi na nagsalita pa. Nang maubos na niya ang pagkain ay lumabas na rin ito para hindi maghinala ang ibang mga bantay.

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais. Gusto kong makita ang mundo. Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke. Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap. Kinabukasan, maaga kaming nag-empake. Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

Wala na rin naman akong balak pa na mag pa uto dito kaya kailangan ko itong gawin. Masabihan ng tanga pero hindi nyo kasi ako naiintindihan eh. Mahal na mahal ko sya at sya na ang pinangarap ko na makasama habang buhay tapos sa isang iglap lang ang abot kamay mo ng pangarap ay bigla na lang mag lalaho na parang bula.

Argh! Akala ko tapos na, pero tila yata ayaw pa nitong tumigil sa ginagawa. Muli, pumikit ako sa sobrang sarap. My knees are trembling in so much anticipation. Gosh! Ramdam ko ang dila nito kung paano ekspertong gumagalaw sa looban ko.

deklarasyon niya. "Ayaw mo akong magpiyansa sa loob ng anim na buwan? Iniisip mo bang guguluhin ko ang kasal ninyo ni Lara?" "Do you think you still have the edge to ruin my wedding? Ang anim na buwan ay sapat na panahon para mapag-isipan mo kung ano'ng gusto mong gawin sa buhay mo kapag nakalaya ka na." "Wala rin naman akong magagawa kahit sabihin ko pa na ayaw ko, di ba? Hindi mo pa rin i-uurong ang kaso," naghihimagsik nitong tugon.

Hinawakan ko ang lapida kung saan nakasulat ang pangalan nya at pinahid ang mga luha kong tumutulo doon. "Patawarin mo ako kung bakit ginawa ko pa rin yun T-tay. Alam kong hindi ito ang gusto mong gawin ko pero gusto kong ipadama sa kanila ang lahat pagpapahirap nila sa atin. Alam kong hindi na maibabalik sa lahat kahit pa maghiganti ako tay pero yun ang nararapat sa kanila. Kulang pa nga T-tay, kulang pa ang papakulong ko sa kanila dahil kahit pa makulong at mamatay ang mga demoyong yun hindi nila maibabalik ang buhay mo."