Tula Tungkol Sa Katapatan Novels & Stories

TAMED CHAPTER 31 LUTANG akong bumalik sa kuwarto. Ganito pala kapag sobrang nagulat at hindi makapaniwala ang isang tao, nawawala sa katinuan. Nanginginig kong minasahe ang sariling daliri. Paano nangyaring nabuntis ni Rafael si Wela gayung noong nakaraang linggo pa lang naman kaming naghiwalay, matapos ang tinaggihan kong proposal niya?

Hindi nila alam kung anong patutunguhan ito, pero natutunan nilang tanggapin ang bawat hakbang, walang paghihintay ng mabilisang sagot. Maya had come to realize that love wasn’t a race. It wasn’t about trying to figure everything out in one go. Love was about understanding and patience, and most importantly, love was about being willing to take a chance, even when it seemed uncertain. At sa pagkakataong ito, ang isang hakbang ay sapat na.

Dahil kapag pinalayas ako, hindi ko na malalaman ang totoo. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Tita Kelly. “Ang katotohanan? Akala mo ba ay ganoon lang iyon kadali, Talitha? Na kapag nahanap mo ang librong iyan ay matatapos na ang lahat?” Humakbang siya lalo palapit sa akin hanggang sa maamoy ko ang kaniyang mamahaling pabango na tila sumasakal sa aking sistema.

Nakatulala lang siya sa bintana, tahimik na pinapanuod ang mga ulap sa labas na para bang may sagot doon na hindi maibigay ng sinuman. Si Talia, na katabi niya sa upuan, ay tahimik rin sa simula. Alam nito kapag wala sa mood si Bea. Alam nito kapag mas mabuting huwag munang magsalita. Pero sa isang kaibigan na tulad ni Talia, ang katahimikan ay hindi pangmatagalan. May oras lang ito. Parang pagkatiwala sa apoy na alam mong may matitira pa ring baga kahit anong takpan mo.

Tama, siya ay isang bagong panganak na guya, na hindi alam ang lahat ng mga panganib ng lipunan, lalo pa't malinaw na kinikilala ang kanyang sariling halaga. "Kei Lacson, Kei Lacson, napakawalang muwang mo, tila ba bagay ka lang sa kapaligiran ng paaralan, alam mo ba kung ano ang tunay na lipunan?" Naiinis na sabi ni Katara Vega.

SEVENTY EIGHT TULALA siyang nakatitig sa kisame ng kanyang silid habang panay pa rin ang pagtulo ng mga luha niya. Hindi pa rin ito tumitigil sa pagbagsak nito. Katatapos lamang siyang babuyin ni Nick, katatapos lamang nitong makaraos mula sa init ng katawan nito ng mga oras na iyon. Gusto niyang sampalin ito ngunit hindi niya iyon magawa. Nanatili ito sa tabi niya at pagkatapos ay tinanggal na nito ang panyo sa kanyang bibig.

“Kaya mo ‘to Tin, kaya mo ‘to. Para ‘to sa kapatid mo at sa lalaking mahalaga sayo!” Sa kabila ng rumaragasang tensyon ay nagawa pa niyang igala ang paningin sa paligid. Hinahanap niya ang kinaroroonan ni Tita Catalina. Ngunit sa halip na si Tita Catalina ang makita ay nahagip ng kanyang tingin si Bernadeth. Kitang-kita niya ang pagpatak ng kislap ng butil na luha sa mga mata nito na agad nitong pinahid. Sumikdo ang konsensiya sa kanyang dibdib, ngunit pilit niya iyong nilalabanan.

Para tuluyan na silang makalaya mula sa nakaraan. ///

turan ni Tanya saka tumalikod kasabay ang pagsara ng pinto. Sumunod ang nakakabinging katahimikan. Abala ang bawat isipan ng dalawa patungkol sa kaninang kaganapan. Hindi maiwasan ng mga ito ang mapaisip dahil tila may kakaiba. Napasulyap si Leiluna sa kanyang kapatid na agad na umiwas sa kanya kasunod ang ," Tara na. Gutom na'ko!" ngumiti ito sabay ang pagtayo mula sa kama.

natatawa ring sambit ni Lola na siyang nagluluto ngayon. “Well, it’s not really same taste with your Tamales, Tita,” sabi naman ni Tita na napakibit pa ng balikat. “Wala namang espesiyal sa luto ko. Bolera ka pa rin talaga hanggang ngayon,” naiiling na saad sa kaniya ni Lola kaya napatawa na lang si Tita. “Of course not, Tita, nagsasabi lang po ng totoo,” natatawang sambit naman ni Tita sa kaniya.