Tulang Malaya の小説・ストーリー

diretsong tanong ni Hycent. Bumakas ang gulat sa mukha ni Pearl ngunit sandali lamang at bumalik ang malungkot nitong awra. Tumingin ito sa kamay na magkasalikop bago nagpakawala ng isang malalim na buntung-hininga.

malakas na singhal nito. Pumikit siya. Ayaw na ayaw niyang tanggapin ang tulong na ibinibigay nito, pero ayaw naman niyang tuluyang mahulog sa bangin. Sa tantiya niya ay lagpas one-hundred feet ang taas nito plus creeping creatures pa. Sa pagdadalawang-isip ni Ellah ay hindi niya napansin ang dahan-dahang pagkaputol ng maliit na ugat kung saan siya nakakapit.

BUM-BUM-BUM-BUM! Hindi ito tunog ng mga Taiko drums ng Japan. Ito ang walang humpay na tunog ng mga sumasabog na granada, basag na semento, at umuulan na bala sa pinakamadilim na bahagi ng Maynila. Bumubuhos ang napakalakas na ulan, humahalo sa makapal na usok ng pulbura at amoy ng sariwang dugo na umaagos sa kalsada.

KINAGABIHAN... Tahimik na bumaba ang dilim sa buong Isla Silangan. Matapos maihatid nina Marikit at Mikael ang mga maintenance medicine sa Sitio Malaya ay saka lamang sila nakabalik sa evacuation site. Pagod na ang lahat. Ang iba ay naghahanda na ng simpleng hapunan habang ang ilan nama'y nagsisindi ng mga solar lantern dahil wala pa ring kuryente sa buong isla.

But something else. Something I wasn’t ready to name yet. Mukhang tama nga si Ali… Ako ang unang mababaliw samin dalawa. “Tulala.” Puna ng isang pamilyar na boses, mahina pero malinaw, sapat para putulin lahat ng iniisip ko at ibalik ako sa realidad.

Mga tourista lamang ang nakaka afford bumili dahil mamahalin at dekalidad na klase. Ang lakatan kase na angkat mula sa Batangas ay sakto lamang ang laki at taba kadalasan nga ay tuwid at payat. Ang saging este ang kayamanan ng lalaking kaharap niya ay mataba, mahaba, medyo payuko at higit sa lahat mamula mula, hindi tulad nang nakita niya dati sa bastos na lalaki ay kulay brown.

TAONG KASALUKUYAN. Makaraan ang halos pitong taon ay nagdesisyong umuwi sa Pilipinas si Carlo. Hindi niya pinalipas ang isang araw bago dinalaw si Cherry at ang kanilang anak. Nakatira pa rin si Cherry sa bahay ng kanyang mga magulang at isa na itong ganap na Doktor. Bitbit ang ilang pasalubong ay dali-dali niyang tinungo ang tahanan ng mga Bueno. Aminado siyang kabadong-kabado siya pero may pananabik ding makita ang kanyang anak.

Napalingon kaming tatlo sa aming likuran! May isang nilalang doon na nakasuot ng baro na tila yari sa mga dahong pula na nahuhulog tuwing taglagas! Maliit siya, tingtingin, tulis ang mukha at matangos ang ilong, at ang tenga niya ay patulis din. Malalaki ang kaniyang mga matang kulay luntian at ang balat naman niya ay kulay olibo. “Ah!” napasinghap ako nang siya ay makita. “Mangwalang galang lang po!” agad kong bawi. “Kami po ay galing sa ibang mundo, at nais sana namin manirahan dito!”

Natigilan si Don Generoso. Ang Palawan ang pinakamalaking probinsya sa Pilipinas. Sakop ito ng MIMAROPA region, at may sukat na apat na raan at limampung (450) kilometro ang haba at limampung (50) kilometro ang lapad. “Saan tayo magsisimula ng paghahanap?” Tanong ni Cory. “Pumunta muna tayo sa mga presinto ng pulis. Doon tayo magsimula ng pagtatanong.”