Tula Tungkol Sa Emosyon Novels & Stories

May mga bakas pa ng natuyong luha sa papel. Dahil doon, bahagyang kumalat ang tinta sa ilang salita, at muli itong nabasa ng mga luhang tumutulo mula sa aking mga mata. "Huwag ka nang umiyak. Ramdam na ngayon ng mga bata ang emosyon mo. Kapag malungkot ka, malulungkot din sila."

Kabanata 7 Tulala akong umuwi nang bahay kasama si Luciel. Tahimik ako hanggang makarating kami nang bahay. Mas pinili ko na manahimik dahil alam kong hindi ko na makontrol ang emosyon ko. Nakatatak sa memorya ko ang pagmumukha ni Seve na hirap na hirap at nasasaktan. It was heartbreaking. Pero wala akong magawa para pagaanin ang nararamdaman niya.

“Tibok ka pa ba?” Tumango ako, halos hindi makahinga. “Sayang,” sabi niya. “Minsan iniisip ko… mas madali sana kung hindi na.” Nanlaki ang mata ko bago ko pa mapigilan. Ngumiti siya. “Ayan,” sabi niya. “May emosyon.” Bigla niyang binawi ang ngiti. “Luhod.” Agad akong lumuhod. Hindi dahil sa utos.

wala na? Pakiramdam ni Ilana ay bigla siyang nalunod sa sari-saring emosyon. Nakatulala lamang siya at hindi malaman ang gagawin. Nasasaktan siya pero kakatwang walang luha sa kaniyang mga mata. Pakiramdam niya ay bigla siyang namanhid. Nawalan siya ng lakas na humakbang at gawin ang kanina lamang ay plano niya.

Yhulo Lanzaderas who is madly in love is now accepting things that will change his life? Tama ba ang narinig ko? Napagtanto kong hindi naman yata lahat ng tao kagaya ko, there's still things na kahit na ilang taon ang tinagal there's no improvements. Siguro dahil magaling silang dalhin ang emosyon nila, this is the reason why I can't say yes.

Iilan lang ang nakaaalam kung gaano kalamig ang taong ito. Sa mundo ni William, tila umiiral lamang ang mahigpit na mga probisyon ng batas at ang malinaw na hatian ng panalo at talo. Ang emosyon ay isang sagabal—isang bagay na kailangang putulin at alisin.

saad muli nito pero naguguluhan parin ako "Noong highschool ako nagkaroon kami ng small party pero hindi naging masaya dahil sa lugar nato naghiwalay sila mom and dad kitang kita ko kung paano sila mag away noong oras nayun, hindi ko alam kay mom kung bakit sa tuwing magkakaroon ng outing ito lagi ang option niya para lang ipamuka kay dad na naka move on na siya kahit we know na it's not true" sagot nito at hindi ko naman alam kung anong mararamdaman ko pero nasasaktan ako na para bang sumisikip ang dibdib ko sa nalalaman ko about sa buhay niya Sa sandaling ito ay mas lalo pa kaming naging tahimik dahil sa mga emosyon, isang malakas na alon lang ang bumasag sa katahimikan nameng dalawa ng ma

Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya at humarap sa kanya na napaka ganda pa din kahit umiiyak. "Pasensya ka na, hija. Kailangan mo 'kong makitang ganito," wika niya na garalgal na ang boses. Umiling ako at saka pinunasan ang luha sa gilid ng aking mata. Hindi ko namalayang umiiyak na din pala ako, nadala kasi ako sa nakakalungkot na kwento ni Tita Kendra sa akin. Pakiramdam ko ay naranasan ko din lahat ng napagdaanan niya kahit hindi naman.

However, hindi ko naman maturoan ang sarili ko na magpakatapang sa usaping emosyon, lalo na sa ganitong paksa. My tears flowed by itself, as I blamed myself for liking Tres so much and getting hurt by means. Liking and loving someone was still new to me and I'm still learning how to handle my emotions. I didn't know na ganito pala ka hirap e handle ang ganito. Kasi may mga times talaga na magagawa mo ang hindi mo inaasahang gagawin mo, para lang mapansin ka ng taong gusto mo.

is the life that was fought over and burnt for. I closed my eyes as the make-up artist put a blend of light colors on my eyes. Today is our biggest day. Our wedding. Halo-halo ang emosyon na nararamdaman ko ngayon. I am happy, a little bit nervous, overwhelmed, and somewhat content. Pakiramdam ko ay wala na akong ibang hihilingin pa.