Tula Tungkol Sa Emosyon Novels & Stories

That's it, we're checkmate, wala na silang pwedeng takbuhan. Isa-isang tumulo ang luha niya dahil sa halo-halong emosyon. Pagod na humiga siya sa kama at namaluktot. Hindi na niya alam ang dapat niyang gawin. Ang isa-isang pagtulo ngluha niya ay bumuhos na parang nawasak na dam at ang mahina niyang pag-iyak ay daging isang hagulgol.

Totoo na ito. Hindi niya naisip na bigla nitong ipapasok ang usapang iyon. Ang daming emosyon na biglang sumalpok sa dibdib niya—gulat, kaba, kilig, takot. Parang bigla siyang hinihigop ng isang mundo na hindi niya alam kung handa ba siyang pasukin. Napakabilis. Napakatotoo.

Hindi niya alam kung gulat iyon, tuwa, o pangamba. “Talaga, iha?” Malumanay ngunit puno ng pagtataka ang tinig nito. “Siguro nga.” Napilitan siyang tumango. “Opo, Tita. Kaya po siguro parang ang bilis kong mapagod at nagiging emosyonal.”

Tuluyan akong nawalan ng lakas dahil doon, tila bulang nawala ang galit na binubuo ko. Pumatak ang luha sa mga mata ko dahil sa maraming dahilan at emosyong nararamdaman. Ayaw ko mang maging masaya sa sandaling ito ngunit kusa iyong nararamdaman ng puso ko. Masaya ako na nandito siya, sa presensya niya, sa hitsura niya at sa buong pagkatao niya. Tila tuluyang napanatag ang damdamin ko dahil sa kaniya. Nawala ang lahat ng gumugulo sa isipan ko.

"Marco, let go! Hindi lahat ng tao kasing-baba ng tingin mo!" "Mababa ba ako?!" Galit na binuhat ni Marco si Elena at isinandal sa pader. His scent, his warmth, his pheromones—everything about him was overwhelming. "Tatlo lang naman ang hinahanap ng tao: emosyon, pera, at tawag ng laman. Sa emosyon, binigay ko lahat, sinamba kita! Sa pera, kung meron siya, kaya ko ring kumita ng higit pa sa kaniya! At sa kama... bakit, kulang ba ako? Hindi ba kita napapaligaya?"

Na sa likod ng isang musmos na tupa ay nakatago ang mga dambuhala at mga ganid na lobo, nakadamit bilang kauri. Kahit ang totoo, naghihintay lamang sila ng tamang panahon upang sumalakay. Panahon para makuha muna ang aking loob bago mahalina sa kanilang patibong. At hindi ko na lang namamalayan, wasak na pala ako. I wonder then, how ruthless can people be? Hanggang saan ang kasukdulan na kaya nilang gawin buhat ng matinding emosyon tulad ng galit, inggit, at lungkot?

dugtong nito, mas mahina na ngayon. Tuluyan siyang napalingon dito. Nagtagpo ang mga mata nila. At sa sandaling iyon, may kung anong emosyon na dumaan sa mukha ng lalaki—isang bagay na hindi niya maintindihan. Hindi iyon saya lang. Hindi rin simpleng paghanga. Mas malalim. Mas mabigat. Parang— pagkawala na muling natagpuan.

Iyon ang pakahulugan niya sa pinapakita ng mga mata nito, dahil iyon din ang nakikita niya sa sarili niya. Mali pala. Mali ang pakahulugan niya sa ipinapakitang emosyon ng mga mata niya. Hindi iyon dahil sa karamdaman niya, kundi dahil iyon sa pangungulila at kalungkutan na naranasan niya. Isang hungkag na pakiramdam na nakatago sa puso niya. “Pesteng buhay ’to! Maging ako ay nalinlang ng sarili kong emosyon.”

Bottoms up. Agad namang nagpunas nang mga luha gamit ang likodang kamay ang dalaga nang makabawi mula sa pagdadrama, dahil sa alak ay kung ano anong emosyon na ang nadarama nya. She's crazy, lol.

Pagalit niyang tanong sa sarili. Napasapo siya ng ulo at napahilamos siya ng mukha. Halo-halo ang nararamdaman niyang emosyon. Pakiramdam niya mawawalan siya ng ulirat dahil sa nangyari. Bakit kasi may nalalaman pa kasi siya na ang English ng malaki ay BIG? Obvious tuloy na iba ang gusto niyang ipakahulugan doon. Napahawak siya sa batok na at hinimas-himas ‘yon.