Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Katapatan

Tanging isang uri ng katahimikan—ang katahimikang nagmumula sa pagkakaalam na hindi na niya kailangang patunayan ang sarili niya sa mga taong minsang kumwestiyon sa kanya. Sa dilim ng silid, habang unti-unting humihina ang ingay ng lungsod, napagtanto ni Elena ang isang simpleng katotohanan: Ang tunay na galaw ay hindi ipinapahayag. Ito’y nararamdaman— kapag huli na para pigilan.

“Seryoso ka ba? Handa kang buksan ang nakaraan na matagal nang nakabaon? Paano kung ang katotohanan ay magdulot ng kahihiyan sa inyong pangalan?” Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. “Ang tunay na katapatan ay hindi natatakot sa katotohanan, gaano man ito kasakit o kasama. Kung mayroong pagkakamali sa nakaraan, dapat itong aminin at itama. Ngunit kung ang mga paratang ay walang batayan, kailangan ding malinawan ang lahat. Ang aking lihim, Don Rafael—ang bagay na itinatago ko sa likod ng aking pagiging malamig—ay hindi ang pagnanais na magtago ng kasalanan. Ito ay ang paghahangad na panatilihing malinis ang pangalan ng aking pamilya sa pamamagitan ng katotohanan, hindi sa pagtatago.”

😨 Takot, Pagkalito, at Pagpupumilit Sa tatlo, si Lin Tao ang pinaka-takot. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Si Ben Roman ay tulala, kinakagat ang pulang labi, walang laman ang isip. Mahigit isang taon nang nawawala si Mai Lang— akala niya hindi na ito babalik. Pero nang dumating ang mensahe, namutla siya agad.

Pumatay ito ng ilang tao, subalit wala man lang nakitang badha ng konsensiya sa mga mata nito. Pinalaking may takot sa Taas si Lila. Ang pangaral ng kaniyang namayapang Tatay ay dapat matuto siyang magpahalaga sa kahit na sino o anong may buhay. Ang aral na nasa Banal na Kasulatan ay isang malaking pagkakasala sa batas at sa mata ng Diyos ang pagkitil ng buhay ng iba. Pero nasaksihan niya ang walang pag-aalinlangan na pamamaril ng Amo niya sa mga katunggali nito. “Miss Maid, will you please stop acting as if the people I killed are close to you?! Hindi mo naman kamag-anak ang mga iyon.”

VALERIA FUENTES POV TULALA akong nakatingin sa harap ng salamin. Nandito ako sa banyo, may bakas ng luha sa mga mata habang nag-aalala ako sa posibleng kalagayan ngayun ni Carlos Alam kong hindi ako dapat makaramdam ng ganito pero hindi ko mapigilan ang sarili ko. Natatakot akong isipin na baka napahamak na si Carlos!

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

Totoo. Sa sandaling iyon, tila bumalik sa dati ang lahat — pero mas matatag, mas totoo. Hindi na sila ‘yung mga taong puno ng galit at takot. Ngayon, dalawang kaluluwang natuto nang lumaban hindi sa isa’t isa, kundi para sa isa’t isa.

Unti-unting tumutusok sa balat ko. Ganito pala ang pakiramdam ng mga taong umangat sa buhay. Magiging topic sa chismis ng mga kapitbahay na walang ibang ginawa kundi ang bantayan ka. “Umangat sa buhay at tuluyang kinalimutan ang sariling ama.” Akala ba nila nakalimutan ko talaga ang sarili kong ama? Tuloy-tuloy lang kami sa paglalakad hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay at nakita ko si Tita Maria na nakikipagtawanan pa sa mga barkada niya.

How lucky of Tara, having a man that she can call hers, and a intelligent man is a top tier. "Peace of mind, kapayapaan sa buhay, because for me that is wealth." He take a sip at the brandy at tumayo, tumigil sa tapat ng glass wall at pinapanood pano umampiyas ang ulan sa glass wall. Napakadilim na ng paligid, ang lakas ng ulan at ngayon ay parang may bagyo pa. Mabuti na lang din at nakahanap kami ng matutuluyan ngayon.