Tulang Malaya Novels & Stories

I asked in the calmest tone I could. Nagsalubong ang mga kilay niya bago binawi ang tingin mula sa'kin. He approached the blueprints and projects of MALAYA while I placed my bag on my personal desk. I was about to repeat my question when he seemed to ignore it but stopped midway when he spoke again. "What does MALAYA stands for?" He asked. Although I want to throw him out, I felt his sincerity, so I chose to answer him properly. "Modern Architects' League for Aesthetic and Youthful Advancement," I answered. "It is a student-led creative movement composed of passionate architecture students who specialize in visual storytelling through design." I explained in a proud tone.

Malalim akong huminga at pinilit na pinapakalma ang aking sarili. Sinubukan kong isipin kung saan maaaring pumunta si Malou. Si Malou ay isang mahusay na estudyante na may dalisay na pag-iisip. Hindi niya gusto ang mga internet café… Bigla na lang, hindi ko alam kung bakit, ngunit sumagi sa isip ko ang eksena kung saan lumapit sa akin si Malou at nagtanong tungkol sa “Jonas Bridge pati na ang tungkol sa isang lumang museleyo sa Manila.

MADALING-ARAW pa lang sa baybaying bahagi ng Singapore nang dahan-dahang buksan ni Talia ang malapad na bintana ng maliit na seaside villa. Pumasok ang maalat na simoy ng dagat, malamig, presko, at tahimik. Sa harap niya ay walang katapusang asul ng karagatan. May ilang maliliit na bangkang pangisda sa malayo, dahan-dahang gumuguhit sa tubig sa ilalim ng unang liwanag ng araw. Kalmado ang paligid. Halos walang ingay ng siyudad na para bang hiwalay sa mundo.

Mula rito ay kita ang iba pang nagtatayugang mga puno at ang asul na dagat. Namangha ako sa nakikita. Parang sa mga pelikula lang ang ganitong lugar. Kung panagip ito sana ay hindi na muna ako magising. "Nagustuhan mo ba? I bought this little island two years ago. Naikwento kasi ng isa sa mga kaibigan ko ang tungkol dito. He bought the other one so I took this. Bahagi pa rin ito ng Sta. Elena pero medyo malayo na at uninhabited pa. While looking at this island through pictures na ipinadala ng kaibigan kong si Lorenzo Diaz, I ask him kung anong magandang gawin dito. And he suggested bakit hindi gumawa ng tree house? Marami kasing naglalakihang punongkahoy so I design a tree house at unti-unt

huling sambit nito bago sila tuluyang nabangga. Iyan ang huling narinig ko mula sa kanya bago tuluyang nilamon ako ng dilim. Paggising ko ay nasa hospital na ako, unang hinanap ko agad si Clark pero isang masamang balita ang sumalubong sa akin 'yon ay ang malaman na wala na siya, iniwan niya na ako.

Ngayon ko nga lang nalaman na may pet pala siya. “Iyon ang tawag ko roon since medyo common na tawaging hotdog or talong ang genital ng isang lalaki, hindi ba?” Napatango tango ako. “Ah! Si Junjun po pala ang tinutukoy n’yo.” At long last, naintindihan ko rin ang ibig niyang sabihin. “Junjun? Iyon ba ang tawag niyong mga millennials doon?”

Isa rin ito sa pinakamalaking at pinakamataas na tulay sa kanilang lungsod dahil pinagdugtong nito ang dalawang baryo. Sa video ay padapit hapon na, at nag - aagawan na ang maliwag at dilim sa kalangitan. Sa kanluran ay kahel na ang langit habang sa silingan na bahagi ay unti - unti na ring nagkukulay itim ang langit. Sa ilalim ng tulay, may isang babae na nakaupo sa malaking railings. Nakatanaw ito sa dagat. Nakatagilid ito at dahil naglikha ng anino ang katawan nito buhat sa kanyang posisyon sa pag - upo ay halatang - halata ang hubog mg katawan nito. Payat ito at maliit, kaya sinuman ang makakakita rito ay mahahabag sa itsura dahil masahol pa sa petite ang katawan nito. Para itong isang b

malamig at pormal nitong huling salita, bago tumalikod at naglakad pabalik sa kanyang kampo. Naiwan si Tala na nanginginig ang mga tuhod, nakasandal sa pader, at habol ang kanyang hininga. Ang selos ng Major ay tuluyan nang nagising. At isang malaking giyera ang nakatakdang mangyari pagsapit ng dilim.

Para akong baliw na tila iniisip kung ano ba talaga? Tumayo ito at lumabas ng aking silid. Saka naman ako nakahinga ng maluwag. Pagdakay, pumikit ako at humiga sa malambot kong kama. Napangiwing muli nang maramdaman ang kirot sa aking tuhod. Malalim kasi ang sugat nito kaya siguro mas kumikirot pa.

diretsong tanong ni Hycent. Bumakas ang gulat sa mukha ni Pearl ngunit sandali lamang at bumalik ang malungkot nitong awra. Tumingin ito sa kamay na magkasalikop bago nagpakawala ng isang malalim na buntung-hininga.