Unang Luha Novels & Stories

Para bang may sariling isip ang aking mga luha at gusto nilang makawala "Shhh stop saying sorry, it's not your fault" mahina niyang ani at hinawakan ang magka-bilaan kong pisngi bago iyon itinaas para magkaharap kami Nagtagpo ang aming mga mata at kahit pa na nanlalabo ang mga mata ko dahil sa aking mga luha ay kitang kita ko padin ang pag igting ng kaniyang panga ng makita ang aking mga luha

“Nandito na ako. At kahit anong mangyari, hindi ko na hahayaang mawala ka ulit.” Natahimik si Aurora, pero sa kanyang mga mata, may kumikislap na luha. Hindi ito luha ng lungkot, kundi ng ginhawa—ang uri ng luha na bumabagsak kapag sa wakas ay natagpuan mo na ang kapayapaan na matagal mong hinanap.

Ito ba ang halaga ng kanyang buhay? Tumulo ang luha sa mga mata ni Laura. At sa unang pagkakataon, buong linaw niyang naramdaman simula ngayong araw, siya ay isang bilanggo, hindi ng rehas, kundi ng isang lalaking kasing-lamig ng bakal.

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

“My kid…” "Breathe. You're alive." Mahina kong sabi sa kanya. Doon na sunod na nag-uunahan ang mga luha mula sa kanyang mga mata. Para itong gripong binuksan. Halos hindi ko na makita ang kulay asul niyang mga mata sa dami ng luhang bumalot dito. "S-Shine." Namumutla na ito at habol habol na ang paghinga.

muling pag sagot ni Lola sa tanong ko napansin ko naman ang mabilis nyang pag punas sa tumtutulo nyang luha At dahil sa bigla akong nakaramdam ng lungkot nag decide akong yakapin sya at I cheer up " Ok Lang po yan Lola, alam naman nating masakit at mahirap ang tanggapin sa umpisa pero habang tumatagal ay unti-unti na nating matatanggap sa sarili natin na wala na talaga sila" ani ko

Liwanag. Isang malabong liwanag ng silid ang unang sumalubong sa akin. At sa gitna ng aking naglilinaw na paningin, ang unang mukhang nakita ko ay ang mukha ng lalaking gulo-gulo ang hitsura, mamula-mula ang mga mata, at may natitira pang luha sa pisngi. “L-Locke…” ang unang paos na salita na lumabas sa aking tuyong lalamunan.

Lumapit ako sa lamesa at agad na kinuha ang kupita. Inalog ko ang hawak kong kupita habang patuloy ako sa paghalakhak. Ang mga halakhak ko ay may kambal na mga luha. “Simula pa lang ito,” wika ko bago muling tumawa. His blood in the glass is so red. Ang sarap sa mata. Tinaas ko ito sa ere. Dama ko paano gumulong muli ang malulusog na mga luha mula sa mga mata ko.

Isang taon nang umaasa na isang araw ay makikita nito muli ang minamahal, nakangiting lumalakad papalapit rito habang pinagmamasdan. Isang taon na sanang magkaroon ng isang masayang pamilya kung hindi lang nangyari ang bagay na iyon. Muli, ay nag uunahan na namang maglandasan ang mga luha sa mga mata ng babae. Muli na naman niyong pinadilim ang mga paningin nito. "Shit!" malakas na mura ng babae matapos pahirin ang sariling luha.

Everything seems so real. Nang mahimasmasan ay pinunasan ni Luisa ang luha na umagos sa kanyang pisngi. Huminga siya ng malalim at pinikit ang mga mata at bumilang hanggang tatlo sa isip bago tuluyan umayos ang pakiramdam. “That dream again,” mahina ang boses na sambit niya.