Tula Tungkol Sa Kapayapaan นิยาย & เรื่องราว

“Elena… mahal kita. Sa lahat ng paraan na dati ko napalampas, ngayon ay pipilitin kong maipakita sa iyo.” At sa gabing iyon, habang nakayakap kami sa loob ng aming silid, ramdam ko ang isang bagay na matagal ko nang hinahanap: ang kapayapaan. Hindi perpekto, hindi ganap, ngunit totoo. At sa bawat sandali na pinili namin ang isa’t isa, nagsimula ang bagong kabanata—isang kabanata ng pagpapatawad, tiwala, at pagmamahal na walang tanikala.

Gayunman, ang kapayapaan at katahimikan ng isip na hatid ng tanawing iyon ay isang regalo sa sinumang nakakakita o nagagawi sa banda roon. Isang regalong hindi nababayaran o matutumbasan ng kahit na ano'ng bagay o kasiyahang pwedeng maibigay ng kahit na sinuman. Puwera na lang sa akin na hindi na halos alam kung paano maging masaya?

Lahat ng iyon walang katotohanan. Samantalang si Tiffany naman masaya para sa dalawang magkaibigan. Nawala na rin ang inis niya kay Paolo dahol valid naman pala ang reason nito. Ngayon mas naging lesson iyon sa kaniya na dapat pakinggan muna ang partner bago magalit sa mga ito.

NEAH’S POV Tulala akong nakatingin sa kawalan. Iniisip kung tama ba talagang ayusin pa rin namin ang relasyon namin gayong unti-unti pa rin itong nasisira. I really want to support him sa pangarap niya. Pinapaniwala ko ang sarili ko na darating din ang araw na matatapos siya sa pagiging busy niya pero habang tumatagal, parang mas lalo kaming napapalayo sa isa’t isa.

"Nang makita namin ang iyong inang gumaling, ang iyong matagumpay na pagbangon, at ang maayos na buhay na naipundar mo... napagtanto namin kung gaano kami kasama. Ikaw ang tunay na matapang at mabuti sa aming lahat. At alam namin... hinding-hindi mo kami matatanggap agad. Ngunit ang hinihiling lang namin ay ang iyong kapatawaran. Kahit na hindi mo na kami kilalanin pa, matatanggap namin iyon. Basta't malaman lang namin na napatawad mo na kami." Nanatili akong tahimik habang nakikinig sa kanila. Totoo na labis nilang pinahirapan ang aking damdamin noon. Ngunit sa nakaraang panahon, natutunan ko na ang kahalagahan ng kapayapaan sa sarili. Ang pagpapatawad ay hindi para sa kanila, kundi para sa

tanong niya, ang boses niya ay halos hindi na marinig. "Dahil alam ko na sa ilalim ng lahat ng yaman at galit na 'yan, may taong naghahanap ng kapayapaan na hindi mo mahanap sa pera mo," sagot ko habang tumingin ako sa kanya nang seryoso. "Wala kang alam sa kapayapaan, Tanya, kaya huwag kang magsalita na parang kilala mo ako nang lubos."

Third Person's POV Tulala at hindi pa din siya makapaniwala na natanggap siya nang walang kahirap-hirap sa trabaho na iyon. Hanggang sa makauwi siya ay para bang lumilipad ang utak niya. "Mommy!"

sabi ni Vheno naputol nang samaan siya ng tingin nito. "Sa'yo nagmana pero hindi sa pagkababaero mong ugali!" sagot ni Thea umiling na lang kaming lahat kahit sa itaas ganito sila hindi nahiya. Umalis naman kami para tumingin sa mga taong nasa lupa. Ang tunay na TALINO, hindi 'yong lumalaki ang ULO, at ang tunay na EDUKADO di nanlalait ng ibang TAO.

Usal n'ya sa sarili. Tulala siyang umupo sa gilid ng kama habang meron siyang naiisip na reyalisasyon: 'Meron nga yata'ng mga bagay na hindi mo puwedeng makuha kung hindi talaga laan sa 'yo, no? Siguro ay tanga lang talaga ako at ngayon lang ako nagising na dapat ay noon pa. Hindi bale, nagawa ko na ito noon, magagawa ko uli ito ngayon.'

Tila isa itong anghel, nagliliwanag, nagniningning, at naghahatid ng kaligtasan at kapayapaan. Mapait siyang ngumiti. Hindi pa naman siguro huli para ipaglaban kung ano ang nararamdaman ko? Hindi pa naman siguro huli para sumugal kahit na malaki ang posibilidad na mauubos lamang ako? Isip niya.