Tula Tungkol Sa Emosyon Novels & Stories

Pagalit niyang tanong sa sarili. Napasapo siya ng ulo at napahilamos siya ng mukha. Halo-halo ang nararamdaman niyang emosyon. Pakiramdam niya mawawalan siya ng ulirat dahil sa nangyari. Bakit kasi may nalalaman pa kasi siya na ang English ng malaki ay BIG? Obvious tuloy na iba ang gusto niyang ipakahulugan doon. Napahawak siya sa batok na at hinimas-himas ‘yon.

VIVIAN LUCIANO’s POV Tahimik lamang akong umiiyak habang nasa loob ng sasakyan. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong pinunasan ang mga luha ko ngunit patuloy pa rin iyong tumutulo. Halo-halo ang emosyon sa dibdib ko. Saya, pananabik, sakit at matinding pangungulila.

Tama, may emosyon. May pakilala. At may alab. At ang alab na iyon ang humipo sa puso ni Marcus kaya agad ay nag-init ang sulok ng kanyang mga mata. Pero gaano man ang kagustuhan niyang mapaluha, iyon naman ang labis na pagpipigil ng emosyon na kanyang ginawa. “Mukha ngang tama ka,” ang mas mahina pa sa bulong niyang sabi. Hindi na iyon para kay Daniel kundi para nalang sa sarili niya.

WHEN was the last time she felt insecure? The last time she was jealous of something others have and she doesn’t? When was the last time she wished she’s living a different life from the one she’s currently living? When was it that she wanted to lash out and scream on the top of her lungs the questions she kept bottled deep within? “Tulala ka,” pansin sa kanya ni Lucas nang mapadaan sa may banda niya sa loob ng locker room.

“Pero hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala.” Ngumiti siya — isang ngiti na hindi ko pa nakikita noon. Isang ngiting puno ng emosyon. Emosyon? Mayroon ba si Wade noon? “Then don’t think,” sabi niya. “Just feel it.” At doon, hindi ko alam kung paano nangyari. Bigla na lang akong napaiyak. Hindi ‘yong hagulhol na parang may masakit, kung hindi ‘yong uri ng luha na lumalabas kapag hindi mo na alam kung saan nanggagaling.

Takot. Lahat ng negatibong emosyon ay sabay-sabay na sumabog. Unti-unting... Namula ang kanyang mga mata. Lumitaw ang mapupulang ugat sa kanyang mga braso. Tumubo ang dalawang matutulis na pangil. Sa loob lamang ng ilang segundo ay nagbago siya. Naging isang halimaw na kahawig ng tao. Marahas niyang niyugyog ang napakabigat na bakal na kulungan.

sagot ko at tuluyan ng tumulo ang luha Hindi ko alam kung bakit ganon na lang kabigat ang emosyon na nararamdaman ko ngayon Dahil ba pagkatapos ng dalawang araw na pagpapahirap niya saakin at hindi pag-papakita ay ngayon may lakas na loob siyang kausapin ako Binalik ko ang cellphone sa lalaki at walang lingon akong naglakad pabalik sa mansiyon habang patuloy ang luha sa mga mata _______________ Aykafaye❤️❤️ ******* Vote Follow Comment

At pagpasok nila— bumungad agad ang tarpulin: WELCOME HOME, AMARA Sa ilalim nito— ang mga katulong, nakahanay, may hawak pang bulaklak. “Welcome home, Ma’am Amara!” Napahinto si Amara. Biglang bumigat ang dibdib niya— hindi sa sakit— kundi sa dami ng emosyon. Napangiti siya. Pero kasabay noon— tumulo ang luha. “Salamat po…”

Binuka ni Argus ang bibig, mahinang wika, "Emosyon." Nakangiti sa sarili ngunit nag-iisip, tumingin ang nars sa mukha ni Amara nang pumasok siya sa silid. "Kalma siya, walang ipinapakitang emosyon," wika niya sa sarili. Sa madaling salita, ang mga mata ni Amara ay tila walang ilaw—ganap na walang laman, halos nagtatangkang mawala ang sigla at kagustuhang mabuhay.

malamig niyang turan bago tuluyang nilisan ang lugar. Napabuga ng hangin si Barbara nang tuluyan ng mawala sa harapan ang dalawang lalaki. Halo-halo ang emosyong nararamdaman niya She's sad. Mad. Upset. Frustrated. And for a second, she wanted to cry subalit hindi na siya sigurado kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit naiiyak siya…